Category Archives: reizen

Staking

Posted on by
Bron: Google afbeeldingen / Pauwenstad

Aan demonstraties zijn we inmiddels wel gewend, maar een flinke staking is toch al weer een tijdje geleden.

En nu een landelijke staking bij het openbaar vervoer. Geen bus, geen tram, geen trein, niks nada.

Hoe moet je nou van A naar B? Wie niet hoeft te reizen, blijft natuurlijk lekker thuis. Wie thuis kan werken, dat dat ook wel doen. Wie nog snipperdagen over heeft, neemt een extra dagje vrij.

Maar er zullen ook veel mensen gedupeerd worden. Hoe kom je naar Schiphol, het ziekenhuis, de dokter? Hoe moet dat met kinderen, die ver van huis op school zitten?

Ik ben dus benieuwd hoe alles gaat verlopen. En wat de gevolgen en effecten zullen zijn.

Morgen weten we het, want we zullen het vanzelf meemaken. Nog even geduld dan maar….!

Foto Bingo

Posted on by

Anne van dit blog bedacht iets nieuws, een Foto Bingo. Niet met nummers maar met dertig hokjes voor allerlei foto’s. Genoeg om meer dan een half jaar foto’s te laten zien.

De keuzevolgorde lijkt willekeurig en startte met “bloemen”, daarna “wie ben ik”. Meedoen mag, maar er is niks verplicht. Saturnein is niet van de stress. Deze week wil Saturnein graag foto’s zien van schoorstenen.

Ik zag onmiddellijk zo’n leuke foto van een Portugese schoonsteen voor me. Maar wanneer had ik die gemaakt? Dat werd nog flink zoeken op allerlei in- en externe schijven.

Daarna liet ik Google zoeken op mijn eigen account en kijk, er kwamen werkelijk heel veel schoorstenen tevoorschijn. Of ik die met opzet fotografeerde of dat ze bijvangst zijn weet ik niet zo goed. Maar het bleek nog een hele serie te zijn, dus moest ik van mezelf een selectie maken.

Tik op de foto om te vergroten.

Portugal, wrsch. Essouira
Zwijndrecht
Putten (Gld), stoomgemaal
Thirsk, Yorkshire Dales
ss ROTTERDAM, met op de achtergrond de schoorstenen van de AVR
Lier (B), het Begijnhof

Oud worden

Posted on by
Bron: Google foto’s / Algemeen Dagblad

Koning Charles, zelf ook al niet meer een van de jongsten, was vorig jaar al op bezoek bij mevrouw Ethel Caterham. Zij vierde toen haar 116e verjaardag. Afgelopen week werd Ethel zelfs 117 jaar.

Hoe moet het zijn om zo oud te worden? Daar kun je je toch geen voorstelling van maken. Zelf ben ik nu 77 en zou dan in principe nog 40 jaar verder kunnen. Als ik gewoon door blijf ademen en mijn hart door blijft kloppen. Ik ambieer het niet.

Ik heb geen doodswens, maar besef wel dat het leven op een dag ophoudt. Voor sommige mensen komt de dood te vroeg. Maar 117 jaar lijkt me gewoon te lang op deze aarde.

Wat heeft die vrouw allemaal meegemaakt….? Crisis op crisis, wereldoorlogen, ontwikkelingen van paardentram naar hogesnelheidstrein, van luchtballon naar vliegtuig, van kroontjespen naar computerspel, het zinken van de Titanic, eigenlijk veel te veel om op te noemen.

Ze heeft haar man al meer dan 50 jaar overleefd, verloor haar twee dochters. Misschien breekt ze zelfs wel het record van de Française Jeanne Calment, die in 1997 overleed toen ze 122 jaar en 164 dagen oud was.

Kalender

Posted on by
img_20260822_1514553285907945258954052666

Ontelbare malen is de stad Parijs al vereeuwigd. Geen wonder dat er dan ook een poster van deze stad in onze kalender zit.

En ja, wat zou een poster van Parijs zijn zonder Eiffeltoren?

Op hoeveel lijstjes zal een reisje naar Parijs geschreven staan? Er is zoveel in die stad te bekijken: mooie pleinen, prachtige musea, gezellige terrasjes, schaduwrijke parken en kunstuitingen in alle mogelijke vormen.

Maar ook gewoon zitten op één van die vele terrasjes en de wereld aan je voorbij laten gaan. Het liefst natuurlijk in amoureus gezelschap, want Parijs is ook de stad van de liefde.

En dan ’s avonds samen eten. Gewoon, niks bijzonders een glaasje wijn en een sandwich. Of juist uiterst chique, met kreeft en champagne.

In Parijs kan alles.

Tassen

Posted on by
Bron: Google foto’s / De Volkskrant

Al eerder schreef ik er over (zie dit blogje van 10/8/2022). Hoe ik me kan ergeren als mensen hun tas demonstratief naast zich op de trein-of metrobank zetten.

Als er voldoende andere zitruimte is, laat ik het wel voor wat het is. Maar is de trein of metro vol, dan wil ik graag op zo’n ten onrechte bezette plek zitten.

En nu is het al zover dat de NS de mensen vriendelijk vraagt om hun tas op schoot te zetten. Maar ik vind het eigenlijk heel logisch. Tenslotte heb jij betaald voor één zitplaats. Je tas mag mee, maar kan geen extra plek bezet houden.

Ja, als je boodschappen hebt gedaan, dan begrijp ik het wel. Al verwonder ik me wel over wat mensen soms allemaal meesjouwen. Het zou al fijn zijn als er wat meer plek voor die tassen en koffers zou zijn.

Hachelijk avontuur

Posted on by

Vandaag zijn we alweer 53 jaar getrouwd. De dag zelf was warm, maar gezellig met onze ouders, zussen en zwager.

De volgende dag gingen we op huwelijksreis naar Kreta. Leo had het geregeld via kantoor. Alleen de reis, het hotel moesten we nog zoeken. Er was nog geen internet, dus hadden we een brief geschreven naar een hotel in Aghios Nikolaos. Alleen, dat was vol.

Gelukkig vond de manager nog wel een plekje voor één nacht voor dat arme stel op huwelijksreis. De volgende dag probeerde we ons geluk in Iraklion. En ja hoor, dat lukte. Nu was alles geregeld en konden we naar het strand.

Bron: Google foto’s

Lekker een beetje bakken in de zon en natuurlijk zo nu en dan de zee in. Die was behoorlijk wild en ik moest me goed staande houden.

Op een bepaald moment was ik eigenlijk veel te ver in zee gegaan. Nou ben ik niet zo’n goeie zwemster en mijn idee om terug te zwemmen was niet zo succesvol. Leo zag het gebeuren en kwam me te hulp. Maar het was op het nippertje. Nou ja, ik vertel het hier, dus redde ik het tenslotte ook.

Ik ben nooit meer zo ver in zee gegaan en bij een beetje golfslag blijf ik wel pootje baden. Later hoorde van een local vertellen dat ik niet zo slim was geweest. Ik had me beter kunnen laten mee drijven en was dan wel ergens aangespoeld. Tja, mosterd na de maaltijd.

Maar met de trieste berichten over de mensen die anderen wilden helpen en daarbij verdronken, kwam dit hachelijk avontuur weer boven.

Effe zitten…

Posted on by
img_20260701_143913900_hdr7980171595768230504

Al dat slenteren en rondkijken in Dordrecht maakt een mens moe. Dan wil je wel even zitten, maar waar?

Gelukkig ontdekte ik een bank bij een huis. Het was vast wel toegestaan om er eventjes op uit te rusten.

Maar bij nader inzien leek het me toch niet comfortabel. De rugleuning zag er ernstig en enigszins bobbelig uit. Niks zachts aan te ontdekken en zeker niet uitnodigend.

We lieten die bank dus maar de bank en liepen vermoeid verder. Gelukkig vonden we een andere bank met uitzicht over het water. Weliswaar ook van stevig ijzer, maar met vriendelijke rondingen. Heel wat lekkerder voor onze achterwerken.

Daarop konden we wel even uitrusten.

Boek

Posted on by
img_20260702_125421090_hdr4153820134032285397
Irma Joubert: Kind van de rivier

Ik las “Kind van de rivier”van Irma Joubert.

Dit boek werd aangeraden door Marthy en dat was zeer terecht. Ik heb ervan genoten.

Pérsomi is arm maar ook heel slim. Haar grootste wens is om verder te leren, naar de middelbare school te mogen. Maar dat kost geld, veel geld. En hoe kan haar moeder daar aan komen?

Gelukkig krijgt ze een beurs en kan ze voor advocaat studeren. Ze heeft goede contacten met haar mede studenten, maar haar grote liefde blijft onbereikbaar.

We krijgen ook inzicht in het dagelijks leven in Zuid Afrika, met zijn groeiende apartheid. Het vraagt van Pérsomi veel tact om te laveren tussen haar rechtvaardigheidsgevoel, politiek en persoonlijke relaties.

Een boeiend verhaal, deel van een trilogie. Dus nog meer leesvoer in het vooruitzicht.

Stelletje

Posted on by

Zomaar op een randje bij de waterkant in Dordrecht zat dit stelletje. Hé, die ken ik ik. Of toch niet…?

Al verder wandelend dacht ik na over die twee. Die kende ik zeker, maar waar van dan?

Maar na een tijdje wist ik het. Nee, het was niet een identiek stel dat ik me herinnerde. Maar een ander paar, dat er toch heel veel op leek. En… degene die ze in haar tuin heeft is onlosmakelijk met Dordrecht verbonden.

Dus Bettie, ik vond (maar jij misschien ook al) familieleden van jouw tuinstel in Dordrecht.

Natuur in de stad

Posted on by

Natuurlijk was ik al veel vaker in Amsterdam. Maar dit keer besloten Leo en ik eens een beetje zigzaggend langs de grachten te lopen. Straatje in, straatje uit, foto hier, plaatje daar. Niet van echte toeristen te onderscheiden.

En het viel me op dat er zoveel bloemrijke straten en straatjes waren. Overal grote potten en bakken, langs muren en op stoepen, langs de tredes bij een mooie deur. Langs de gracht, als garnituur voor zo’n ouderwetse krul.

En wat dacht je van de bootjes? Voorzien van allerlei soorten drank en bloemen. Nou ja, daar dan wel plastic bloemen. Maar een toeristische kniesoor die daar op let.

img_20260707_114134924_hdr3680099255224933425
img_20260707_121354929_hdr4149751661492476275
img_20260707_114649609_hdr2666514139712168093
img_20260707_1130075244665466209329515786