Category Archives: geluksgevoel

Maandag met muziek

Posted on by
4

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Ook deze eerste maandag van de maand, staat hier een lied van Charles Aznavour.
Dit keer gezongen door Gerard Cox, die op onnavolgbare wijze de emoties vertolkt an een vader die zijn dochter naar het stadhuis begeleidt: “Voor mijn dochtertje”.

Als de clip niet start, dit is de link

Boek

Posted on by
7
img_20260901_174543383_hdr7180751815844045005

Ik las “De boekenclub voor dwarse huisvrouwen” van Marie Bostwick

Vier vrouwen, die in de jaren 60 wonen in een tamelijk dure buitenwijk van een Amerikaanse stad.

Margaret heeft al een tijdje het gevoel dat er iets schort aan haar leven. Ze heeft een man, kinderen, bestiert het huishouden en bakt graag. Maar is dat alles?

Ze leest het boek “The feminine mystique” van Betty Friedan en dat verandert haar kijk op haar leven. Een impulsieve beslissing verandert haar leven en zet haar ook aan tot het uitnodigen van nog drie andere vrouwen en een boekenclub op te richten.

De vriendinnen komen alle drie tot de conclusie dat er meer uit het leven te halen valt dan alleen het huishouden. Dat ook vrouwen een carrière kunnen hebben, kunnen regelen, organiseren en dat ze niet voor mannen hoeven onderdoen. Maar ook de mannen moeten hun plek bepalen. Dat gaat natuurlijk niet altijd helemaal van een leien dakje.

Een fijn en leesbaar boek, waarin de positie van de vrouwen langzaam aan verandert. Desondanks valt er in deze tijd ook nog wel het een en ander bij te stellen.

Er tussenuit

Posted on by
7

Afgelopen week waren we eventjes weg.

Lekker uitwaaien in het noorden van Duitsland. Eerst naar Emden en later naar het ons al langer bekende Lingen.

Voor die week had ik al blogjes voorbereid, maar voor een nieuwe reeks van allerlei onderwerpen had ik natuurlijk in zo’n week geen tijd. Maar dat komt allemaal nog wel.

Vandaag dus alleen maar een foto van een wandelknooppunt.

Die vind je ook steeds meer in Duitsland. En daar maakten we dankbaar gebruik van.

Het waren geen kilometerslange wandelingen, maar toch loopt dat echt wel op.

Maandag met muziek

Posted on by
5

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Hij blijft maar doorgaan. Want dit liedje dateert alweer van 2021. Muziek houdt jong, lijkt me wel en ook nu hoor we regelmatig nieuwe songs.
Paul McCartney speelt en zingt bij zijn piano “English Tea”.

Als de clip niet start, dit is de link

Kalender

Posted on by
4
img_20260915_1249386554165600328934008906

Heel de maand september stond Lissabon op onze kalender.

Aan die stad hebben we goede herinneringen. We waren er met onze kinderen en ook samen hebben we de stad doorkruist.

Op deze poster staat nou eens niet het welbekende trammetje, maar zien we het uitzicht vanaf de Miradouro da Santa Luzia. Hier kijk je uit over heel Lissabon en het Castelo Sao Jorge.

Het is een heerlijk plekje om even uit dat beroemde trammetje te stappen en een bankje op te zoeken. Misschien vind je een ijstentje en kun je onderwijl lekker likken aan zo’n koel bolletje.

Lissabon heeft vele mooie kanten, een heleboel musea en mooie wijken.

Wel is het voortdurend klimmen, want de stad ligt op zeven heuvels, net als Rome. Dus laat die hakken maar thuis en trek stevige stappers aan.

Maandag met muziek

Posted on by
5

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Vandaag even terug in de tijd, naar rockmuziek, swing en jive. Okay, het is een beetje bijgewerkt, ingekleurd, maar nog steeds zet Leo regelmatig dit nummer op. En luisteren we er met plezier naar. Vandaag een klein verjaardagscadeautje van mij voor hem.
Bill Haley and his Rockets met “Rock around the clock”

Als de clip niet start, dit is de link

Helpt het…?

Posted on by

Toen ik, lang geleden, moest afvallen, gaf de huisarts het advies, naast minder calorieën en meer  bewegen, mijn koffie en thee anders te drinken. Geen suiker en melk erin, dat zou een flink stuk schelen.

Hij reageerde wat geïrriteerd toen ik zei dat zoiets nauwelijks uit zou maken. U bent een beetje eigenwijs, vond hij. Dat laatste zal ik niet ontkennen, maar al sinds mijn 20e drink ik koffie en thee altijd puur en zonder suiker.

En allengs veranderde mijn smaak, zoet werd steeds minder aantrekkelijk. Dus snoep ik ook nog nauwelijks.

Laatst las ik weer ergens dat je vetverbranding gestimuleerd zou worden van zwarte koffie. Nou, geloof het maar niet. Als dat het geval zou zijn, dan was ik inmiddels Miss Spillebeen.

Want elke ochtend begin ik met koffie en voor het ontbijt heb ik al minstens twee kopjes op. Dan nog een kopje bij het brood en wat later nog een. En al die kopjes dus altijd zonder suiker en melk.

Maar jammer, ik blijf een “curvy model”.

Heb ik er last van? Welnee, ik voel me goed en ben gezond. En dat is meer dan voldoende.

Boek

Posted on by

Ik las “Een nieuw begin”van Ellie Dean.

img_20260901_174617865_hdr2378371809919678027

Het eerste van een hele serie boeken over een pension aan de zuidoost kust van Groot Britannië aan het begin van de tweede wereld oorlog.

Ik weet het, een al vaak gebruikt onderwerp. Maar dit boek greep me meteen en las ik in een paar avonden uit.

Sally, een te snel volwassen geworden meisje van zestien, gaat met haar broertje Ernie weg. Het wordt in Londen te gevaarlijk voor kinderen en dus worden ze geëvacueerd.

Maar Ernie kan niet alleen reizen, hij heeft polio gehad en loopt lastig. Hun vader zit op zee en moeder vermaakt zich liever in de pubs van East End dan te zorgen voor haar kinderen.

Als ze aankomen worden ze als laatste gekozen en Sally vreest met grote vreze. Mag ze blijven met haar broertje? Kan ze wel gaan werken bij de fabriek in het stadje.

Dan arriveert Peggy, de pensionhoudster en zij wuift energiek Sally’s bezwaren weg. Natuurlijk mag ze blijven, natuurlijk krijgt ze te eten. Haar kamer is klein, maar schoon en er staat een bed voor haar en Ernie.

Dat is de start van een enerverende periode waarin Sally kennis maakt met vele mensen. Met voedselschaarste, tekorten aan alles en improviseren met het weinige dat er nog is. Maar er zijn ook veel positieve ervaringen, verdriet en geluk.

Een aanrader. Hopelijk zijn de volgende boeken ook zo prettig om te lezen.

Monumentendag

Posted on by
img_20260913_092219185_hdr392981977569219587

Afgelopen zaterdag stond al in onze agenda gepland. We gingen naar een tentoonstelling. Niet in een museum, maar in het voormalige Badhuis in het Justus van Effencomplex. Dat ligt in de wijk Spangen waar ik ben opgegroeid.

Al eerder waren Leo en ik daar en hoewel ik aan het gebouwencomplex niet erg veel herinneringen heb, weet ik dat mijn vader regelmatig naar dat badhuis ging. Nu was er een tentoonstelling te zien van de vele foto’s die in de loop der tijd in deze wijk gemaakt zijn. Natuurlijk veel privéfoto’s van bewoners, maar ook foto’s die gemaakt werden door het echtpaar Bep en Tinus de Does. Zij hebben inmiddels vele boeken op hun naam staan over allerlei wijken in Rotterdam.

Het eerste boek over Spangen heb ik al een tijdje, maar natuurlijk kocht ik ook dit boek, het tweede in de reeks. Ik kom er later deze week nog op terug.

Het was heel leuk om de foto’s te bekijken. Veel uit de tijd dat mijn ouders er kwamen wonen, in 1929. Veel uit de tijd die ik zelf heb meegemaakt. En natuurlijk beelden van hoe de wijk er nu uitziet.

Want Spangen heeft in de loop der tijd goeie en slechte jaren gekend. Is veranderd van een rustige arbeiderswijk naar een stadsdeel met grote problemen, drugsoverlast en verpaupering. Maar gelukkig ziet de wijk er nu heel vriendelijk uit, al is er ook veel veranderd. Maar er is nog altijd “Het Kasteel”, de stevige basis van voetbalclub Sparta.

Zie getypte tekst

Verdwenen zijn de vele kleine winkeltjes, huizen zijn gesloopt en nieuw opgebouwd of gerenoveerd. Waar ik woonde werd al in 1969 verbouwd. We kregen een douche, het keukentje werd vergroot en van twee slaapkamertjes werd één kamer gemaakt.

Mijn ouders verhuisden in de jaren 80 naar Ommoord. Jaren later werd er opnieuw verbouwd. Van twee huizen werd er één gemaakt en van moderne gemakken voorzien. Voordeuren en ramen werden vernieuwd en de nummering veranderde. Ik herken de huizen niet meer.

En eigenlijk heb ik er ook niks meer te zoeken. Maar het was leuk om weer even een blik in het verleden te kunnen werpen en oude dingen te herbeleven.

Op de tentoonstelling lag ook een blanco boek waarin je verhalen en herinneringen over Spangen kon schrijven. En dat deed ik natuurlijk.

Mooi

Posted on by
Bron: Instagram / Simpleisbeautifulphotography / Giovannaphotograph

Dit vind ik toch ook weer zo’n mooie foto.

En dolgraag zou ik nog eens naar die plek gaan, naar India, Jaipur. Jammer, maar aan zulke verre reizen gaan we ons niet meer wagen.

Dus moeten we maar bewonderend kijken naar wat anderen gefotografeerd hebben.

Alles ademt hier rust. De kleuren, een beetje poederig, de enorm hoge gang met de prachtige versieringen. Het eenzame frèle figuurtje in de zacht wapperende sari, alles ademt rust en vrede.

Of dat in werkelijkheid ook zo is, weet ik niet. Misschien is het er druk, zoals vaker elders in India. Misschien had de fotograaf geluk of was het heel erg vroeg.

Maar ach, waarom al die vragen…?

Ik geniet gewoon nog even van deze foto.