Wat is het? Recycling of een creatieve uiting? Gebrek aan plantpotten of moesten die oude spijkerbroeken toch al in de lorrenbaal?
Wie zal het zeggen? Maar het is zeker een heel leuke, creatieve en opvallende manier van planten in een pot zetten.
Geeft meteen ook een beetje privacy langs de schutting.
Maar ik vraag me dan af: “Hoe komt iemand op het idee?”
Vanmorgen goot het bakken uit de hemelde wind gierde en het leek nog het meest op winter.
Maar we laten ons niet foppen. Zeker weten:
het wordt lente!
Geachte cliënten, ’t wordt lente,
wat zullen we nou eens voor prettigs gaan doen.
Geachte cliënten, ’t wordt lente,
de merel zingt aria’s in het plantsoen.
Hij heeft zijn tarief niet gewijzigd dit jaar,
dus wij doen het ook niet, we laten het maar.
Wat kan het ons schelen, die centen.
Hoogachtend, komma, ’t wordt lente!
Geachte cliënten, ’t wordt lente!
We hebben al drie madeliefjes gezien
Geachte cliënten, ’t wordt lente,
En morgen dan bloeien de tulpen misschien.
We gaan dus gezellig op stap met de fiets
En al onze goederen krijgt u voor niets
Wat kan het ons schelen, die centen!
Hoogachtend, komma, ’t wordt lente!
Annie M.G. Schmidt (FB-Het mooiste gedicht)
(Uit: Liedjes voor de familie Doorsnee 1952-1958. Opgenomen in: Tot hier toe: gedichten en liedjes voor toneel, radio en televisie 1938-1985. Querido – Beeld: Alex Katz, Blue Umbrella 2, 1972)
Tja, het kan, schaken in je eentje. Maar je bent wel heel erg eenzaam op die manier.
Dus zet je de tafel tegen de spiegel en kijk, je hebt gezelschap van jezelf.
Je kunt tegen jezelf kletsen, of niet. Net wat je wilt.
Je kunt vragen of je dat ene stuk nou wel of niet….?
Je krijgt altijd gelijk en als het misloopt hoef je niemand de schuld te geven.
Lange tijd knoopte ik mijn veters vast op de manier die ik in mijn kinderjaren geleerd had. Toen leerde een schoenverkoper me hoe je mijn de hoge wandelschoenen het beste kon dicht strikken. Het had iets te maken met een extra gaatje bovenin.
Maar nu weet ik dat je veters ook op een heleboel manieren geregen en gestrikt kunnen worden. Kijk maar op dit plaatje.
Of ik dat allemaal ga uitproberen? Ik denk het niet. Veel is me gewoon te ingewikkeld, te onhandig, te veel moeite. Maar sommige manieren zijn wel erg leuk en ook decoratief.
Nou, wie zin heeft, kan het in ieder geval eens proberen.
Wie in Finland zwanger is, hoeft zich niet te bekommeren om babyspullen of een wieg. Want van overheidswege wordt daarvoor gezorgd.
Alles heel basic, maar voldoende om te kunnen zorgen voor je baby, hem of haar aan te kleden en zelfs te laten slapen. Want in een kartonnen doos, groot genoeg om een tijdje als bedje te fungeren, worden de spulletjes afgeleverd. Alles zit er in, kleding, luiers, een matrasje, lakentjes en dekentje. Zelfs aan knuffels is gedacht
Zo hoeft niemand zich zorgen te maken. En dat gebeurt al vele jaren, want in Finland wordt beweerd dat elke inwoner in dezelfde doos gelegen heeft. Dat is toch een heel lieve gedachte…?
Ik vind het heel sociaal, maar ook vertederend.
Lang geleden heb ik best een lange tijd aan Pilates gedaan. Dat waren oefeningen in groepsverband , staand of op de grond. Niet al te moeilijk en met een beetje lenigheid kwam ik een heel eind.
En als ik dan nog zin had, deed ik een aantal van die oefeningen thuis. Op een matje, misschien wat minder vaak en minder intensief.
Nu zie ik beelden voorbijkomen van vrouwen in een Pilatesstudio en ik vraag me af: “Waar zijn die mee bezig? Wat zijn dat voor toestellen?” Ik vind ze nog het meest lijken op martelwerktuigen en geen haar op mijn hoofd die er over zal denken om me bij zo’n studio aan te melden.
Hele stellages, met banden en riemen, met plateaus die uit elkaar schuiven. Voor je het weet lig je in een spagaat en niet van harte.
Nee, ik hou het dus maar bij onze gymles. Met zachte schuimrubber ballen, niet al te zware gewichtjes en oefeningen die haalbaar zijn voor onze 65+ groep.
Van 11 t/m 22 maart 2026 is het weer Boekenweek in Nederland en Vlaanderen, het thema is ‘Mijn generatie’. Ik vond dit gedicht op Facebook, met de bijbehorende illustratie. Ik vond het een mooie combinatie.
In hun schaduw
Het is het lot van generaties
dat zij altijd worden gescheiden,
verschillende werelden binnendringen
op dezelfde, deze ene, aarde.
De toekomst laat geen ouden van dagen
het verre verleden geen minderjarigen
en de rest geen doden toe.
Ze leven in elkaars schaduw.
Na het opstaan van de dag
liggen ze te slapen
in kamers dwars door onze muren
terwijl wij door ze heen zitten te praten.
Hagar Peeters (1972)
(Uit: Koffers zeelucht. De Bezige Bij)
Omdat het vandaag Internationale vrouwendag is, een foto van “Rosie the riveter”.
Zij belichaamt de vrouwen die in de tweede wereldoorlog de werkplek overnamen van mannen die onder de wapenen waren.
Flinke vrouwen, die zich stortten op het zware werk in fabrieken en werkplaatsen.
Die zich niet lieten weerhouden door vooroordelen, maar aanpakten en hun handen vuil maakten.
Wie in Rome was, heeft vast en zeker een bezoek gebracht aan het Panthéon en met bewondering gekeken in dat imposante gebouw.
Een gebouw zonder ramen ,maar met een gat in het dak. Dat heeft een reden, want zonder dat gat zou het Panthéon al lang zijn ingestort. Het gat in het midden ontlast de spanning in de constructie.
De Oculus (het gat) houdt in feite het hele dak bij elkaar, dat bestaat uit verschillende soorten cement. Aan de buitenzijde werd het cement gebruikt met travertin, in het midden is het cement lichter en naar het midden gebruikten de Romeinen puimsteen gebruikt, dat zo licht is dat het op water drijven kan.
Maar door dat gat stroomt ook regen naar binnen. Toch loopt de vloer niet over, omdat deze naar het midden afhelt en het water door 22 kleine en ietwat verborgen gaten in het marmer verdwijnt in een Romeinse afvoerput. En dat systeem werkt dus nog altijd.
Dat gat had ook nog een andere reden. Het Panthéon was een tempel voor alle goden. En de Oculus liet de hemel binnen. Op 21 april (de geboortedag van Rome) bereikt de zon op 12 uur precies het toegangshek. Het is dus niet zomaar een gebouw, het is ook een astronomische klok.
En dat enorme gebouw heeft alle oorlogen, overstromingen, barbaren en pausen al meer dan 19 eeuwen overleefd.
(dit is mijn eigen vrije vertaling van de tekst van “Heritance Italy” die bij het Facebook bericht stond)
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Geen bijzonder moeilijke tekst, maar een aanstekelijk lied. Blijf maar eens rustig staan, als Richie Valens “La Bamba” speelt en zingt.
