Category Archives: huishouden

Makreel

Posted on by
8
Bron: Albert Heijn, Zaandam

Niet altijd heb ik zin om vis te eten. Daar moet ik min of meer voor in de stemming zijn. Maar ja, zo nu en dan stond er hier toch een lekkere, vette en dikke gerookte makreel op het menu. Zonder al te veel poespas, maar gewoon zoals ie is. Meestal makreelfilet, zonder vel en zonder graten. Nou ja, bijna, want een klein graatje zit ons niet in de weg.

Ik schrijf met opzet “stond”, want sinds enige tijd kun je zo’n dikke vette Atlantische makreel niet meer krijgen. Makreel behoort tot een beschermde vissoort. Te intensief bevist en dus nu vallend onder Europese regels en verboden.

Appie heeft nog wel makreel, maar dat is Atka makreel. Zou een prima alternatief zijn, dus viste ik een pakje van dit makreelsoort uit het supermarktschap.

Wat een tegenvaller. Het kwam zelfs niet in de buurt van die lekkere vette Atlantische makreel. Op ons bordje lagen drie stukjes magere vis, droog en smakeloos.

Misschien dat er op de markt nog wel vers gerookte makreel te kopen is. Dat moeten we dan maar eens uitzoeken. Maar die nare droge stukkies vis komen er bij ons niet meer in.

Recept

Posted on by
6
Bron: Google foto’s / AH

Ik beloofde gisteren een recept voor een simpele maaltijdsalade van bietjes. Dit is het:

Voor 2 personen:
300 gram gekookte bietjes, in blokjes
125 gram gerookte spekjes, uitgebakken
1 sjalotje, fijn gesnipperd
1 bosui, in dunne ringetjes
75 gram feta, verkruimeld
350 gram gekookte aardappelen in plakjes of in blokjes
peterselie en basilicum, gehakt
3 eetlepels olijfolie
1 eetlepel citroensap
peper en zout
eventueel een handje gehakte walnoten

Meng de bietjes met sjalot, bosui en de kruiden.
Maak een dressing van de olie, citroensap en peper en zout en meng met de bietjes.
Meng de aardappelen er door en eventueel de walnoten.
Voeg op het laatst de feta toe, zodat die nog wit blijft.

Je kunt de salade lauwwarm of koud serveren.

Bietjes

Posted on by
8
Bron: Google foto’s / AH

Bietjes vind ik heerlijk. Nou ja, ik moet zeggen de laatste jaren. Daarvoor konden ze me niet zo bekoren.

En ik weet wel hoe het komt. Want toen ik in 1953 moet kuren in het Zeehospitium van Katwijk, herinner ik me een dag waarop we bietjes aten. Hoe de verpleegsters de kinderen drilden om het eten ook op te eten, beschreef ik in dit blog.

En heus, het eten was er beslist goed, maar die bietjes….! Ieuw, die smaakten gronderig. Ik gruwde ervan. Ondanks alle dwang wist ik alles achter mijn kiezen te proppen, zodat ik het op de zaal uit kon spuwen.

Later, als huisvrouw, vond ik het nogal een werk om ze te koken. Alles, ook de lucht uit de pan, het schillen, zo glibberig en die rare rooie handen. Het maakte dat het eten van die groente me soms tegenstond.

Maar nu koop ik regelmatig biologische bietjes, gekookt, geschild en vacuüm verpakt. Alleen nog even checken op harde stukken, want die moeten beslist weggesneden worden. En morgen geef ik een bietjes-recept, dat ik laatst maakte.

Zegeltjes

Posted on by

De grote blauwe super gaat het oude vertrouwde zegeltjessysteem veranderen. Die zegeltjes koop je al een tijdje digitaal en volautomatisch. Efficiënt, maar hopeloos saai. Geen geplak meer, maar ook niet de verbazing van “hee! dat zijn alweer meer boekjes dan ik dacht!” En een beetje vergeetachtig persoon -als ikzelf- moet ook regelmatig kijken op die app. Anders stapelen de zegels en het saldo op voor je er erg in hebt. Maar nu wordt het anders.

Kreeg je voorheen 1 zegel bij één euro, nu moet je twee euro uitgeven om één zegel te krijgen. De prijs blijft hetzelfde 10 eurocent. Het wordt dus vanaf september EEN VOOR DE PRIJS VAN TWEE.

Bron: Google foto’s

Met zulke acties zijn ze bekend bij Appie, want ik heb al heel wat aanbiedingen gezien. Twee pakken appelsap halen, één betalen….! Maar wacht eens eventjes, dat klopt dan niet. Want nu moet ik twee keer zo lang sparen. Wat is mijn voordeel dan….?

AH voert aan dat er nu ook andere spaarmogelijkheden zijn. Voor uitjes, handdoeken, pannen of bestek.

Maar als -al lang regelmatige- klant weet ik heel zeker dat als ik pannen of bestek wil, ik beter eens een middagje kan gaan winkelen. Vind ik pannen, handdoeken of bestek voor veel lagere prijzen en naar mijn eigen smaak.

Goed, ik heb mijn besluit genomen. Ik stop met al die spaaracties.

Pieter Konijn

Posted on by
Bron: Google

Lang geleden, tijdens een bezoek aan het Lake district, maakte ik kennis met de verhalen van Beatrix Potter. En ik was op slag verkocht. Zulke leuke en lieve boekjes, met prachtige tekeningen van levensechte dieren in een mensenomgeving.

Ik kocht een paar boekjes om ze later, als ik kinderen zou hebben, voor te lezen. En dat deed ik ook.

Later kocht ik ook de gezellige ontbijt- en papbordjes met de tekeningen van Beatrix Potter voor onze kinderen. Ze staan nog in de kast, want ik heb moeite ze weg te doen, al zal dat nog wel een keer moeten gebeuren.

Dit jaar is het 160 jaar geleden dat Beatrix Potter geboren werd. Haar verhaal over Pieter Konijn vertelde ze in een brief aan een ziek jongetje. Later maakte ze er een boek van. Een boek(je) dat nog in vele talen vertaald en gedrukt werd. Het wordt ook nu steeds verkocht en voorgelezen.

Er volgden nog meer verhaaltjes en de boekjes van destijds staan nog steeds op mijn boekenplank. Die nemen niet al teveel plaats in. Zo nu en dan bekijk ik ze weer eens. Voor mij blijven ze altijd nieuw.

Terugblik

Posted on by

Ineens krijg ik met enige regelmaat een terugblik op vroegere blogs. Soms aardig om nog eens te bekijken. Deze van 20 juni 2016 sprong er voor mij wel uit.

In 2016 werd in Leeuwarden een tentoonstelling over breien gehouden, die Leo en ik bezochten. Dit schreef ik er onder meer over:

Leo had zich niet veel voorgesteld van zoiets als breien, maar hij heeft zich prima geamuseerd. Het is natuurlijk niet alleen maar insteken, omslaan en afhalen. Want wat kan er allemaal gemaakt worden met een simpele draad en wat naalden. Of een machine…

Want dat realiseren we ons niet altijd. Er ligt her en der heel wat breiwerk in onze wereld. De ondergrond van kunstgras is gebreid, sommige geneeskundige hulpmiddelen zijn gebreid, brandslangen hebben een gebreid omhulsel en er zal vast nog veel meer zijn… 

Maar wat zagen we ook prachtige dingen, door geduldige vrouwen gemaakt. Handschoenen, mutsen, tasjes met kralen.

Maar mij trof het meest deze set. Die ik om het lijf van een Spaanse schone gedacht had, maar die toch echt ondergoed bleek te zijn. Zoveel werk om dat te maken en dan verborgen onder nog meer andere rokken.

Het patroon om het na te maken heb ik meegenomen, nu nog even opzetten en aan de slag.

En nou denken jullie vast “Hee, dat gewaad is nu dan eindelijk af.” Maar nee, ik ben er nooit aan begonnen. Want ik zou zoiets nooit dragen, als onder- of als bovengoed. Het patroon ben ik inmiddels ook kwijtgeraakt. Ach, alle (dag)dromen hoeven ook niet uit te komen.

Keuze genoeg

Posted on by
img_20260707_140707186_hdr6436948019065911329

We keken even deze winkel in. Zelden zag ik zoveel sleutels bij elkaar. Allemaal netjes gerangschikt, soort bij soort, maat bij maat.

Dat er zoveel sleutels en soorten sloten bestaan, ik wist het niet.

De eigenaar van deze zaak is vast een keurig georganiseerd persoon. En ik hoop dat zijn personeel dat ook is.

Want stel je voor, iemand hangt een sleutel op een verkeerd haakje. Hoe kun je die in hemelsnaam terugvinden…?

Angstdroom, nachtmerrie, brrr!!

Snel en efficiënt

Posted on by

Voor diverse klussen hadden wij al eens een elektricien nodig. Zoals vorig week, toen onze TL-verlichting in de berging had het begeven. Die hangt hoog tegen een muur en kan alleen met een ladder bereikt worden. Een veel te gevaarlijk karwei.

Optimistisch dachten wij even alleen maar twee nieuwe TL-buizen te kopen. Maar dat kon niet meer. We moesten een heel nieuw LED-armatuur kopen. En dat aansluiten was natuurlijk helemaal geen optie meer.

Bron: Google fotos

Al vaker maakten wij gebruik van de diensten van Zoofy.nl. Zoofy is een organisatie, die vakmensen in heel Nederland coördineert. Zij werken zelfstandig, maar worden benaderd door Zoofy en kunnen dan worden ingezet voor kleine of grotere klussen in huis.

Dus stuurden we woensdagavond om kwart voor tien een bericht aan Zoofy. Of zij ons aan een elektricien konden helpen? Om kwart over tien diezelfde avond stond de afspraak voor vrijdagmorgen tussen 10 en 12 al gepland en wisten we er zou komen. Even voor de afspraak word je gebeld, zodat je weet dat het klopt.

Wij hadden gezorgd dat er ruimte voldoende in onze berging was en rond half elf stond de man op onze stoep. Hij had alles bij zich, boor, draad, schroevendraaiers. Gewoon een vakkundige man, die in no-time de klus klaarde.

Bij een kopje koffie regelden we de betaling. Dat gaat digitaal via een QR-code met je telefoon.

Geen gedoe, gewoon alles snel, efficiënt en netjes geregeld!

Film

Posted on by

Deze week zagen we “Agatha’s almanac”, een film, eigenlijk meer een documentaire, over het leven van een ruim 90-jarige vrouw.

Ze bewoont in haar eentje een boerderij die een flink stuk land beslaat. Als ze er om heen loopt, heeft ze 5 kilometer in de benen. Dagelijks is ze op het land bezig en verbouwt er pompoenen, watermeloen, dille, aardbeien, bonen en bloemen.

Daarnaast kookt en bakt ze. Haar water haalt ze uit een regenput. En ze repareert zelf haar huis. Onconventioneel, gewoon met ducttape. Daar maakt ze ook haar lekkende emmer weer waterdicht mee.

De film beslaat een langere periode, dus krijg je ook mee dat ze wel eens ziek is, gevallen of haar hand heeft bezeerd.

Een mooi portret van een vastbesloten, eigenzinnige vrouw met een speciaal soort humor. Een mooi document van een werkzaam leven.

Als de trailer niet start, dit is de link

Geel

Posted on by

Dat geel een van mijn lievelingskleuren is, daar maak ik geen geheim van. Jaren geleden kochten Leo en ik ons servies, destijds in Canterbury. En ja, dat was geel en van zwaar aardewerk, maar nog steeds in gebruik.

Bron: Christofle.com / Malmaison Riviera

Tijdens een bezoek aan de tuinen en het huis van Monet in Frankrijk zagen we ook prachtig geel servies op de tafel staan. We vielen er als een blok voor. Maar ja, toen we dergelijk servies in Parijs vonden, bleek de prijs een bezwaar.

Honderden guldens voor een bord… nee, dat zat er niet in. Het werd later een beduidend goedkoper soort bordjes. Voor een Euro per stuk, bij een dumpwinkel.

Geel is geen modekleur voor borden en schalen. Maar dit is toch duidelijk stralend geel. En gewoon in Nederland te koop.

Maar een servies gaan we natuurlijk niet meer aanschaffen. Gelukkig maar, want ook hier is de prijs een bezwaar. En jammer genoeg gaat er hier nogal eens een kopje of bord aan scherven, dus dat zou in de papieren lopen.

Maar mooi is het!!