Category Archives: geluksgevoel

Maandag met muziek

Posted on by
5

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Vandaag even terug in de tijd, naar rockmuziek, swing en jive. Okay, het is een beetje bijgewerkt, ingekleurd, maar nog steeds zet Leo regelmatig dit nummer op. En luisteren we er met plezier naar. Vandaag een klein verjaardagscadeautje van mij voor hem.
Bill Haley and his Rockets met “Rock around the clock”

Als de clip niet start, dit is de link

Helpt het…?

Posted on by
7

Toen ik, lang geleden, moest afvallen, gaf de huisarts het advies, naast minder calorieën en meer  bewegen, mijn koffie en thee anders te drinken. Geen suiker en melk erin, dat zou een flink stuk schelen.

Hij reageerde wat geïrriteerd toen ik zei dat zoiets nauwelijks uit zou maken. U bent een beetje eigenwijs, vond hij. Dat laatste zal ik niet ontkennen, maar al sinds mijn 20e drink ik koffie en thee altijd puur en zonder suiker.

En allengs veranderde mijn smaak, zoet werd steeds minder aantrekkelijk. Dus snoep ik ook nog nauwelijks.

Laatst las ik weer ergens dat je vetverbranding gestimuleerd zou worden van zwarte koffie. Nou, geloof het maar niet. Als dat het geval zou zijn, dan was ik inmiddels Miss Spillebeen.

Want elke ochtend begin ik met koffie en voor het ontbijt heb ik al minstens twee kopjes op. Dan nog een kopje bij het brood en wat later nog een. En al die kopjes dus altijd zonder suiker en melk.

Maar jammer, ik blijf een “curvy model”.

Heb ik er last van? Welnee, ik voel me goed en ben gezond. En dat is meer dan voldoende.

Boek

Posted on by
6

Ik las “Een nieuw begin”van Ellie Dean.

img_20260901_174617865_hdr2378371809919678027

Het eerste van een hele serie boeken over een pension aan de zuidoost kust van Groot Britannië aan het begin van de tweede wereld oorlog.

Ik weet het, een al vaak gebruikt onderwerp. Maar dit boek greep me meteen en las ik in een paar avonden uit.

Sally, een te snel volwassen geworden meisje van zestien, gaat met haar broertje Ernie weg. Het wordt in Londen te gevaarlijk voor kinderen en dus worden ze geëvacueerd.

Maar Ernie kan niet alleen reizen, hij heeft polio gehad en loopt lastig. Hun vader zit op zee en moeder vermaakt zich liever in de pubs van East End dan te zorgen voor haar kinderen.

Als ze aankomen worden ze als laatste gekozen en Sally vreest met grote vreze. Mag ze blijven met haar broertje? Kan ze wel gaan werken bij de fabriek in het stadje.

Dan arriveert Peggy, de pensionhoudster en zij wuift energiek Sally’s bezwaren weg. Natuurlijk mag ze blijven, natuurlijk krijgt ze te eten. Haar kamer is klein, maar schoon en er staat een bed voor haar en Ernie.

Dat is de start van een enerverende periode waarin Sally kennis maakt met vele mensen. Met voedselschaarste, tekorten aan alles en improviseren met het weinige dat er nog is. Maar er zijn ook veel positieve ervaringen, verdriet en geluk.

Een aanrader. Hopelijk zijn de volgende boeken ook zo prettig om te lezen.

Monumentendag

Posted on by
5
img_20260913_092219185_hdr392981977569219587

Afgelopen zaterdag stond al in onze agenda gepland. We gingen naar een tentoonstelling. Niet in een museum, maar in het voormalige Badhuis in het Justus van Effencomplex. Dat ligt in de wijk Spangen waar ik ben opgegroeid.

Al eerder waren Leo en ik daar en hoewel ik aan het gebouwencomplex niet erg veel herinneringen heb, weet ik dat mijn vader regelmatig naar dat badhuis ging. Nu was er een tentoonstelling te zien van de vele foto’s die in de loop der tijd in deze wijk gemaakt zijn. Natuurlijk veel privéfoto’s van bewoners, maar ook foto’s die gemaakt werden door het echtpaar Bep en Tinus de Does. Zij hebben inmiddels vele boeken op hun naam staan over allerlei wijken in Rotterdam.

Het eerste boek over Spangen heb ik al een tijdje, maar natuurlijk kocht ik ook dit boek, het tweede in de reeks. Ik kom er later deze week nog op terug.

Het was heel leuk om de foto’s te bekijken. Veel uit de tijd dat mijn ouders er kwamen wonen, in 1929. Veel uit de tijd die ik zelf heb meegemaakt. En natuurlijk beelden van hoe de wijk er nu uitziet.

Want Spangen heeft in de loop der tijd goeie en slechte jaren gekend. Is veranderd van een rustige arbeiderswijk naar een stadsdeel met grote problemen, drugsoverlast en verpaupering. Maar gelukkig ziet de wijk er nu heel vriendelijk uit, al is er ook veel veranderd. Maar er is nog altijd “Het Kasteel”, de stevige basis van voetbalclub Sparta.

Zie getypte tekst

Verdwenen zijn de vele kleine winkeltjes, huizen zijn gesloopt en nieuw opgebouwd of gerenoveerd. Waar ik woonde werd al in 1969 verbouwd. We kregen een douche, het keukentje werd vergroot en van twee slaapkamertjes werd één kamer gemaakt.

Mijn ouders verhuisden in de jaren 80 naar Ommoord. Jaren later werd er opnieuw verbouwd. Van twee huizen werd er één gemaakt en van moderne gemakken voorzien. Voordeuren en ramen werden vernieuwd en de nummering veranderde. Ik herken de huizen niet meer.

En eigenlijk heb ik er ook niks meer te zoeken. Maar het was leuk om weer even een blik in het verleden te kunnen werpen en oude dingen te herbeleven.

Op de tentoonstelling lag ook een blanco boek waarin je verhalen en herinneringen over Spangen kon schrijven. En dat deed ik natuurlijk.

Mooi

Posted on by
8
Bron: Instagram / Simpleisbeautifulphotography / Giovannaphotograph

Dit vind ik toch ook weer zo’n mooie foto.

En dolgraag zou ik nog eens naar die plek gaan, naar India, Jaipur. Jammer, maar aan zulke verre reizen gaan we ons niet meer wagen.

Dus moeten we maar bewonderend kijken naar wat anderen gefotografeerd hebben.

Alles ademt hier rust. De kleuren, een beetje poederig, de enorm hoge gang met de prachtige versieringen. Het eenzame frèle figuurtje in de zacht wapperende sari, alles ademt rust en vrede.

Of dat in werkelijkheid ook zo is, weet ik niet. Misschien is het er druk, zoals vaker elders in India. Misschien had de fotograaf geluk of was het heel erg vroeg.

Maar ach, waarom al die vragen…?

Ik geniet gewoon nog even van deze foto.

Dagdroom

Posted on by
6
Bron: Fcebook / Ewa Zawolokin

Hoe heerlijk moet het zijn als je onder je handen zo’n mooi en leuk plaatje tevoorschijn weet te brengen. Het is een illustratie van de hand van Inga Moore (1945) voor een uitgave van “Wind in the willows”, een kinderboek van Kenneth Grahame.

Natuurlijk heb ik weleens van dat boek gehoord, maar nog nooit heb ik het gelezen. Misschien ga ik dat binnenkort wel doen, want -hoewel een kinderboek- moet ook voor oudere lezers aantrekkelijk zijn.

Ik bewonder vooral de kleuren van dat super luxe beddengordijn. Slapen in een hemelbed, gesteund door vele kussens en met een kaars op het nachtkastje naast je. Dikke gewatteerde dekens tegen de kou en ’s morgens wakker worden na een nacht voor zoete dromen. Ja, dat lijkt me wel wat. Ik zie het zo voor me.

Maar ach, laat ik ophouden. Voor je het weet dagdroom ik verder en er moet nog het een en ander gedaan worden. Plichten roepen! Zoals vaatwasser uitruimen, was opvouwen.

Hup, terug in de werkelijkheid en met beide benen weer op de vloer!

Quote

Posted on by
8
9bbe7cbc-e8b4-481a-99ba-49c2c77ad681-1_all_41255672594758861650855

Waar precies ik deze uitspraak vond weet ik niet meer te achterhalen. Het zal ergens tijdens een vakantie in het noorden zijn geweest.

Zomaar gefotografeerd, gedacht “daar maak ik een blog van” en toen weer vergeten.

Maar op zoek naar wat foto’s opnieuw ontdekt. En zo’n uitspraak is niet aan tijd gebonden.

Wie de tafel dekt, wie kookt, wat er ook ter tafel komt, het maakt niet zoveel uit. Als het maar met liefde gebeurt.

Dus is het uiteindelijk toch een blogje geworden.

Dorstig en nat

Posted on by
Bron: Instagram / Resincraftai

Al dat warme weer maakt dorstig.

En wat doet dan een dorstige Duitser? Hij haalt een “Kasten Bier”. Hij haalt er twee, drie en nog veel meer.

En ineens krijgt hij een ingeving. Want waarom zou je al die kratjes terugbrengen?

Laat ze gewoon in de tuin staan, bouw er iets leuks van. Ze zijn tenslotte stevig genoeg.

En zo ontstaat van lieverlee een soort kuip en dan is het idee verder simpel. Wat planken, een lap plastic er in, water erbij en een trapje er naast gebouwd. Plonzen maar.

Wie op de foto klikt, kan het hele opbouwfilmpje volgen. En wie weet… volgend jaar ook in jouw tuin…? Geweldig idee toch?

Of heeft hier AI me weer in de boot genomen?

Nou ja, sowieso leuk bedacht.

Hachelijk avontuur

Posted on by

Vandaag zijn we alweer 53 jaar getrouwd. De dag zelf was warm, maar gezellig met onze ouders, zussen en zwager.

De volgende dag gingen we op huwelijksreis naar Kreta. Leo had het geregeld via kantoor. Alleen de reis, het hotel moesten we nog zoeken. Er was nog geen internet, dus hadden we een brief geschreven naar een hotel in Aghios Nikolaos. Alleen, dat was vol.

Gelukkig vond de manager nog wel een plekje voor één nacht voor dat arme stel op huwelijksreis. De volgende dag probeerde we ons geluk in Iraklion. En ja hoor, dat lukte. Nu was alles geregeld en konden we naar het strand.

Bron: Google foto’s

Lekker een beetje bakken in de zon en natuurlijk zo nu en dan de zee in. Die was behoorlijk wild en ik moest me goed staande houden.

Op een bepaald moment was ik eigenlijk veel te ver in zee gegaan. Nou ben ik niet zo’n goeie zwemster en mijn idee om terug te zwemmen was niet zo succesvol. Leo zag het gebeuren en kwam me te hulp. Maar het was op het nippertje. Nou ja, ik vertel het hier, dus redde ik het tenslotte ook.

Ik ben nooit meer zo ver in zee gegaan en bij een beetje golfslag blijf ik wel pootje baden. Later hoorde van een local vertellen dat ik niet zo slim was geweest. Ik had me beter kunnen laten mee drijven en was dan wel ergens aangespoeld. Tja, mosterd na de maaltijd.

Maar met de trieste berichten over de mensen die anderen wilden helpen en daarbij verdronken, kwam dit hachelijk avontuur weer boven.

Pieter Konijn

Posted on by
Bron: Google

Lang geleden, tijdens een bezoek aan het Lake district, maakte ik kennis met de verhalen van Beatrix Potter. En ik was op slag verkocht. Zulke leuke en lieve boekjes, met prachtige tekeningen van levensechte dieren in een mensenomgeving.

Ik kocht een paar boekjes om ze later, als ik kinderen zou hebben, voor te lezen. En dat deed ik ook.

Later kocht ik ook de gezellige ontbijt- en papbordjes met de tekeningen van Beatrix Potter voor onze kinderen. Ze staan nog in de kast, want ik heb moeite ze weg te doen, al zal dat nog wel een keer moeten gebeuren.

Dit jaar is het 160 jaar geleden dat Beatrix Potter geboren werd. Haar verhaal over Pieter Konijn vertelde ze in een brief aan een ziek jongetje. Later maakte ze er een boek van. Een boek(je) dat nog in vele talen vertaald en gedrukt werd. Het wordt ook nu steeds verkocht en voorgelezen.

Er volgden nog meer verhaaltjes en de boekjes van destijds staan nog steeds op mijn boekenplank. Die nemen niet al teveel plaats in. Zo nu en dan bekijk ik ze weer eens. Voor mij blijven ze altijd nieuw.