 |
Oh, wat duurde het lang voordat ze een beetje rood werden. Maar al dat wachten werd wel beloond. Ruim 30 (!) tomaatjes leverde ons moestuintje op. En ze waren heerlijk.
En niet alleen de tomaatjes deden het goed, ook peterselie en basilicum groeide goed. Volgend jaar zet ik er beslist meer van op mijn vensterbank. |
| Nee, ik pretendeer niet dat ik de “originele” sauce Bolognese maak. Maar mijn recept is zeker heerlijk en ik maak het altijd in grote hoeveelheden. Zo’n lekker klusje voor een zomermiddag. Veel groenten snijden, aanfruiten, vlees erbij en dan maar laten pruttelen. Zo doe ik dat:
125 gr. spekblokjes |
 |
Snipper de uien en hou ze apart.
Snijd winterpeen en bleekselderij in piepkleine blokjes.
Bak het spek in een grote stoofpan zachtjes uit, maar laat het niet kleuren.
Doe de ui erbij en laat even zachtjes bakken, maar ook niet kleuren.
Voeg de tomatenpuree, oregano en tijm toe en bak alles even mee.
Voeg het gehakt toe en laat bakken tot het gehakt niet meer rood ziet en uit elkaar valt.
Doe dan de groenten en rode wijn erbij en breng aan de kook.
Kruid met peper en zout naar smaak.
Voeg de tomatenblokjes toe en roer het paprikapoeder erdoor.
Laat alles op een laag vuurtje minstens 45 minuten zachtjes stoven. Roer regelmatig even door.
Natuurlijk kun je nog wat andere groenten, zoals paprika in blokjes toevoegen. Dat is misschien niet origineel, maar het ligt helemaal aan je eigen smaak!
Gebruik de saus bij pasta zoals spaghetti of tagliatelle of in de lasagna.
EET SMAKELIJK!!
Onze reis naar Japan was met opzet gepland in de herfst, want dan zouden we het meest kunnen genieten van de prachtige herfstkleuren. En bij het Keizerlijk Paleis in Kyoto was zeker fantastische kleurenpracht te vinden. De keizer woont niet in het paleis, hij heeft tenslotte zijn residentie in Tokio. Maar het is beslist een leuk optrekje, al kun je door de hoge muren er niet veel van zien. In de bijbehorende tuin, ongeveer 1 x 1,5 kilometer, waren diverse tuinlieden aan het werk. Dat werk is geheel anders dan hier. Geen grote scharen of zagen, maar kleine schaartjes en snoeien gebeurt zeer behoedzaam. Over elke tak wordt nagedacht en niet alles wordt minutieus geveegd. Zelfs sommige takken worden zorgvuldig met een stoffer geveegd, zodat de bladeren of naalden niet zullen verstikken. Het is het allemaal wel waard. De bomen staan er zo prachtig bij en de kleuren en kleurcombinaties zijn overweldigend.
 |
Midden in alle rommel van onze kamer renovatie liep er ineens een muis(je) over de vloer. Niks om bang voor te zijn, maar het is toch een beetje vies, vind ik. Zo nu en dan hoorden we hem rommelen en er lagen ook wat keuteltjes. Tijd voor een muizenval dus. Alsof ie het geroken had, want sinds ik die heb geplaatst, hebben we geen muis meer gezien. |
Dat we ze misschien al veel langer in huis hadden, bleek toen we ook een grote doos op zolder opruimden. Bovenop lagen wat knutselspullen, onder tussen penselen, plakband en verf, twee pakken macaroni. Ooit bedacht om dat gebruiken voor een collage, maar eigenlijk helemaal vergeten. Nou die muizen niet hoor! In alle rust hebben ze de twee pakken compleet en totaal opgepeuzeld. Ons restte niets anders dan twee lege zakken, met een keurig geknaagd gaatje erin.
Kinderen over de hele wereld dromen hoe het zal zijn als ze groot zijn. Of er van al die dromen ook wat terecht komt, is maar de vraag. Maar het is leuk om te zien wat er zich in hun kleine koppies omgaat.
Vorig jaar, in Okayama stuitten wij op een kleine tentoonstelling van kindertekeningen. En hoewel het hele verhaal erbij ons volkomen ontging, want in het Japans, konden we wel zien wat de vraag was geweest: wat wil je later worden.
Hieronder een greep uit wat wij zoal zagen (klik op de foto om te vergroten):
Deze kindertekeningen passen perfect in het thema van deze week bij Stuureenfoto. Neem een kijkje en doe eens mee!
We kijken elke maandagavond naar “We zijn er bijna”, waarin een aantal oudere stellen met de caravan op vakantie gaat. Dit jaar gaat de reis naar Griekenland. En daar beginnen onze herinneringen.
 |
Want wij gingen in 1972 in een oude blauwe Volkswagen Kever van Rotterdam naar de Peleponnesos. Vier weken, voor het eerst samen. Nou je kunt begrijpen, dat wij aan die reis veel herinneringen hebben. We kampeerden niet, maar namen op de bonnefooi een hotelletje. |
Ook staken wij niet van Italië naar Griekenland over, maar reden we dwars door het toenmalige Joegoslavië. Ik herinner me nog het bord met “Belgrado 778 km. De markt in Skopje, waar ik een levende kip in mijn handen geduwd kreeg. En de Griekse wegen….. Nu zien die er op tv gelikt uit, maar wij vlogen nogal eens met ons hoofd tegen het autodak omdat er enorme kuilen in de weg zaten.
We aten in piepkleine restaurantjes, waar je in de keuken mocht kijken wat er die dag op het menu stond. Vaak niet meer dan bonen, want wij reisden in de vastentijd. Dus er was geen vlees. Maar het smaakte ons prima. Onderweg kochten we kaas en fruit, enorme sinaasappels. We dronken retsina en ouzo. Goeie ouwe tijd….
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
We hebben geen tijd om elkaar te begrijpen, maar we nemen wel de tijd voor misverstanden… |
 |
Het komt niet vaak voor, maar door alles rompslomp van het opnieuw inrichten van onze kamer, is het bloggen er bij ingeschoten. Twee dagen lang konden we niet verder in ons huis dan de hal. Gelukkig was de wc wel bereikbaar 😉 en staat er in de berging voldoende te eten en drinken. Maar verder bivakkeerden we in de voortuin. En dat was afgelopen week ’s morgens best een beetje fris. Maar goed, we hadden het er ook wel voor over. Strakke en fris geverfde muren, strakke vloer met mooie vloerbedekking. We zijn helemaal tevreden en blij!
En daarna hulp van zwager en schoonzus om onze boekenkast op te bouwen. En nu staat alles op z’n plaats en kunnen we met het uithalen van de |
dozen beginnen en alles weer netjes op z’n plaats zetten. Ons huis begint weer een beetje op thuis te lijken.
Vorig jaar op deze dag stortte vlucht MH017 neer in Oost Oekraïne.
Uit de lucht geschoten, omdat een dwaas meende dat het een vijandig toestel was.
Er is al weer zoveel gebeurd, zoveel gezegd, geschreven, gedacht.
Het andere nieuws heeft al weer onze aandacht gevangen.
Toch mogen we het niet vergeten!!
Tijdens onze tour naar Apulië logeerden we ook in Alberobello, dat vooral bekend is om de vele trulli die er staan. Piepkleine huisjes, die zo uit een sprookjesboek lijken te zijn gekomen. Voor ons moderne mensen lijkt het onwaarschijnlijk dat je er kon wonen, maar in vroeger tijd was men nog niet zo ruimtebelust als nu.
Ons hotel lag vlak bij Rione Monti, de wijk met de oudste trulli, die inmiddels UNESCO-werelderfgoed zijn. De meeste trulli zijn omgebouwd tot souvenirwinkeltjes, al wonen er nog steeds mensen in zo’n huisje, wel enigszins aangepast aan deze tijd.
Als je op een foto klikt, wordt deze vergroot.
