Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Een song uit de film “La vitta è bella”. Noa met “Beautiful that way”.
Vorige week was er ineens paniek bij het metrostation Louvre in Parijs. Nee, gelukkig geen terrorisme in het geding, maar een zwerm bijen, die zich genesteld hadden in een fietszadel.
In het voorjaar komt dat vaker voor, want dan zoekt een bijenkoningin en nieuwe plek om haar eieren te leggen.
In de meeste gevallen komt een imker en neemt de bijen vakkundig mee. En dat gebeurde dus ook in Parijs. Maar het is best beangstigend als zo’n zwerm zich aan je fiets vastklemt.
Hoewel je het niet zo meteen zou denken, staan in Parijs op diverse plekken bijenkasten. Niet alleen in het Parc du Luxembourg, maar ook op het dak van de Opéra staan ze. En rondom de bomen op de boulevards worden bijen lokkende bloemen aangeplant zodat er later Parijse honing gemaakt kan worden.
Maar goed ook, want bijen zijn enorm nuttig. Dus laten we er goed voor zorgen.
Een gedicht van Willem Wilmink voor zijn stad Enschede
Het is het eindpunt van de trein,
bijna geen mens hoeft er te zijn,
bijna geen hond gaat zover mee:
Enschede.
De burchten van de nijverheid
staan er nog her en der verspreid:
spelonken, hol en afgeleefd,
waar nu de wind vrij spel in heeft.
Textielbaronnen van weleer,
hun jachtgebied bestaat niet meer.
Waar zouden ze gebleven zijn,
Van Heek, Ter Kuile, Blijdenstein?
Hebben ze kinderen voortgebracht,
hebben ze hier nog nageslacht,
of koos dat snel een betere stee
dan Enschede?
Krim, Berkenkamp, Sebastopol,
het is voorbij. De maat is vol.
Bijna geen heeft hier nog weet
van uw gelatenheid, uw leed.
Dwars door het uitgeteerde hart
loopt nu de kale boelevart
met postkantoor en V&D.
O, Enschede, Enschede.
Willem Wilmink (1936 – 2003)
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Als gebruikelijk een chanson van mijn idool Charles Aznavour: L’amour et la guerre. Ditmaal gezongen door Claire Taïb.
Een lied dat de waanzin van de oorlog beschrijft, want waarom zouden we ten oorlog strijden en sneuvelen? Elkaar beminnen is een betere keuze.
Degene die dit opschrift verzon op de sneeuwruimer heeft gevoel voor humor. Het was dan ook terecht een slagzinwedstrijd won.
Eerlijk gezegd moest ik even goed kijken en de tekst tot me door laten dringen voordat ik de clou begreep.
Maar ja, dan is het wel duidelijk en heel toepasselijk: Ctrl – Salt – Delete.
Want waar hij verschijnt, sneeuw verdwijnt.
Wat is dat nou voor een plaatje?
Tja, het ligt er maar net aan wat je er in wil zien.
Een paar lijntjes, een fraaie wulpse vrouw…?
Of een dansend paar? Heel simpel getekend.
Echt een raadplaatje.
Niet veel schrijfinspiratie, dus vandaag dan maar een plaatje van het grote wijde web.
Een mooie blauwe deur, met daarvoor een gewone fiets.
Geen racefiets, geen fiets voor verre afstanden, misschien wel alleen een fiets om mooi te staan stralen. Een beetje oud en gammel, maar met manden vol gezellige bloemen.
Een fiets waar je bijna niet aan voorbij kan lopen, die je aan het (glim)lachen maakt.
Dus toch niet helemaal een gewone fiets…..!
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Ergens op het grote web gevonden, maar tot dan voor mij volkomen onbekend. Dominik Plaggner en Claudia Fenzi in “Wo soll ich mich heute niederlegen…?”
Zij wil een nieuwe hoed, maar hij heeft problemen met het prijskaartje. Ze pruilt een beetje. Er biggelt zelfs een traantje.
Die hoed is naar de laatste mode, staat haar goed. Ze voelt zich helemaal happy. Maar dan moet hij de pret bederven om over de prijs te steggelen.
Zij zegt altijd dat zijn shirts zo mooi zijn en goed staan. Die shirts zijn ook niet goedkoop, maar ja, wel mooi. Maar mag zij dan ook eens een nieuwe hoed….? Maar helaas, zijn nee blijft nee.
Ach Marie, was dan ook wijzer geweest. Dan had je een eigen inkomen en een eigen bankrekening. Tja…!
(het plaatje was een reclame van Arrow shirts, het verhaal kwam uit mijn eigen duim)
Er was een tijd dat je iemands naam, adres en telefoonnummer gewoon kon opzoeken. In het telefoonboek, dat met enige regelmaat ook nog eens “gratis” werd thuis werd afgeleverd. Dat het “gratis” verweven was met de prijs die je voor een abonnement betaalde laat ik maar even buiten beschouwing.
Nu zoek je je soms een ongeluk om een adres of contact per telefoon of e-mail te krijgen. Een e-mailadres of een app is alles wat je vinden kunt. En een persoon spreken is ook al lastig. Vaak word je verbonden met een chatbox.
Wat kan ik soms terug verlangen naar die fijne ouderwetse telefoon, met een mens aan de andere kant van de lijn.
