Nog even een plaatje van sneeuwpret. Want dat was het toch vooral voor de kinderen.
Lekker sleeën, sneeuwballen gooien, een glijbaan maken. En een sneeuwpop maken.
Deze werden vast gemaakt door wat grotere kinderen, een vierjarige zal het niet lukken.
Maar ik vind het wel heel leuk gevonden.
Dus maar even voor de eeuwigheid bewaren, toch?
De tentoonstelling Titanic and Fashion in het Kunstmuseum wilde ik graag zien. Dus gingen we deze week naar Den Haag, want er is nog maar tijd tot en met zondag 25 januari 2026. Dan valt het doek voor deze tentoonstelling.
Niet alleen de mode uit die tijd is het aankijken waard, de hele tentoonstelling ademt sfeer. Want tentoonstellingen inrichten dat kan het Kunstmuseum heel goed. Met veel oog voor details, niet alleen in de dingen rondom het onderwerp. Zelfs de vloeren waren deel van het decor.
Je kon zowat de teer en zeelucht ruiken en de modellen stonden alsof ze meteen aan boord konden gaan. Er was een grote diversiteit aan kleding te zien. Niet alleen damesjaponnen, ook heren in jacquet en kindermodellen toonden wat er in die tijd zoals gedragen werd. Dat alles omzoomd met koffers, hoedendozen, parasols en nog veel meer. Ook was er aandacht voor de kleding van minder rijke passagiers.
Ook werden parallellen met de mode van nu getrokken. De frèle stoffen van Iris van Herpen, schuimend als zeewater, stoere werkkleding en pakken lijkend op duikkleding. Daar heb ik geen foto’s van gemaakt.
Maar ik ben blij dat ik deze tentoonstelling heb kunnen zien.
Al vele jaren begint het nieuwe jaar met een concert van de Wiener Philharmoniker. Traditie van tientallen jaren, met bekende muziek, ballet. Dit jaar was geen uitzondering, maar raakte het concert me veel meer.
De dirigent haalde uit het beroemde orkest het aller- allerbeste naar boven. En het statige publiek werd door zijn enthousiasme aangestoken. Het ongelofelijke gebeurde. Het orkest zong mee, maar ook het publiek.
Je kon bijna de vonken zien overschieten. De dirigent sprong van het podium, danste door de paden, bespeelde het publiek. Het was een vuurwerk van plezier.
Ik heb al honderden commentaren gelezen en -op een handvol wat chagrijnig geneuzel- waren ze allemaal heerlijk positief. Wie een reprise wil zien, dit is de Radetzky mars, het traditionele sluitstuk.
Update: de originele link was gekoppeld aan allerlei rechten. Misschien is de clip nu kwalitatief niet zo scherp, de muziek en het plezier is er niet minder om.
Nog steeds heeft Cruyff gelijk: Elk nadeel hep se voordeel. Want nu we zuchten onder de winterse sneeuw ontluikt ineens iets wat we in een stadse omgeving als Rotterdam niet zo snel zien.
De buren trekken zich het lot van ouderen en mensen in mindere omstandigheden aan. Zo heeft onze buurman al twee keer ons tuinpad schoon geschept en belde een buurvrouw of ze boodschappen kon halen. Even later stond ze op de stoep met een pak melk, dat ik vergeten had in de boodschappenkar te leggen.
Ook in de buurtapp vragen diverse bewoners nu regelmatig of er nog boodschappen nodig zijn.
Gaan wij er helemaal niet meer op uit? Ja wel hoor, je laat tenslotte je buren niet sjouwen met een hele kar vol. Die gaan we wel weer zelf halen. Met de auto en natuurlijk voorzichtig rijdend.
Trouwens, woensdagochtend, toen iedereen aangeraden werd niet de weg op te gaan, stond Leo al om 8 uur de auto van sneeuw te ontdoen. Hij had de dag tevoren alles al sneeuwvrij gemaakt, maar de buien in de nacht deden dat weer te niet.
Hij had in november al een afspraak met de dealer gemaakt voor een beurt en de noodzakelijke APK-keuring. Die keuring moest gebeuren en konden we niet uitstellen. Wie rekent er dan toch op zoveel sneeuw?
Alle angstverhalen bleken een tikkie overdreven. Leo kwam veilig bij de dealer aan, liep daarna naar de metrohalte en kwam vanaf het winkelcentrum rustig wandelend en onderweg fotograferend tegen koffietijd weer terug. Taaie generatie, nietwaar?
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Natuurlijk draai ik dit jaar weer muziek van Charles Aznavour, mijn idool. Deze keer zingt hij in het Spaans, niet logisch want dit chanson gaat over Venetië. Zo mooi, zo romantisch, maar zo triest als je alleen blijft.
Niet zelf bedacht, maar eerlijk gejat van Facebook.
Vol goeie moed begon ik voor kerst met bakken. Eerst wilde ik kerststollen maken. Alles in huis gehaald, gewogen, geweekt en tot een mooi deeg gekneed. Amandelpers moest er ook in, dus mooie rollen gemaakt.
En al snel lagen er stollen op het bakblik. Hup de oven in, maar helaas…. na 25 minuten haalde ik de twee middelgrote en een kleiner exemplaar jammerlijk verbrand uit de oven. De oventhermostaat was op hol geslagen.
Nee, dat was niet geschikt om weg te geven. In tegendeel, we waren al van plan om alles in de kliko te mikken. Maar ja, dat is wel heel erg zonde van al die heerlijkheden. Na een paar uurtjes sneden we ze aan en och, niet moeders mooiste maar toch. best te consumeren. Dus dat deden we maar al ver vóór de kerst.
Met behulp van een losse oventhermometer kan ik gelukkig nog wel öp gevoel” bakken. Dus zette ik later twee barmbracks in de oven. En weer later bakte ik kerstkoekjes.
De keuken leek even op een “Heel Holland Bakt-decor”, maar dan zonder de wedstrijdstress.
Eind goed, al goed.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Deze week gaan we waarschijnlijk allemaal even terug in de tijd. We bekijken het oude jaar, hopen op een mooi nieuw jaar. En daar hoort een toepasselijke song bij. En dat doet Yves Berendse: hij gaat ook Terug in de tijd.
We hebben het vast allemaal wel eens. Dat je je verbijt om iets. Om pijn, om woede, om verdriet, van zenuwachtigheid.
Maar dat je daar nu een ketting voor kunt kopen….? Ik dacht meteen aan zo’n ouderwetse bijtring voor baby’s. Maar dit is iets voor volwassenen.
Ik vraag me dan meteen af, moet je zoiets elke dag om. Want verbijten doe je natuurlijk niet elke dag. Dat gebeurt onverwacht, toch? Gewoon boos, verdrietig, nerveus of chagrijnig worden kan ook.
Hebben we tegenwoordig dan overal een hulpmiddel voor nodig?
Deze notenkraker wenst jullie
en allen die je dierbaar zijn
rustige en liefdevolle kerstdagen.
