Afgelopen woensdag was het heerlijk weer. Leo en ik besloten om weer eens een keertje naar Arboretum Trompenburg te gaan. Daar zou de herfst zijn kleuren wel tonen. En dat was ook zo.
Hoe vaak we er ook komen, er is altijd weer iets te zien, te ontdekken. Natuurlijk de herfstkleuren, maar ook de vele vruchten en vruchtjes aan de bomen en struiken. Telkens weer een lust voor het oog.
En als toetje, kers op de taart, leverde het dit keer ook nog eens een nieuwe kopfoto op.
Toen op 6 augustus 1945 de atoombom viel op Hiroshima, werd vrijwel de hele stad vernietigd. En wetenschappers meenden dat er niets meer zou groeien.
Toch bezochten wij in 2009 deze stad en, eerlijk gezegd, de stad verschilde niet veel van andere steden. Veel hoogbouw, maar ook veel groen.
We bezochten daar de Shukkei-en tuin, waar het heerlijk rustig was. Het verwonderde me dat er zoveel in deze tuin te zien was. Op een foto kon je zien dat de hele tuin van de aardbodem was weggevaagd.
Maar tegen alle verwachtingen in ontsproten in de eerst volgende lente toch weer blaadjes aan de takken.
Ook in de stad zelf kwamen er weer nieuwe scheuten aan bomen.
Dat gaf de overlevenden moed om verder te gaan. De natuur was niet totaal verdwenen, maar overleefde.
Het is een troostende en rustgevende gedachte dat de mens wel veel kan vernietigen, maar dat de natuur zoveel veerkrachtiger is.
Deze maand keken we aan tegen een vintage poster van Egypte. Leo en ik waren daar nog nooit. Waarom eigenlijk niet? Geen idee.
Het lijkt me een mooi en vooral ook heel interessant land, met vele tegenstellingen. Een land met een heel oude cultuur, geheimzinnige grafmonumenten, de beelden van Abul Simbel en veel woestijn. Maar ook een land met grote steden, groene vlaktes en natuurlijk die enorme rivier, de Nijl.
Nu ik er nog eens over nadenk, geloof ik dat het vooral het reizen door een woestijn ons tegen gehouden heeft. Misschien jammer, maar het zij zo.
We zullen het moeten doen met die poster of nog eens verder zoeken naar films, struinen op internet. Maar er zelf naar toe gaan, dat zit er niet in.
Afgelopen deed ik, zoals gewoonlijk, mee met de Fotobingo van Saturnein. Het onderwerp was fietsen en ik stelde een kleine verzameling samen.
Maar toen alles on line stond, zag ik dat ik toch nog één foto was vergeten.
Nou ja, dan valt die maar buiten de boot. Maar kijk, toch staat hij hier, want ik vond hem eigenlijk te opmerkelijk om niet te plaatsen. En dus krijgt hij een tweede kans.
In eerste instantie dacht ik deze fietsen in Parijs te hebben gespot, maar nee, Google leerde me dat het in Antwerpen moet zijn geweest.
En och, zo netjes op een lange rij zie je ze niet vaak.
Sorry, misschien vergis ik me. Maar om dit plaatje moest ik toch wel verschrikkelijk lachen. Die vrouw met die azuurblauwe po met schenktuitje in haar handen.
Het is een draagbaar toilet en ik denk dat het de bedoeling is dat je hem mee neemt als je op reis gaat. Dan kan het naast je bed, zodat je dan niet naar een toilet hoeft te lopen.
Daar is natuurlijk niks vreemds aan. Vroeger gebruikte men vaker zo’n po. Maar anno 2026 werkt dit ontwerp op mijn lachspieren.
Had men daar nou niks beters kunnen bedenken? Een stoel met een passend gat? Een stevige plastic zak in een opklapbare houder?
Dit is toch terug in de tijd? En hoe moet je met je oude krakkemigge knieën je op zo’n po hijsen en later, nog lastiger, er weer vanaf komen?
En hoe stop je zo’n volumineus ding -een beetje onopvallend- in je koffertje?
Ik zie werk voor ontwerpers met een 3-D printer. Want dit kan beslist beter.
Anne van dit blog bedacht iets nieuws, een Foto Bingo. Niet met nummers maar met dertig hokjes voor allerlei foto’s. Genoeg om meer dan een half jaar foto’s te laten zien.
De keuzevolgorde lijkt willekeurig en startte met “bloemen”, daarna “wie ben ik”. Meedoen mag, maar er is niks verplicht. Saturnein is niet van de stress. Deze week wil Saturnein graag foto’s zien van fietsen.
Het is niet zo moeilijk om wat fietsfoto’s uit te zoeken. Maar zelf fietsen dat doe ik al lang niet meer. Leo bracht zijn fiets deze zomer weg.
Vaak vormen fietsen een leuk onderwerp. Ze worden versierd, gek geparkeerd of je ziet een hele serie identieke fietsen. Het was dus bes een hele uitzoekerij. Maar dit zijn mijn fietsfoto’s.
Toen ik in september bij de fototentoonstelling over Spangen was, maakte ik kennis met het echtpaar Tinus en Bep de Does. Zij zijn Rotterdammers in hart en nieren.
Want al meer dan 60 jaar maakt Tinus foto’s van Rotterdam. Overal waar iets gesloopt, gerenoveerd of nieuw gebouwd wordt, is Tinus te vinden met zijn fototoestel. Al meer dan een half miljoen foto’s van Rotterdam heeft hij zijn privé archief. In dit korte YouTube filmpje kun je wat beter met het echtpaar kennis maken.
Sinds 1983 vergezelt zijn echtgenote Bep hem. Samen hebben ze al een heleboel fotoboeken over Rotterdam gepubliceerd.
Bijna geen Rotterdamse wijk ontbreekt in de lange reeks van boeken. Naast al die Rotterdamse wijken maakt het echtpaar ook regelmatig foto’s van hun favoriete voetbalclub Feyenoord.
Ook op NPO Start is nog een documentaire over Tinus en Bep te bekijken. “De toekomst is failliet” heet deze film en duurt bijna een half uur.
Het is een mooi eerbetoon aan mensen die het echte Rotterdam in beeld brengen.
Anne van dit blog bedacht iets nieuws, een Foto Bingo. Niet met nummers maar met dertig hokjes voor allerlei foto’s. Genoeg om meer dan een half jaar foto’s te laten zien.
De keuzevolgorde lijkt willekeurig en startte met “bloemen”, daarna “wie ben ik”. Meedoen mag, maar er is niks verplicht. Saturnein is niet van de stress. Deze week wil Saturnein graag foto’s zien van verlaten gebouwen.
Dat is niet niks, want gebouwen genoeg op mijn foto’s maar verlaten…. nee, dat zijn ze meestal niet. Het werd dus een heel gezoek. Maar dat leverde toch wel wat “verlaten” huizen of bouwwerken op. En gelukkig kon ik de meeste herleiden.
De Russische kerk in Rotterdam valt een beetje buiten het thema. Maar toen ik er foto’s binnen wilde maken, was alles verlaten. En nog steeds zullen er weinig bezoekers komen.
Ik wist dat Leo al een mooi cadeau voor mijn verjaardag had bedacht, maar die toneelvoorstelling gaan we bekijken later in het jaar. Toch lag er nog een cadeautje op mijn ontbijtbordje. Ik kreeg dit boek over architectuur.
En niet zomaar architectuur, maar over gebouwen in Rotterdam en dan nog gebouwd door vrouwen. Omdat vrouwen in de architectuur niet zo vanzelfsprekend zijn. Meestal werken ze op de achtergrond, worden ze nauwelijks genoemd. Grote namen in de architectuur behoren meestal bij mannen.
Vrouwen moet je zoeken. Oké, Francine Houben is bekend. De wijk waar ik zelf woon, ontsproot aan de geest van Lotte Stam-Beese. Zij was ook verantwoordelijk voor de wijk Pendrecht, gebouwd na de 2e wereldoorlog. Maar verder kwam ik eigenlijk ook niet.
Het boek, met teksten in het Nederlands een Engels, staat vol foto’s van hedendaagse gebouwen in Rotterdam. Gebouwen die we wel vanuit de verte zien opdoemen, maar waar we nooit eens wat beter naar keken. Maar dat gaat veranderen, want waarom zouden we niet weer eens toerist in eigen stad gaan uithangen.
Dus binnenkort vertel ik hier meer over.
Anne van dit blog bedacht iets nieuws, een Foto Bingo. Niet met nummers maar met dertig hokjes voor allerlei foto’s. Genoeg om meer dan een half jaar foto’s te laten zien.
De keuzevolgorde lijkt willekeurig en startte met “bloemen”, daarna “wie ben ik”. Meedoen mag, maar er is niks verplicht. Saturnein is niet van de stress. Deze week wil Saturnein graag “nooit gebruikt” foto’s zien.
Nooit gebruikt….? Ik heb het geïnterpreteerd als nooit gepubliceerd. Er zijn honderden foto’s die niet op mijn blog verschenen, nergens bij horen of dienen als info voor van alles en nog wat. Ik heb me dan ook beperkt tot het soort foto’s die zelden of nooit mijn blog bereiken, maar die ik met grote regelmaat maak.
Het zijn foto’s van parkeerterreinen of garages. Ergens in een stad of bos, waar wij de auto neerzetten en dan op de bonnefooi op pad gaan. En dan geeft zo’n foto houvast, want je kunt precies zien waar hij staat.
Best handig, maar het levert geen spectaculaire foto’s op. Het wordt zelfs een beetje saai, telkens weer die rooie auto…! En waar ik dat allemaal gekiekt werd, is niet meer te achterhalen.
