In een klein Duits dorpje liepen we een beetje rond. Nergens naar op zoek, zomaar een beetje rondstruinen. En kijken wat we zoal tegenkwamen.
Zo’n dorpje heeft een heel eigen charme, tenminste voor ons. Hoe het is om daar te wonen, te leven? We weten het niet.
Misschien vinden de ouderen het ook wel heerlijk rustig, Maar ik kan me ook goed voorstellen dat jonge mensen meer reuring willen, een groter aanbod van winkels, modernere zaken. Die zullen dan toch echt naar de stad moeten.
Of er vestigen zich nieuwe zakenlui met ambitie, die handel zien in nieuwe producten of initiatieven. Zoals bij deze deur. Vroeger was hier een kapper gevestigd. Dat was duidelijk te zien aan de fraaie deurknop. Maar de kapper was weg en een tattoo artiest had er zijn intrek ingenomen.
Of ie veel klanten heeft kon ik natuurlijk niet zo gauw beoordelen. Maar ook in Duitsland zie je meer en meer mannen en vrouwen met de meest originele of inmiddels al wat gedateerde versierselen rondlopen.
Lekker uitwaaien in het noorden van Duitsland. Eerst naar Emden en later naar het ons al langer bekende Lingen.
Voor die week had ik al blogjes voorbereid, maar voor een nieuwe reeks van allerlei onderwerpen had ik natuurlijk in zo’n week geen tijd. Maar dat komt allemaal nog wel.
Vandaag dus alleen maar een foto van een wandelknooppunt.
Die vind je ook steeds meer in Duitsland. En daar maakten we dankbaar gebruik van.
Het waren geen kilometerslange wandelingen, maar toch loopt dat echt wel op.
Anne van dit blog bedacht iets nieuws, een Foto Bingo. Niet met nummers maar met dertig hokjes voor allerlei foto’s. Genoeg om meer dan een half jaar foto’s te laten zien.
De keuzevolgorde lijkt willekeurig en startte met “bloemen”, daarna “wie ben ik”. Meedoen mag, maar er is niks verplicht. Saturnein is niet van de stress. Deze week wil Saturnein graag foto’s zien van trappen.
Nou, als ik tegenwoordig een trap op- of afloop, heb ik helemaal geen zin om te fotograferen. Alle hens aan dek om heel boven of beneden te komen. Maar toch ging ik op zoek naar trappen in mijn foto-archief. En kijk…., dat waren er toch nog wel een heleboel.
Rotterdam, StadhuisKeulen, HauptbahnhofRotterdam, Maritiem MuseumRotterdam, MaeslantkeringLe Tréport (Frankrijk)Amsterdam, SpaarndammerbuurtMaassluis???Antwerpen, Quinten MatsyshuisRotterdam, in het Van Nellegebouw
Dit is een foto van de Hoogstraat in Rotterdam, maar dan niet van nu, maar van vóór de oorlog. En meteen toen ik hem zag, wist ik dat ik verhaal zou gaan schrijven. Ik heb het diverse malen uit de mond van mijn moeder gehoord en werd bevestigd door tante Fien en tante Zus.
Het is dus authentiek, maar hier en daar bijgewerkt door mijn fantasie.
Mijn moeder Sjaan was elf toen haar moeder overleed. Van de droom om verder te leren kon niets meer komen. Ze moest “in een dienstje”. Het betekende hard werken. Trappen boenen, lopers en kleden kloppen, ramen zemen, vegen, wassen, strijken. Alles wat in een huishouden gebeuren moest.
In 1926, ze was toen achttien, werkte ze bij een gierige vrouw. Eén boterham kreeg ze ’s morgens, dun besmeerd met margarine en suiker. Veel te weinig voor al dat zware werk. Ze besloot ze er weg te gaan. Genoeg ander werk voor een stevige meid die van aanpakken wist.
Maar eerst plunderde ze nog de trommel met roomboter koekjes, die in de “mooie kamer” stond. Daarna trok ze de deur achter zich dicht en liep naar de stad. Op de Hoogstraat, daar ging ze kijken wat er te beleven viel.
Maar wie liep daar…? Ja, verdraaid dat was Fientje, haar jongere zus. Fien had gehuild, dat kon je zien. Nog nasnikkend vertelde ze dat zij in haar dienstje toch moest wassen, ondanks de beloftes van mevrouw. “En ik heb daar toch zo’n hekel aan…!”
Sjaantje sloeg haar arm om haar zusje heen. “En ik kreeg weer die ene zuinige boterham, ik rammel van de honger.” Stijf gearmd liepen ze verder de Hoogstraat op. Ze bekeken de etalages met kleding, sigaren, sigaretten. Er was genoeg te zien. Mooie etalages met fijne kleding, manufacturen, boeken. Je vond er Kattenburg & Co, maar ook een reclamebureau.
Op één van de statige singels stapte die morgen ook een boze figuur naar buiten. Ze streek een lok haar achter haar oren, knoopte gehaast haar jas dicht. Wat dacht die mevrouw wel? Dan was het eten te flauw, dan te vet. De pudding was niet goed en de mokkataart te groot. Dan zoekt ze maar een andere kokkin.
Jannetje, Zus zoals ze zich noemde, moest even naar buiten, even stoom afblazen. Zonder er bij na te denken liep ze richting stad. Op de Hoogstraat stond ze stil voor een lampenwinkel. “Nee maar, wie hebben we daar?” klonk het naast haar uit één mond. Zus draaide zich om en was stomverbaasd. “Sjaantje, Fien, wat doen jullie nou hier?”
Wat bleek, ook Zus had de keuken gelaten voor wat het was. Ze was al vijfentwintig en inmiddeld kokkin. Zo’n aldoor mopperende mevrouw werkte op haar zenuwen.
Zeg, wat zullen we doen? Wat denken jullie van koffie en dan zo’n lekker taartje bij Terminus….? En daar gingen de drie zussen, zomaar op een doordeweekse werkdag, op weg naar Café Concert Terminus….
Anne van dit blog bedacht iets nieuws, een Foto Bingo. Niet met nummers maar met dertig hokjes voor allerlei foto’s. Genoeg om meer dan een half jaar foto’s te laten zien.
De keuzevolgorde lijkt willekeurig en startte met “bloemen”, daarna “wie ben ik”. Meedoen mag, maar er is niks verplicht. Saturnein is niet van de stress. Deze week wil Saturnein graag foto’s zien van etalages.
Ja, die heb ik wel, want er zijn soms zo leuke zaken te ontdekken. Alleen ontdekte ik dat er nogal vaak een wat storende weerspiegeling te zien is. Misschien ook wel weer grappig. Dit zijn mijn etalages:
Mijn etalage verzamelde ik in diverse plaatsen en steden. Ik zag ze in Amsterdam, Rotterdam, Monnickendam, Dordrecht, Workum, Londen, Delft. Tja, waar ook nog meer? Dat kan ik me niet meer herinneren. Trouwens, in de loop dr tijd zijn er vast wat winkels en etalages veranderd. Dus vraag me niet meer waar precies ik nou wel wat zag…
Afgelopen zaterdag stond al in onze agenda gepland. We gingen naar een tentoonstelling. Niet in een museum, maar in het voormalige Badhuis in het Justus van Effencomplex. Dat ligt in de wijk Spangen waar ik ben opgegroeid.
Al eerder waren Leo en ik daar en hoewel ik aan het gebouwencomplex niet erg veel herinneringen heb, weet ik dat mijn vader regelmatig naar dat badhuis ging. Nu was er een tentoonstelling te zien van de vele foto’s die in de loop der tijd in deze wijk gemaakt zijn. Natuurlijk veel privéfoto’s van bewoners, maar ook foto’s die gemaakt werden door het echtpaar Bep en Tinus de Does. Zij hebben inmiddels vele boeken op hun naam staan over allerlei wijken in Rotterdam.
Het eerste boek over Spangen heb ik al een tijdje, maar natuurlijk kocht ik ook dit boek, het tweede in de reeks. Ik kom er later deze week nog op terug.
Het was heel leuk om de foto’s te bekijken. Veel uit de tijd dat mijn ouders er kwamen wonen, in 1929. Veel uit de tijd die ik zelf heb meegemaakt. En natuurlijk beelden van hoe de wijk er nu uitziet.
Want Spangen heeft in de loop der tijd goeie en slechte jaren gekend. Is veranderd van een rustige arbeiderswijk naar een stadsdeel met grote problemen, drugsoverlast en verpaupering. Maar gelukkig ziet de wijk er nu heel vriendelijk uit, al is er ook veel veranderd. Maar er is nog altijd “Het Kasteel”, de stevige basis van voetbalclub Sparta.
Verdwenen zijn de vele kleine winkeltjes, huizen zijn gesloopt en nieuw opgebouwd of gerenoveerd. Waar ik woonde werd al in 1969 verbouwd. We kregen een douche, het keukentje werd vergroot en van twee slaapkamertjes werd één kamer gemaakt.
Mijn ouders verhuisden in de jaren 80 naar Ommoord. Jaren later werd er opnieuw verbouwd. Van twee huizen werd er één gemaakt en van moderne gemakken voorzien. Voordeuren en ramen werden vernieuwd en de nummering veranderde. Ik herken de huizen niet meer.
En eigenlijk heb ik er ook niks meer te zoeken. Maar het was leuk om weer even een blik in het verleden te kunnen werpen en oude dingen te herbeleven.
Op de tentoonstelling lag ook een blanco boek waarin je verhalen en herinneringen over Spangen kon schrijven. En dat deed ik natuurlijk.
Anne van dit blog bedacht iets nieuws, een Foto Bingo. Niet met nummers maar met dertig hokjes voor allerlei foto’s. Genoeg om meer dan een half jaar foto’s te laten zien.
De keuzevolgorde lijkt willekeurig en startte met “bloemen”, daarna “wie ben ik”. Meedoen mag, maar er is niks verplicht. Saturnein is niet van de stress. Deze week wil Saturnein graag foto’s zien van poorten.
Eerst vroeg ik me af of ik wel eens poorten fotografeerde…? Waarschijnlijk niet erg veel.
Maar dat viel nog best mee. Het waren er toch alles bij elkaar zo’n twintig. Veel te veel om hier te laten zien en er zaten ook wat bekende poorten tussen, die vaker aan bod zullen komen.
Maar uiteindelijk hield ik er tien over. In Nederland gefotografeerd, maar ook elders. Kijk maar op de onderschriften. En dubbelklik op een foto om te vergroten.
Geen idee, maar ergens in NederlandGouda, Bleekerij de drie NootenbomenLier, muur bij BegijnhofBourtangeSkipton, Castle Woods entreeAntwerpen, ZurenborgRotterdam, Coolsingel, entree van het oude Postkantoor DenHaag, entree VredespaleisDelftZutphen, entree van een hofje
Aan demonstraties zijn we inmiddels wel gewend, maar een flinke staking is toch al weer een tijdje geleden.
En nu een landelijke staking bij het openbaar vervoer. Geen bus, geen tram, geen trein, niks nada.
Hoe moet je nou van A naar B? Wie niet hoeft te reizen, blijft natuurlijk lekker thuis. Wie thuis kan werken, dat dat ook wel doen. Wie nog snipperdagen over heeft, neemt een extra dagje vrij.
Maar er zullen ook veel mensen gedupeerd worden. Hoe kom je naar Schiphol, het ziekenhuis, de dokter? Hoe moet dat met kinderen, die ver van huis op school zitten?
Ik ben dus benieuwd hoe alles gaat verlopen. En wat de gevolgen en effecten zullen zijn.
Morgen weten we het, want we zullen het vanzelf meemaken. Nog even geduld dan maar….!
Anne van dit blog bedacht iets nieuws, een Foto Bingo. Niet met nummers maar met dertig hokjes voor allerlei foto’s. Genoeg om meer dan een half jaar foto’s te laten zien.
De keuzevolgorde lijkt willekeurig en startte met “bloemen”, daarna “wie ben ik”. Meedoen mag, maar er is niks verplicht. Saturnein is niet van de stress. Deze week wil Saturnein graag foto’s zien van schoorstenen.
Ik zag onmiddellijk zo’n leuke foto van een Portugese schoonsteen voor me. Maar wanneer had ik die gemaakt? Dat werd nog flink zoeken op allerlei in- en externe schijven.
Daarna liet ik Google zoeken op mijn eigen account en kijk, er kwamen werkelijk heel veel schoorstenen tevoorschijn. Of ik die met opzet fotografeerde of dat ze bijvangst zijn weet ik niet zo goed. Maar het bleek nog een hele serie te zijn, dus moest ik van mezelf een selectie maken.
Tik op de foto om te vergroten.
Portugal, wrsch. EssouiraZwijndrechtPutten (Gld), stoomgemaalThirsk, Yorkshire Dalesss ROTTERDAM, met op de achtergrond de schoorstenen van de AVRLier (B), het Begijnhof
Koning Charles, zelf ook al niet meer een van de jongsten, was vorig jaar al op bezoek bij mevrouw Ethel Caterham. Zij vierde toen haar 116e verjaardag. Afgelopen week werd Ethel zelfs 117 jaar.
Hoe moet het zijn om zo oud te worden? Daar kun je je toch geen voorstelling van maken. Zelf ben ik nu 77 en zou dan in principe nog 40 jaar verder kunnen. Als ik gewoon door blijf ademen en mijn hart door blijft kloppen. Ik ambieer het niet.
Ik heb geen doodswens, maar besef wel dat het leven op een dag ophoudt. Voor sommige mensen komt de dood te vroeg. Maar 117 jaar lijkt me gewoon te lang op deze aarde.
Wat heeft die vrouw allemaal meegemaakt….? Crisis op crisis, wereldoorlogen, ontwikkelingen van paardentram naar hogesnelheidstrein, van luchtballon naar vliegtuig, van kroontjespen naar computerspel, het zinken van de Titanic, eigenlijk veel te veel om op te noemen.
Ze heeft haar man al meer dan 50 jaar overleefd, verloor haar twee dochters. Misschien breekt ze zelfs wel het record van de Française Jeanne Calment, die in 1997 overleed toen ze 122 jaar en 164 dagen oud was.
