Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Ik hou van gitaarmuziek en een song van Leonard Cohen is nooit slecht. Vandaag vertolkt Serena Ryder: “Sisters of Mercy”
Het is inmiddels een hele hype op Instagram en ook op Facebook. En door het algoritme krijg je als geïnteresseerde steeds vaker hele ladingen versgebakken zuurdesembroden te zien.
Ik wilde wel eens zien of mij dat ook zou lukken en deed een poging om een starter (zuurdesem) te maken. Dat lukte best. Maar het onderhouden ervan mislukte jammerlijk.
Later bestelde ik een starter bij een inmiddels bekende bakker. En daarmee kon ik al vrij snel aan de slag. Na een paar dagen kon ik deeg maken en bakken in een grote braadpan, die op internet “Dutch oven” heet.
Achteraf begrijp ik dat ik een fout soort meel gebruikte. Dat had geen volkoren maar gewoon tarwemeel moeten zijn. Het brood smaakte goed, maar leek wel een blok hout. Helaas, de volgende dag al niet meer weg te kauwen. De helft belandde in de gft-bak.
Toen bakte ik een wit brood. Dat werd best redelijk. Maar de korst was zo zo hard en dat zorgde voor problemen met een wat op leeftijd zijnd gebit. En zo’n harde korst beschadigt al gauw je gehemelte.
Mijn hulp vertelde dat zij al lang zuurdesembrood bakt en dat het uit die leuke “Dutch oven” wel een mooie maar ook een heel harde kost krijgt. Probeer het eens op een gewone broodplaat, adviseerde ze me. Ze gaf me aanwijzingen en ik begreep dat er nog veel te leren valt.
Inmiddels ben ik al weer een klein stapje verder. Ik bakte opnieuw een brood, inderdaad op de bakplaat. Lekker, maar nog niet goed gerezen en ook die korst was nog veel te hard.
Het wordt dus nog even gewoon bij de bakker in het winkelcentrum brood kopen. Maar -misschien- binnenkort een vervolg.
Wat een mooie manier om het nuttige (een openbare wc voor dames en heren) te verenigen met schoonheid. In de breedste zin van het woord, want ook douchen kun je er.
Ik vind dit heel mooi en nog zo goed geconserveerd gebleven.
De architect Jan de Kok (1926) bouwde dit in Amsterdamsche School-stijl eerst als een kantoorgebouw.
Nu dient het dus als openbaar toilet/douche gebouw.
Het staat al langer in Sneek, gewoon mooi te wezen.
Ik geloof niet dat iemand er om gevraagd heeft, maar hij is er, de tandenborstel met een ingebouwde camera. De prijs?
Voor een krappe 500 euro is hij van jou.
Daarmee poets en floss je je tanden en kiezen tegelijkertijd, terwijl je op je telefoon kunt bekijken hoe het daarbinnen in je mond uit ziet.
Eerst natuurlijk even een beeld van de ravage die het dropje, de chocoladereep, de hamburger, het toetje en wat je zoal meer eet teweeg heeft gebracht.
En dan, aan de slag, poetsen maar. Ja, je moet natuurlijk wel de speciale schuimloze tandpasta gebruiken. Ook te koop bij de fabrikant, net als het bijbehorend spoelmiddel. Hoe duur dat is, geen idee!
En maar wachten. Want wie, oh wie, gaat als eerste een filmpje van zijn vieze en daarna brandschone mondholte op het wilde wijde web plaatsen?
Voorlopig kan dat nog niet, zegt fabrikant Dyson. Maar daar zullen handige techneutjes ongetwijfeld iets op vinden.
Denken jullie soms ook dat de wereld doordraait…?
Toen op 6 augustus 1945 de atoombom viel op Hiroshima, werd vrijwel de hele stad vernietigd. En wetenschappers meenden dat er niets meer zou groeien.
Toch bezochten wij in 2009 deze stad en, eerlijk gezegd, de stad verschilde niet veel van andere steden. Veel hoogbouw, maar ook veel groen.
We bezochten daar de Shukkei-en tuin, waar het heerlijk rustig was. Het verwonderde me dat er zoveel in deze tuin te zien was. Op een foto kon je zien dat de hele tuin van de aardbodem was weggevaagd.
Maar tegen alle verwachtingen in ontsproten in de eerst volgende lente toch weer blaadjes aan de takken.
Ook in de stad zelf kwamen er weer nieuwe scheuten aan bomen.
Dat gaf de overlevenden moed om verder te gaan. De natuur was niet totaal verdwenen, maar overleefde.
Het is een troostende en rustgevende gedachte dat de mens wel veel kan vernietigen, maar dat de natuur zoveel veerkrachtiger is.
Deze maand keken we aan tegen een vintage poster van Egypte. Leo en ik waren daar nog nooit. Waarom eigenlijk niet? Geen idee.
Het lijkt me een mooi en vooral ook heel interessant land, met vele tegenstellingen. Een land met een heel oude cultuur, geheimzinnige grafmonumenten, de beelden van Abul Simbel en veel woestijn. Maar ook een land met grote steden, groene vlaktes en natuurlijk die enorme rivier, de Nijl.
Nu ik er nog eens over nadenk, geloof ik dat het vooral het reizen door een woestijn ons tegen gehouden heeft. Misschien jammer, maar het zij zo.
We zullen het moeten doen met die poster of nog eens verder zoeken naar films, struinen op internet. Maar er zelf naar toe gaan, dat zit er niet in.
Ik las “Theo in Golden”van Allen Levi
De marketing had zijn best al gedaan en de aanbeveling van Bettie was voldoende om dit boek bij de bieb te reserveren.
Theo is al op leeftijd (86). Het is een keurige gesoigneerde heer, welbespraakt, vriendelijk.
Hij heeft al op vele plaatsen in de wereld gewoond, heeft een huis in New York, maar vestigt zich nu voor een tijdje in Golden.
Hij voelt zich goed op zijn gemak in het plaatsje, maakt er kennis met een boekhandelaar. Ook bezoekt bijna dagelijks een koffietentje en bekijkt er de portretten die daar aan de wand hangen.
Hij besluit de portretten te kopen en ze te schenken aan de mensen die er op voorkomen. Langzamerhand leert hij steeds meer mensen kennen. Een straatzanger, een vader met een ziek kind, een cellist. Gewone mensen, maar ook types een beetje buiten de maatschappij, met wie hij praat en vriendschap sluit.
Waarom? Dat wordt niet zo snel duidelijk. Heeft hij een missie, draagt ie een geheim met zich mee? Wie dat allemaal wil weten, moet het boek natuurlijk lezen.
Ik vond het prettig geschreven, onderhoudend en het leest als een …., ja misschien wel als een thriller. Maar dat is niet het genre.
Hoewel ik dagelijks gebruik maak van internet, e-mail, blogs en WordPress, snap ik nog niet een tiende van wat er allemaal op het grote wijde web gebeurt. En ik denk de meesten van ons niet.
Toch maken we er allemaal gebruik van. Misschien tegen heug en meug, misschien tegen wil en dank. Maar ontkomen kun je niet. We pinnen met onze pinpas, gebruiken Ideal of Wero zoals het nu heet.
We moeten bij het ziekenhuis inloggen of willen we de Belastingdienst bereiken moeten we onze Digi-dinges gebruiken. We denken dat het allemaal veilig en vertrouwd is. Maar dan gebeurt er iets.
De Grootsuper heeft een digitaal probleem. En voor we het weten zitten diverse mensen met hun handen in het haar. Heel wat mensen blijken kwetsbaar als hun boodschappen worden niet geleverd. En ohohoh…. hoe moet het met de bonus, de koopzegels, de pannen- en uitjeszegels?
Als dan alle opgelost lijkt, begint er weer wat anders te spelen. Internet ligt plat, omdat er iets niet in orde is met een programmeertaal. Euh…. wat… ? De sites van de overheid, ziekenhuizen (opnieuw), kranten, Digi-dinges, ja zelfs diverse blogs vielen stil.
En steeds vaker vraag ik me af hoe lang dit door kan gaan. Want digitaal is niet meer weg te denken, maar moet dat dan voor alles…..? We hebben straks geen keuze meer.
En dat zelfde geldt voor onze stroomvoorziening. Wat gaan we doen als er langere tijd geen stroom is? Wie kan dan nog overleven? Het klinkt dramatisch en angstwekkend, maar misschien moeten we er toch eens over nadenken.
En een doordraaiende overheid dwingen om eens te beseffen dat HUN hun beslissingen verstrekkende gevolgen voor ONS zouden kunnen hebben.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
In elk leven komen mooie, lieve en trieste dingen voor. Ook in het leven van Suzan en Freek. Zij hebben het in een lied verwoord. Het is fijn als je elkaar kunt steunen in nare tijden”: “Blauwe dag”
Och hemel, wat moet die trombonist nou? Hij heeft niet veel gelegenheid om te repeteren.
En dan die arme buurman. Net in slaap en dan… dan begint ie weer, die vervelende muzikant.
Maar nou is het genoeg, hij gaat er meteen op af.
Helaas, zo komt het onbegrip in de wereld. 😉 😉 😉
