Snel en efficiënt

Voor diverse klussen hadden wij al eens een elektricien nodig. Zoals vorig week, toen onze TL-verlichting in de berging had het begeven. Die hangt hoog tegen een muur en kan alleen met een ladder bereikt worden. Een veel te gevaarlijk karwei.

Optimistisch dachten wij even alleen maar twee nieuwe TL-buizen te kopen. Maar dat kon niet meer. We moesten een heel nieuw LED-armatuur kopen. En dat aansluiten was natuurlijk helemaal geen optie meer.

Bron: Google fotos

Al vaker maakten wij gebruik van de diensten van Zoofy.nl. Zoofy is een organisatie, die vakmensen in heel Nederland coördineert. Zij werken zelfstandig, maar worden benaderd door Zoofy en kunnen dan worden ingezet voor kleine of grotere klussen in huis.

Dus stuurden we woensdagavond om kwart voor tien een bericht aan Zoofy. Of zij ons aan een elektricien konden helpen? Om kwart over tien diezelfde avond stond de afspraak voor vrijdagmorgen tussen 10 en 12 al gepland en wisten we er zou komen. Even voor de afspraak word je gebeld, zodat je weet dat het klopt.

Wij hadden gezorgd dat er ruimte voldoende in onze berging was en rond half elf stond de man op onze stoep. Hij had alles bij zich, boor, draad, schroevendraaiers. Gewoon een vakkundige man, die in no-time de klus klaarde.

Bij een kopje koffie regelden we de betaling. Dat gaat digitaal via een QR-code met je telefoon.

Geen gedoe, gewoon alles snel, efficiënt en netjes geregeld!

Vaderdag

Lief plaatje, nietwaar? Zo zouden alle vaders wel alle dagen van het jaar verwend willen worden.

Bron: Facebook / JC Leyendecker / Peter Gray’s Illustrated Magazin covers and posters

Maar ja, dat gaat natuurlijk niet. Hij moet centjes verdienen. Dus stapt hij dagelijks in auto, bus of trein om naar het werk te gaan.

En als moderne man helpt hij ook in het huishouden mee, zet de vuilnisbakken buiten en haalt de zware boodschappen.

Vrouwlief bakt dan nog wel eens een cake, maar verder heeft ook zij te weinig tijd. Ze moet toch ook aan het arbeidsproces deelnemen, want er is nog een flinke hypotheek te betalen.

Zoon heeft ook andere prioriteiten. Scherm, games en school vragen zijn aandacht.

Slecht één dag in het jaar mag vader dromen van dit plaatje. Dan staat het ontbijt klaar, ligt de krant gereed en mag hij zich laten verwennen.

Vandaag lijkt het een sprookje, morgen belt de realiteit weer aan de deur. 😉 😉 😉

Deur

Nee, ik weet echt niet of deze deur nou al jaren deze kleur heeft of dat een enthousiaste Oranje-aanhanger de verfpot heeft gehanteerd.

Maar ergens in Den Haag ontdekte ik hem en ja, dan moet ik zoiets wel fotograferen.

Hij sprong eruit en was niet te missen. Andere deuren daar hadden wat bescheidener kleurtjes.

Ook netjes hoor, maar niet zo in het oog springend en zeker een stuk neutraler.

Misschien loop ik er nog wel eens langs en kan ik zien of het alleen voor het voetballen was of dat de bewoner gewoon “iets anders” wilde.

Film

Deze week zagen we “Agatha’s almanac”, een film, eigenlijk meer een documentaire, over het leven van een ruim 90-jarige vrouw.

Ze bewoont in haar eentje een boerderij die een flink stuk land beslaat. Als ze er om heen loopt, heeft ze 5 kilometer in de benen. Dagelijks is ze op het land bezig en verbouwt er pompoenen, watermeloen, dille, aardbeien, bonen en bloemen.

Daarnaast kookt en bakt ze. Haar water haalt ze uit een regenput. En ze repareert zelf haar huis. Onconventioneel, gewoon met ducttape. Daar maakt ze ook haar lekkende emmer weer waterdicht mee.

De film beslaat een langere periode, dus krijg je ook mee dat ze wel eens ziek is, gevallen of haar hand heeft bezeerd.

Een mooi portret van een vastbesloten, eigenzinnige vrouw met een speciaal soort humor. Een mooi document van een werkzaam leven.

Als de trailer niet start, dit is de link

Ander assortiment

Met een hoofd als een zeef vergeet ik natuurlijk weleens een blogje te maken. Een tijdje later lijkt het dan inmiddels een achterhaald onderwerp.

Maar toen ik bij Emie las over het museum in Rijswijk herinnerde ik me dat ik nog over de museumwinkel daar wilde bloggen. Die museumwinkel is gewoon erg leuk. Met een heleboel “anders dan anders” dingen, mooie kaarten en leuke hebbedingetjes.

img_20260509_1054562062246151855036047878

Elk museum heeft wel zo’n winkel, maar het assortiment is er niet altijd even interessant. Maar dus wel in Rijswijk. Dus als je er toch in de buurt bent, stap even binnen.

Zoek je iets voor fervente tuiniers dan vind je vast wel iets van je gading, al is het maar een klosje bindtouw. Maar je kunt er ook terecht voor prachtige, leuke of originele postkaarten.

Deze kocht ik er ook. De spreuk erop past wel in onze onrustige wereld. Misschien stuur ik hem wel eens aan iemand, misschien blijft hij voor altijd in mijn la.

Maritieme vrouwen

In het Maritiem Museum draait een tentoonstelling over maritieme vrouwen, want die wereld lijkt alleen uit mannen te bestaan. Maar wie verder kijkt, ziet dat ook talloze vrouwen hun deel van de taken vervullen. Aan boord, maar ook op de kade, in de haven en op kranen. Letterlijk van hoog tot laag.

wp-17770371749624829591721151391381
Enkele maritieme vrouwen van toen en nu

Deels is dat te danken aan de emancipatie, maar ook in vroeger tijden werkten heel veel vrouwen mee.
Ze waren reder, scheepsbouwer, eigenaar of voeren mee aan boord en verrichten daar diverse hand-en spandiensten. Sommigen waren zelfs piraat.

Niet alle vrouwen werden beroemd, maar Kenau Simons Hasselaar kennen we allemaal. Al werd haar naam jammer genoeg later een scheldwoord.

Aan al die vrouwen wordt in de tentoonstelling een eerbetoon gebracht. Allemaal weerstonden ze vooroordelen en belemmeringen, maar hielden stand.
En nu, een vrouw aan de top van een scheepswerf? Ja zeker, Thecla Bodewes leidt het familiebedrijf na de dood van haar vader en vertelt haar verhaal in een filmpje.

Ook is er aandacht voor de zeemansvrouwen. Zij hielden het huishouden hier draaiend terwijl hun mannen ver weg de oceanen bevoeren. Nu is er goeie communicatie mogelijk, maar vroeger kregen zij maar mondjesmaat bericht van hun man. En op hun beurt moesten die weer soms maanden wachten op een verse brief.

Leuk om eens een kijkje te nemen. De tentoonstelling loopt nog lang door, tot in de zomer van 2027.

Geel

Dat geel een van mijn lievelingskleuren is, daar maak ik geen geheim van. Jaren geleden kochten Leo en ik ons servies, destijds in Canterbury. En ja, dat was geel en van zwaar aardewerk, maar nog steeds in gebruik.

Bron: Christofle.com / Malmaison Riviera

Tijdens een bezoek aan de tuinen en het huis van Monet in Frankrijk zagen we ook prachtig geel servies op de tafel staan. We vielen er als een blok voor. Maar ja, toen we dergelijk servies in Parijs vonden, bleek de prijs een bezwaar.

Honderden guldens voor een bord… nee, dat zat er niet in. Het werd later een beduidend goedkoper soort bordjes. Voor een Euro per stuk, bij een dumpwinkel.

Geel is geen modekleur voor borden en schalen. Maar dit is toch duidelijk stralend geel. En gewoon in Nederland te koop.

Maar een servies gaan we natuurlijk niet meer aanschaffen. Gelukkig maar, want ook hier is de prijs een bezwaar. En jammer genoeg gaat er hier nogal eens een kopje of bord aan scherven, dus dat zou in de papieren lopen.

Maar mooi is het!!

Schatkamer

klik op de foto om het liedje te horen

Soms wordt er ergens in een archief een pareltje opgediept. Zoals dit: Jules de Corte die “Wie in het Nederlands wil zingen” vertolkt.

Een heerlijke melodie en een sarcastische tekst, die vraagt om even rustig naar te luisteren.

Het is een fragment uit de eerste aflevering van een serie radioprogramma’s uit 1982, waarin Herman Stok interviews heeft met diverse mensen.

Wie nog meer wil horen, zoekt naar “De schatkamer van de Nederlandse muziek”of klikt op deze link.

Laurierstruikje

img_20260609_114348242_hdr3645441974335640980

Al een hele tijd staat deze plant buiten in een pot voor mijn keukenraam. Het is een echte laurier (Laurus nobilus) en die plant is zo gemakkelijk. Vraagt zo nu en dan een plens water en groeit tegen de klippen op.

In het voorjaar en in de zomer komen er talrijke nieuwe blaadjes aan. In het najaar knip ik hem terug en droog de blaadjes dan. Soms hang ik ze op, maar dat is eigenlijk te stoffig. Dus verdwijnen ze in een (kook)boek om later in een kruidenpotje te belanden.

En dan krijgt zo’n blaadje zijn eindbestemming in een potje soep of heerlijke stoofpot. Je proeft het niet al te nadrukkelijk, maar vergeten maakt zo’n gerecht een beetje flauw.

De pot blijft altijd buiten staan. Al moet ik wel zeggen dat er langs de muur een verwarmingsbuis loopt, dus het vriest er nooit heel hard. Natuurlijk kun je een laurier ook gewoon in de volle grond zetten. Vergeet dan niet de blaadjes te oogsten, want laurier is in de winkel best aardig aan de prijs. En nu zijn ze gratis en voor niks.

Zomaar

Gewoon een foto uit mijn archief.

Waar ik hem genomen heb? Geen idee, maar waarschijnlijk ergens hier in de buurt als ik de achtergrondgebouwen zo bezie.

Maar bij het uitzoeken van mijn foto’s kwam hij ineens tevoorschijn.

Zeker nog een blogje waard.