Ineens krijg ik met enige regelmaat een terugblik op vroegere blogs. Soms aardig om nog eens te bekijken. Deze van 20 juni 2016 sprong er voor mij wel uit.

In 2016 werd in Leeuwarden een tentoonstelling over breien gehouden, die Leo en ik bezochten. Dit schreef ik er onder meer over:

Leo had zich niet veel voorgesteld van zoiets als breien, maar hij heeft zich prima geamuseerd. Het is natuurlijk niet alleen maar insteken, omslaan en afhalen. Want wat kan er allemaal gemaakt worden met een simpele draad en wat naalden. Of een machine…

Want dat realiseren we ons niet altijd. Er ligt her en der heel wat breiwerk in onze wereld. De ondergrond van kunstgras is gebreid, sommige geneeskundige hulpmiddelen zijn gebreid, brandslangen hebben een gebreid omhulsel en er zal vast nog veel meer zijn… 

Maar wat zagen we ook prachtige dingen, door geduldige vrouwen gemaakt. Handschoenen, mutsen, tasjes met kralen.

Maar mij trof het meest deze set. Die ik om het lijf van een Spaanse schone gedacht had, maar die toch echt ondergoed bleek te zijn. Zoveel werk om dat te maken en dan verborgen onder nog meer andere rokken.

Het patroon om het na te maken heb ik meegenomen, nu nog even opzetten en aan de slag.

En nou denken jullie vast “Hee, dat gewaad is nu dan eindelijk af.” Maar nee, ik ben er nooit aan begonnen. Want ik zou zoiets nooit dragen, als onder- of als bovengoed. Het patroon ben ik inmiddels ook kwijtgeraakt. Ach, alle (dag)dromen hoeven ook niet uit te komen.