Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen. Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Hij blijft maar doorgaan. Want dit liedje dateert alweer van 2021. Muziek houdt jong, lijkt me wel en ook nu hoor we regelmatig nieuwe songs. Paul McCartney speelt en zingt bij zijn piano “English Tea”.
Dit is een afbeelding uit vervlogen tijden. Mannen op het dak die een antenne kwamen plaatsen. Met een helpende buurman om de juiste stand voor het scherpste beeld te vinden.
Norman Rockwell / Los Angeles County Museum of Art
Wij hadden pas laat televisie, dus als ik een kinderprogramma wilde bekijken, moest ik bij een of andere buur op bezoek. Daar zaten we dan met meerdere kinderen te kijken naar ‘Dappere Dodo”, “De Verrekijker” of “Morgen gebeurt het”.
Maar het had wel wat, zo met elkaar in een verduisterde kamer naar het scherm kijken. Met een beetje geluk kreeg je een glaasje limonade of een kaakje. En was de uitzending afgelopen samen zwaaien naar “Tante Hannie”.
Ook mijn getrouwde zus had nog geen tv, maar wel een radio met heel veel mogelijkheden. En daarvoor moest een antenne op het dak geplaatst. De eerstvolgende woensdagmiddag stonden er ineens een aantal kinderen op de stoep, die vroegen of ze tv mochten komen kijken.
Dat die mevrouw geen televisie had en er alleen voor een radio zo’n apparaat op het dak moest, ging hun verstand te boven. Ze konden het maar moeilijk geloven. Nu hebben kinderen hun eigen mobieltje en kunnen ze kijken naar wat ze willen.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen. Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Vandaag even terug in de tijd, naar rockmuziek, swing en jive. Okay, het is een beetje bijgewerkt, ingekleurd, maar nog steeds zet Leo regelmatig dit nummer op. En luisteren we er met plezier naar. Vandaag een klein verjaardagscadeautje van mij voor hem. Bill Haley and his Rockets met “Rock around the clock”
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen. Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
De tekst is niet al te ingewikkeld, maar de uitvoering vraagt niet alleen een heel symfonie-orkest, maar ook nog een uitgebreid dames- en herenkoor. Maar dan heb je ook wat. Goed moment om een kopje koffie in te schenken en te luisteren naar Gruppo Talía, Tommy Cash en het Orquesta Metropolitana de Madrid met het koor Talía.
En dolgraag zou ik nog eens naar die plek gaan, naar India, Jaipur. Jammer, maar aan zulke verre reizen gaan we ons niet meer wagen.
Dus moeten we maar bewonderend kijken naar wat anderen gefotografeerd hebben.
Alles ademt hier rust. De kleuren, een beetje poederig, de enorm hoge gang met de prachtige versieringen. Het eenzame frèle figuurtje in de zacht wapperende sari, alles ademt rust en vrede.
Of dat in werkelijkheid ook zo is, weet ik niet. Misschien is het er druk, zoals vaker elders in India. Misschien had de fotograaf geluk of was het heel erg vroeg.
Ommoord, de Rotterdamse wijk waar ik woon, heeft de twijfelachtige eer om de onveiligste rotonde van Nederland te bezitten. We komen er vaak langs, want die rotonde ligt bij een van de uitvalswegen van de wijk.
Het is er vaak druk. Auto’s rijden af en aan, fietsers, brommers, fatbikes vliegen over de kruisingen. Je komt er ogen tekort en moet zeker zeer nauwgezet kijken. Er gebeuren dan ook regelmatig ongelukken.
Nu de scholen weer zijn aangegaan zal het wel nog weer drukker worden. Ik verbaas me over het gemak waarmee mensen voorrang nemen en zomaar klakkeloos oversteken. Net als je denkt dat je kunt doorrijden, komt er weer een andere fietser aan. Zal hij de rotonde over gaan? Nee, hij gaat -zonder een hand uit te steken- linksaf en schiet over de weg.
En het is maar één van de vijf rotondes op de weg. En dan is er, verder weg, ook nog eens de overgang van de metro. Met slagbomen die regelmatig naar beneden gaan en daarmee een ongelofelijke storende factor voor het verkeer vormen.
Hoe graag ik ook een oplossing zou willen vinden, het zal me niet lukken. Het is en blijft een lastig probleem.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen. Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
De eerst maandag van de maand en dus weer tijd voor mijn idool, Charles Aznavour. Het is niet moeilijk om chansons van hem te vinden, maar iets met een filmpje dat afwijkt van het ‘gewone” valt niet altijd mee. Deze keer vond ik Charles Aznavour in gezelschap van The Muppets en zingen ze samen een heel sfeervol lied: Inchworm.
Hoe heerlijk moet het zijn als je onder je handen zo’n mooi en leuk plaatje tevoorschijn weet te brengen. Het is een illustratie van de hand van Inga Moore (1945) voor een uitgave van “Wind in the willows”, een kinderboek van Kenneth Grahame.
Natuurlijk heb ik weleens van dat boek gehoord, maar nog nooit heb ik het gelezen. Misschien ga ik dat binnenkort wel doen, want -hoewel een kinderboek- moet ook voor oudere lezers aantrekkelijk zijn.
Ik bewonder vooral de kleuren van dat super luxe beddengordijn. Slapen in een hemelbed, gesteund door vele kussens en met een kaars op het nachtkastje naast je. Dikke gewatteerde dekens tegen de kou en ’s morgens wakker worden na een nacht voor zoete dromen. Ja, dat lijkt me wel wat. Ik zie het zo voor me.
Maar ach, laat ik ophouden. Voor je het weet dagdroom ik verder en er moet nog het een en ander gedaan worden. Plichten roepen! Zoals vaatwasser uitruimen, was opvouwen.
Hup, terug in de werkelijkheid en met beide benen weer op de vloer!
“Het leven is kort. Lach zolang je nog tanden hebt.”
Je zou denken dat het van een humoristische site komt, of van een carnavalsvereniging. Maar niks is minder waar, het is een poster(?) van een vereniging van mensen die aan chronische pijn lijden.
Bij tijd en wijle word ik ook geplaagd door vervelende pijn, dus kan ik me wel enigszins voorstellen hoe je leven er dan uit kan gaan zien. Maar gelukkig trekt de pijn dan ook weer weg of wordt alles minder hevig. Ik heb nog geen klagen dus.
Maar chagrijnig worden helpt niks. Zo nu en dan een beetje lachen maakt alles toch veel lichter.
