Uit je eigen stad

Daar waar je het totaal niet verwacht, tussen havens, hoge kantorenflats en drukke verkeersaders, ligt een stukje Rotterdams boerenleven. Uit je eigen stad is een stadsboerderij van 20.000 M2, waar groenten worden verbouwd, vissen en paddenstoelen worden gekweekt, kippen rondlopen. De groente groeit op een heel speciale manier, in grote bakken water. Deze manier van kweken heet “aquaponics”. Dat water wordt bemest door de vissen, die elders in grote bassins worden gekweekt. De sla die daarin dan groeit, is voedsel voor de vissen. Een ingenieus kringloopsysteem dus. Men probeert zo min mogelijk afval te produceren, alles te hergebruiken en zo het milieu minimaal te belasten.
Elk weekend kun je ook verse groenten en andere producten op de markt bij de boerderij kopen.


En in het restaurant wordt de eigen productie verwerkt tot heerlijke schotels.
Afgelopen zondag gingen wij er heen, kregen een rondleiding en keken onze ogen uit. Dat dit zo maar in de stad was. Na afloop zaten we nog even op het terras. Het zonnetje scheen, we dronken een bio biertje en sapje en aten een broodje met Rotterdamse kaas, voorzien van een likje Rotterdamse mosterd. Heerlijk!!

Toeval bestaat niet…

Al vele jaren liggen er diverse jaargangen van Het Beste van Reader’s Digest in ons kleinste kamertje. De boekjes zijn al vele malen gelezen en herlezen. Maar als ik toevallig de uitgave van juli 2004 in handen krijg, lees ik steevast het verhaal van Anna. Het is een verhaal over levenspaden die elkaar kruisen, uit elkaar lopen en op een miraculeuse manier toch weer bij elkaar komen. Toeval? Wonder? Wie zal het zeggen?

Nieuwsgierig geworden? Klik hier of op de foto voor een leesbaar PDF-bestand.

Het familiediner

Fascinerende televisie, vind ik “Het familiediner”. Niet vanwege een spetterende presentatie, veel effect of lichtshow, maar omdat ik niet kan begrijpen hoe mensen zo lang boos kunnen blijven en zich zo kunnen ingraven in hun frustraties.
Ik zou natuurlijk beter moeten weten, want mijn vader was de koppigheid zelve en heeft meer dan 30 jaar niet gesproken tegen zijn broer.

Toen de “vrede” weer getekend was, ontstond binnen no time een nieuwe onenigheid en spraken ze weer niet met elkaar. Waarover het ging? Geen idee, maar echt belangrijk was het niet. Het verpestte alleen de sfeer als de familie weer eens bij elkaar moest komen. En de familieband werd er ook niet door verstevigd. Ik ken mijn eigen neven en nichten niet.

De ruzies in het TV-programma gaan soms werkelijk nergens over. Oom A. heeft tante Z. niet gegroet of zoon B. werd niet gevraagd voor het feestje bij zus Y. Nou ja, denk ik, dan praat je er toch een keer over. Je zegt eens wat je op het hart ligt en dan zand erover. Maar nee, hoor, pietluttige kwesties blijven door sudderen en soms jaren lang wordt er niet gesproken of komt men niet bij elkaar over de vloer.

Maar dan staat daar ineens Bert van Leeuwen op de stoep en kan er vaak wel weer gepraat worden. Niet altijd, want er blijven natuurlijk ook echte diehards. Die volharden in hun koppigheid. Ik vraag me af wat ze doen en voelen als je geen kans meer hebt om het goed te maken. Dan zit je opgezadeld met eeuwig durende spijt, frustratie. Of zou ze dat ook onberoerd laten?

Deuren

Waar je ook gaat, overal zie je deuren. Mooie, grote, kleine, vieze, fraai versierd, eenvoudig of rijk bewerkt. Ik fotografeer ze graag. Deze deur in Parnu (Estland) lijkt wel te lachen en dat trok mijn aandacht.

Ook bij Stuureenfoto zijn deuren het onderwerp deze week. Heb je een leuke deur gefotografeerd, dan kun je hier meedoen.

Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

Uzelf vastklampen aan kwaadheid is als een hete kool oprapen met de gedachte hem naar iemand anders te gooien, u bent degene die zich verbrandt. – Buddha

Vismarkt

Er is heel veel te zien in Tokio, meer dan je in een paar dagen kunt behappen. Maar in Tokio zijn en niet de Tsukiji vismarkt bezoeken, is bijna onmogelijk. Het is het begin van een lange, lange dag, want de markt begint al vroeg. Wil je de echte bedrijvigheid zien, dan moet je uiterlijk rond zeven uur ’s morgens daar zijn. Het scheelt dat je niet eerst hoeft te ontbijten, want dat doe je in de buurt van de vismarkt, met sushi vanzelfsprekend. En ja, dat is heel erg lekker. Zo lekker dat wij de volgende dag nog een keertje gingen.

Wij waren overdonderd door alle soorten vis en schelpdieren die we er aantroffen. Sommige waren herkenbaar, andere leken in de verste verte niet op wat wij hier kunnen kopen en weer andere leken wel op buitenaardse wezens. Wat ook opvalt, is dat markt helemaal niet naar vis ruikt. Het geurt er naar de zee, fris en zilt. Ook kun je er van de vloer eten. Geen flintertje vis ligt op de grond, alles is schoon en grondig geboend. Wil je een indruk van hoe het er toe gaat, klik dan hier voor een film over de markt (in het Engels, ca. 30 minuten).

De markt wordt al sinds 1923 op deze plek gehouden, maar dat zal niet lang meer duren. Voor de Olympische Spelen in 2020 in Tokio is een weg gepland dwars over het terrein en dus wordt de markt binnenkort verplaatst. De nieuwe markt wordt nog groter, met up-to-date gekoelde ruimtes en een optimale logistiek. Maar wij zullen met heimwee terugdenken aan de markt zoals wij die gezien hebben.

Rare teksten

Wie goed om zich heen kijkt, ziet overal wel iets om te lachen. Ik vond dit autootje in Berlijn heel grappig. Niet alleen zijn vorm, maar ook vanwege de tekst aan de zijkant.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Rare teksten”  is ook het weekthema bij Stuureenfoto. Meedoen kan iedereen, dus zoek eens tussen je eigen foto’s en stuur in.

Ouwerwets

De koopman op de rommelmarkt in Amsterdam had nog wel een kleine voorraad, maar of ie er veel van zal verkopen, betwijfel ik. Want wie gebruikt dit nou nog… een gordeltje om maandverband aan te bevestigen? Dat gebruikte men toch wel heel lang geleden. Oh ja, ik kreeg er een, toen ik “groot meisje” werd. Het hoe en wat van “ongesteld zijn” bleef voor mij nog een tijdje in het ongewisse. Mijn moeder was niet zo van de voorlichting. Maar goed, ik kreeg dus een soort badstof lappen, met een knoopsgat, om aan dat gordeltje vast te maken. Die lappen werden na gebruik uitgewassen. Ik vond het maar een vies gedoe.
Toen ik eenmaal zelf geld verdiende, stapte ik al snel over op wegwerp maandverband. Dat was van Nefa en niet zo dun als nu. Dikke proppen watten met een soort verbandgaas erom. En wat vond mijn zus dat een geldverspilling. Die heeft tot het bittere eind háár lappen uitgewassen en aan de lijn buiten gedroogd. Daar snapte ik weer niks van. Ze was nogal preuts, maar daarmee zette ze zichzelf toch echt een beetje te kijk.

Meisjes van nu zijn veel beter op de hoogte dan ik destijds. Tampons, maandverband en inlegkruisjes… ze kijken er niet meer van op.

 

Vertalen

Gingen we vroeger op reis met een boekje “Wat en hoe in het ….”, nu nemen we onze smartphone mee. Natuurlijk voorzien van de Google Translate app. Die vertaalt alles van en naar de vreemde taal en maakt conversatie mogelijk. Nou ja, niet echt natuurlijk, maar handig is het soms wel. Want wat doe je nou als je op de hotelkamer in Tokio tot de ontdekking komt dat er wel wat meer kleerhangers mogen zijn.

Dan spreek je in het Nederlands “Heeft u nog wat kleerhangers voor mij? in op je telefoon. De vertaling in het Japans lieten we bij de receptie horen en lezen:  のためにいくつかのハンガーがありますか? En ja hoor, daar kwamen ze al met kleerhangertjes aan. Hoeveel we er wilden. Daar hebben we maar 4 vingers voor opgestoken, dat ging iets sneller dan weer in de telefoon kletsen. Veel gelach over en weer en wij hadden wat we wilden.

Het programma vertaalt zelfs talen zoals Swahili. Dat was weer handig voor de vrouw in dit bericht.