Woning

Nadat ik het boek over Rietveld en Truus Schröder las, zocht ik naar projecten van hem en van zijn voorbeeld, de architect Piet Klaarhamer.

Van Rietveld is nog wel veel te vinden, onder andere het Van Goghmuseum en diverse bedrijfsgebouwen. Maar hij ontwierp ook woningen. In Reeuwijk staan de “om en om huizen”, die dreigden in 2016 gesloopt te worden, maar intussen hersteld zijn.

Piet Klaarhamer, de inspirator en groot voorbeeld voor Rietveld, is veel minder bekend geworden. Toch is zijn invloed op de Nederlandse architectuur onmiskenbaar.

Struinend over het grote wereldwijde web vond ik een filmpje over de huizen die hij ontwierp voor de wijk Oog in Al in Utrecht. Na zoveel tijd zijn de huizen nog steeds geliefd en alhoewel ze niet meer passen in deze tijd qua klimaateisen, blijken de bewoners er zeer verknocht aan te zijn.

Als de film niet start, dit is de link

Maandag met muziek

Elke maandag zal de week beginnen met muziek. Oude songs, nieuwe wijsjes, van vroeger of net uitgebracht. Met veel aandacht voor allerlei talen, maar ook regelmatig een Nederlands nummer. Van heel vroeger, uit de tijd van de charleston of vroege jazz tot de hitparade van nu.

Een Beatle-nummer, maar toch geen kopie. The Analogues spelen “Goodfoot”. Heerlijk om te horen en een live-voorstelling is echt een belevenis.

Als de clip niet start, dit is de link

Kracht

Bron: Facebook / Home Garden

Het is niet voor de eerste keer dat ik me verwonder over de oerkracht van de natuur. Kijk nou eens naar dit viooltje. Het piept zomaar tussen de cementen voegen van een muur uit.

Daar is een keer een zaadje ingewaaid, kreeg worteltjes en wurmde zich tussen de stenen.

Tot zover lijkt me dat een logische gang van zaken. Maar dat het dan verder groeit, blaadjes krijgt en zelfs bloeit…. Daar kan ik niet over uit.

Want er komt geen brute kracht aan te pas. Zachtjes, maar gestaag groeide het verder. Door niks en niemand tegen te houden.

En wij mensen denken dat we de natuur kunnen regelen, temmen, veranderen, beïnvloeden…. Wie denken we wel wie we zijn…..?

Kunst(matig)

Omdat we niet veel TV kijken en zeker de talkshows aan ons voorbij laten gaan, heb ik later pas gelezen over de opmerkingen van een aantal vrouwen over Sophie Hilbrand.

Ik vraag me af waar ze zich mee bemoeien….? Wat kan het je schelen of Sophie zich wel of niet opmaakt.

Dat geldt toch ook voor de pinnige dames, die nogal ruw en onbeschoft hun mening gaven. Zij moeten maar zelf weten of ze zich laten inspuiten, oppimpen of weet ik veel wat voor behandelingen ze willen ondergaan.

Wat ik vind van die opgespoten monden, gevulde of afgetrainde lijven…? Nou, eigenlijk niks. Ze doen maar. Ik blijf wel gewoon mezelf.

Roem

Bron: Wikipedia

Er zijn mensen die tijdens hun leven al wereldberoemd zijn. Nou ja, vaak wereldberoemd in eigen land, dus een beetje beperkt. Maar toch, een tijdlang is dan de naam van de beroemdheid op ieders lip.

Na verloop van tijd wordt hij of zij toch vergeten, komen er andere toppers voor in de plaats. Het maakt niet uit of het om sporters, tv of filmsterren of politici gaat.

Want wie kent deze voetballer en waarom zou hij beroemd zijn? Het is Piet van Reenen (goaltjes-Piet), een voetballer bij Ajax. Hij maakte voor de club de meeste doelpunten aller tijden: 273 goals in 237 wedstrijden.

En dat zijn er meer dan Cruijff ooit maakte. Maar Cruijff kent iedereen nog wel, maar bij Goaltjes-Piet roept niemand meer “Oh ja, die!!!”

Tot ook Cruijff in de vergetelheid raakt en een nieuwe ster verschijnt….

Maandag met muziek

Elke maandag zal de week beginnen met muziek. Oude songs, nieuwe wijsjes, van vroeger of net uitgebracht. Met veel aandacht voor allerlei talen, maar ook regelmatig een Nederlands nummer. Van heel vroeger, uit de tijd van de charleston of vroege jazz tot de hitparade van nu.

Een vrolijk begin,met veel kleur, bloemen en Angela Aguilar met Como la Flor

Als de clip niet start, dit is de link

Mozaiek

In de stad is altijd wel wat te zien en te fotograferen. Vaak ontdek je dingen, waar je eerder al zo onoplettend bent voorbij gelopen.

Zo is op een gevel van het Holbeinhuis, op de hoek van de Coolsingel en het Stadhuisplein een groot mozaiek te zien.

Natuurlijk kende ik dat mozaiek wel. Een ruiter op zijn paard, duidelijk van vele eeuwen geleden.

Maar wie had dat mooie mozaiek ontworpen en gemaakt. En wie stelde het voor? Laat ik nou toevallig een stukje lezen over dat kunstwerk.

Het is gemaakt door Louis van Roode in 1954. Van Roode kreeg de opdracht van de Gemeente Rotterdam. Het verbeeldt de steden Rotterdam en Basel, die door de Rijn zijn verbonden. De fraaie figuur te paard moet Erasmus zijn, die in Rotterdam geboren werd en lange tijd woonde en werkte in Basel en daar ook zijn belangrijkste werken uitgaf. (Wikipedia)

Het Holbeinhuis werd gebouwd als kantoorgebouw voor de Basler Transport Versicherungs Gesellschaft. Het gebouw is vernoemd naar Hans Holbein de Jongere, die Erasmus vier keer portretteerde.

En zo komen we dus van een gebouw naar een schilder, naar Rotterdam en Basel en naar Erasmus en is de cirkel rond.

Over lijken

Bron: Google foto’s / DPG Media

Dit artikel in de DPG-bladen maakte me deze week terstond misselijk.

De tot nu toe bijna doodgezwegen oversterfte sinds 2022 komt dan toch eindelijk in de reguliere media aan bod. Maar wat schrijft men dan?

Niet dat het nog steeds grondig onderzocht moet worden, noch wat er mogelijk een oorzaak van zou kunnen zijn.

Nee, elk nadeel heeft zijn VOORDEEL want die oversterfte levert de staat een heleboel geld op. En dat is prima! Dan kunnen we daar dus andere dingen van doen. Wat een walgelijk journalistiek niveau.

Geen woord, geen gedachte voor de vele slachtoffers -en dat zijn niet alleen ouderen- maar een bijna juichend bericht dat de overheid zoveel geld in kas kan houden. Een deel van het geld is al uitgegeven, waardoor de begroting kloppend werd gemaakt. Fijn joh, zoveel mensen minder….! Opgeruimd staat netjes.

Bah, dat vind ik nou riooljournalistiek.

Handig

Bron: Facebook

Op Facebook zag ik een filmpje dat was opgenomen in een huis uit 1928. Sommige dingen waren intussen niet meer zo heel bij de tijd, want er komt geen melkman meer aan de deur.

En wat moet je met een telefoonmeubel met ruimte voor telefoonboeken? Volkomen achterhaald toch? Al is een meubel met een zitje, zodat je ongestoord kunt bellen, best een uitkomst.

Ook al bellen velen tegenwoordig al lopend in de stad 😉

Maar er waren ook handigheidjes die in 2024 niet zouden misstaan. Zo’n strijkplank, met mouwenplankje, past naadloos in ons huis en dat handige klepje daar vlakbij…..

Affijn, je kunt zelf kijken of jullie het ook zo handig vinden.

Klik op de link in het onderschrift om het filmpje te bekijken.

Film

Bron: Google foto’s

Op Netflix zag ik de film “Three identical strangers”, over een eeneiige drieling, die na hun geboorte uit elkaar werden gehaald en bij drie verschillende gezinnen werden opgevoed.

Het begint op de universiteit, waar de een (Bobby) onthaald wordt als een bekende. Pas als iemand hem meeneemt naar Eddy, lijkt het alsof hij in een spiegel kijkt. Als blijkt dat ze alle twee op dezelfde datum in dezelfde plaats geboren zijn, weten ze dat ze een tweeling zijn.

Het verhaal wordt opgenomen door een krant en dan blijkt er nog een derde te zijn, David. Het is het begin van een voor hun doldwaze tijd, waarin de drie proberen hun plek in het leven te vinden.

Maar er wordt ook gezocht naar het waarom van hun gescheiden opvoeding. En dan blijkt dat er een nooit gepubliceerd onderzoek te zijn geweest. Het brengt hun levens in verwarring. En niet alleen hun eigen levens, ook de levens van hun ouders. Want veel van wat er in hun kindertijd gebeurde, krijgt een heel andere lading.

Het is een waar gebeurd verhaal, typisch Amerikaans verfilmd. Een bizarre gebeurtenis, waar ik toch met veel genoegen naar heb gekeken.