Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Mocht het tegenzitten deze maandagmorgen, bekijk dan dit clipje. Ik weet zeker dat je er weer een hele week tegenkan. Sophia Charaï zingt en danst “Shouf, Shouf”.
Ik verwachtte een flinke pil toen ik dit boek in de bieb reserveerde. Maar het bleek een klein boekje te zijn, dat met gemak op mijn handpalm past.
Er staan zo’n 100 spreuken en wijze woorden in, allemaal bedacht om het leven ietsje zonniger te maken en somberheid uit te wissen. Her en der zal ik er eens eentje plaatsen.
De foto’s zijn geen van alle mooi, maar geven een pagina uit het boekje weer.
Als de spreuk je maar wel doet (glim)lachen en de zon een beetje laat schijnen.
Kijk nou toch, in een klein winkeltje in de Herenstraat ontdekte Leo dit leesplankje. Beduimeld en wel, maar nog helemaal origineel, met een letterdoosje ook nog. Nee, we kochten het niet.
Maar dan springen de herinneringen meteen weer in ons geheugen. Hoe we leerden lezen met Aap, Noot, Mies. Hoe we keken naar de tekeningen van Jetses. Voor ons toen al een beetje ouderwets. Hoe we met ons vingertje langs de letters gingen. A-A-P en verderop zo’n moeilijk woord S-C-H-A-A-P.
Mijn moeder kocht de boekjes van Jetses. En zo leerde ik lezen, woorden aan elkaar leggen, wegdromen. Het opende een geheel nieuwe wereld voor me. En nog kan ik me volkomen verliezen in een boek.
Wie zou zo’n plankje bewaard hebben? Werd het gevonden nadat kinderen hun ouderlijk huis leeg ruimden. Of kwam het er tenslotte toch toe om al die “ouwe zooi” nou maar eens op te ruimen. En gaf iemand de tip om het te verkopen. “Levert vast nog een aardig centje op hoor!” Ja, het moest € 65,00 opbrengen.
En wie gaat het straks kopen? Een verzamelaar vast en zeker. Die het weer ergens opbergt. Tot de volgende opruimsessie…?
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Altijd als we dit lied zingen op onze Zangclub Plus geeft me dat geluksgevoel.
Het is en blijft een ijzersterke Evergreen, deze van de Mamas and the Papas: California dreamin’.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Zoals gebruikelijk mijn idool, Charles Aznavour, op de eerste maandag van de maand.
En een echte heer zoals hij biedt aan zijn geliefde te verwarmen, ook al blaast de koude wind. Als zijn sjaar, zijn trui, de meubels haar niet kunnen warmen, dan is er altijd nog de liefde…..
Deze maand keken we op onze kalender naar Italië, naar de Amalfi kust.
Hoewel we vaker in Italië waren, bezochten we deze streek nou juist niet.
Maar we hebben er vaak over gelezen, vele afbeeldingen en foto’s gezien. Een deel van Italië met steile paden, schilderachtige straatjes, lieflijke dorpjes. Waar al sinds mensenheugenis gebouwd werd, want men wist ook in de oudheid schoonheid te waarderen. Met schitterende uitzichten, Napels in de nabijheid.
Eigenlijk zouden we er best nog wel eens een keer naar toe willen. Nou ja, wie weet!
Ergens in Den Haag zit een verdrietig kindje en wacht tot ze nou eindelijk eens hoort waar Beer is.
Beer is al een tijdje zoek. Is hij gaan wandelen toen het toneelstuk tegenviel? Of wilde hij even een luchtje scheppen? Had hij behoefte aan een wandelingetje in de buurt en is hij de weg kwijt geraakt?
Die zondag was het warm, maar nu giert de wind door de straten. En hij heeft geen jasje aan…
Beer, Beer, waar ben je nu? Wie ben je tegengekomen en nam je onder zijn hoede?
Och, wisten we het maar. Maar de beklemmende onzekerheid maakt ons zo verdrietig.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Een ouwetje, Louis Prima, die “Buona Sera” zingt en Bianca en Nils swingen daarop de sterren van de hemel. Dus wie zin heeft, dans even met ze mee!
Deze week zagen we “Agatha’s almanac”, een film, eigenlijk meer een documentaire, over het leven van een ruim 90-jarige vrouw.
Ze bewoont in haar eentje een boerderij die een flink stuk land beslaat. Als ze er om heen loopt, heeft ze 5 kilometer in de benen. Dagelijks is ze op het land bezig en verbouwt er pompoenen, watermeloen, dille, aardbeien, bonen en bloemen.
Daarnaast kookt en bakt ze. Haar water haalt ze uit een regenput. En ze repareert zelf haar huis. Onconventioneel, gewoon met ducttape. Daar maakt ze ook haar lekkende emmer weer waterdicht mee.
De film beslaat een langere periode, dus krijg je ook mee dat ze wel eens ziek is, gevallen of haar hand heeft bezeerd.
Een mooi portret van een vastbesloten, eigenzinnige vrouw met een speciaal soort humor. Een mooi document van een werkzaam leven.
Eigenlijk hoef ik hier niks aan toe te voegen, want het spreekt voor zichzelf. Of niet?
Er zullen altijd mensen zijn die menen zich een oordeel te mogen aanmeten over een ander.
Maar de beste verdediging tegen zulke types is gewoon jezelf blijven, niks aantrekken van wat ze zeggen.
Een aandoen wat je zelf het mooiste en beste vindt.
