Stelletje

Zomaar op een randje bij de waterkant in Dordrecht zat dit stelletje. Hé, die ken ik ik. Of toch niet…?

Al verder wandelend dacht ik na over die twee. Die kende ik zeker, maar waar van dan?

Maar na een tijdje wist ik het. Nee, het was niet een identiek stel dat ik me herinnerde. Maar een ander paar, dat er toch heel veel op leek. En… degene die ze in haar tuin heeft is onlosmakelijk met Dordrecht verbonden.

Dus Bettie, ik vond (maar jij misschien ook al) familieleden van jouw tuinstel in Dordrecht.

Natuur in de stad

Natuurlijk was ik al veel vaker in Amsterdam. Maar dit keer besloten Leo en ik eens een beetje zigzaggend langs de grachten te lopen. Straatje in, straatje uit, foto hier, plaatje daar. Niet van echte toeristen te onderscheiden.

En het viel me op dat er zoveel bloemrijke straten en straatjes waren. Overal grote potten en bakken, langs muren en op stoepen, langs de tredes bij een mooie deur. Langs de gracht, als garnituur voor zo’n ouderwetse krul.

En wat dacht je van de bootjes? Voorzien van allerlei soorten drank en bloemen. Nou ja, daar dan wel plastic bloemen. Maar een toeristische kniesoor die daar op let.

Klein detail

img_20260701_1451048742890098028660401121

Soms verwonder ik me over mezelf. Vrijwel iedereen loopt voorbij aan hetgeen ik dan fotograferen wil.

Vorige week in Huis van Gijn viel mijn oog op dit haakje. Gewoon een haakje voor een handdoek naast het wasbekken.

Misschien stelt het een spelend kind voor, maar ik zag daar een mannetje, misschien wel dat bekende Manneken uit Brussel in.

Hij houdt het lusje van de doek aan zijn voet omhoog. Was dat nou zo maar een wat frivool haakje of betekent het meer? Ik zal het wel nooit weten.

Huis van Gijn

L. en ik gingen naar Dordrecht om daar het Huis van Gijn te bekijken. Dus liepen we na de lunch en de kringloopwinkel daar naartoe.

Het Huis van Gijn is een mooie patriciërswoning en is qua inrichting niet veel veranderd na het overlijden van de heer Van Gijn. Maar een hedendaags museum met hoge verdiepingen en vier etages vraagt om een lift. En die was zeer fraai in het interieur verwerkt, net als het winkeltje.

Het huis geeft een prachtig beeld van hoe rijkelui destijds woonden. Met inwonende dienstboden en personeel van buiten. Mevrouw zal wel nooit gekookt hebben, dat deed de kokkin.

En zo kon ik me en beeld vormen van wat mijn tante mij destijds vertelde en ik me als kind niet voor kon stellen.

We bezochten de begane grond en de eerste etage en bewonderden het goudleer behang, het vele koperwerk, maar ook de zaal met wandtapijten. En we stelden ons voor hoe het zou zijn om aan zo’n tafel aan te zitten.

De twee etage met dienstboden kamertjes lieten we voor wat ze zijn. Ook de mogelijkheid om ons te verkleden op de zolder lieten we aan ons voorbij gaan.

Leuk winkeltje

We waren nog maar net van de waterbus afgestapt of L. en ik vonden een gezellig winkeltje. We bekeken de leuke tassen voor de deur en hoorden een stem die zei: “Die maakt mijn oma. Helemaal zelf en met de hand.”

img_20260701_120716338_hdr558348360100225335
Idse’s winkeltje, op de hoek van Het Melkpoortje en de Riedijk in Dordrecht

De stem was van Idse, die zijn knusse winkeltje op de hoek van de Riedijk en het Melkpoortje runt. Hij schenkt er een bakje koffie, verkoopt leuke en -net wat andere- souvenirs van Dordrecht. Natuurlijk had hij ons graag wat verkocht, maar ja. Wij hebben al meer dan we wensen en de dag was net begonnen…

Toch knaagde er iets aan me. Zo’n aardige jongen, een winkeltje dat meer verdient dan alleen een bezoekje van twee snuffelende dames. Wat kan ik nog doen?

Ik beloofde hem om een blogje aan zijn zaak te wijden. Gratis reclame is tenslotte nooit weg.

Dus mocht je in Dordrecht zijn, ga ook even kijken bij Idse. Je komt er tenslotte langs als je van of naar de waterbus gaat.

Gebouwen

Lier heeft nog veel oude gebouwen. Overal vind je huizen die waarschijnlijk aan rijke bewoners toebehoorden. Nu zijn het voornamelijk winkels of kantoren, maar de grandeur straalt er nog wel van af.

Hier een collage van wat ik zoal tegenkwam. Veelal gefotografeerd vanuit de schaduw omdat de zon niet te harden was. Maar, zoals alles zowel een voor- als een nadeel heeft: er waren niet veel mensen op straat. Ik kon rustig plaatjes schieten.

Zomaar

Gewoon een foto uit mijn archief.

Waar ik hem genomen heb? Geen idee, maar waarschijnlijk ergens hier in de buurt als ik de achtergrondgebouwen zo bezie.

Maar bij het uitzoeken van mijn foto’s kwam hij ineens tevoorschijn.

Zeker nog een blogje waard.

Geen straat

Na de Haagse markt namen we de tram en reden naar de Fred. Dat is een liefkozend naampje voor de Frederik Hendriklaan in Den Haag. Winkels in allerlei soorten, chique, gewoon of zo maar gezellig.

We hoefden niks te kopen, schoondochter en ik zijn allebei meer snuffelaar dan koopgraag. Een bezoek aan de boekenwinkel van Paagman is altijd leuk. Niet alleen kijken bij de boeken, maar ook bij de talloze hebbedingetjes.

Op maandag waren jammer genoeg ook veel winkels dicht en moesten we ons beperken tot etalages bekijken. En daar zag ik deze spiegelverzameling. Genoeg om je zelf op allerlei manieren te bewonderen.

Bewonderen deed ik ook de gevels van de huizen. En we belandden uiteindelijk bij een gezellige zaak voor een aperitief om daarna een restaurantje op te zoeken.

Dagje weg…

Elk jaar zoekt de Ganzenpas een uitje, dat een beetje buiten onze gebaande paden loopt.

Dit jaar planden we een dagje Dordrecht. Niet met de trein of de bus maar op z’n Rotterdams met de boot, met de Waterbus.

Lekker relaxed gingen we met de metro naar de stad en daarna liepen we over de Schiedamse dijk naar de opstapplaats bij de Erasmusbrug.

En zo’n wandelingetje laat zien hoe snel de stad verandert. Andere winkels, nieuwe hoge en nog hogere gebouwen. Lege complexen zonder duidelijke toekomst en gloednieuwe kantoren.

En vanaf het water werd nog duidelijker hoe Rotterdam zich steeds meer in de hoogte ontwikkelt.