Jungle

Afgelopen week ging ik weer naar de fysio en daarna reden we door naar de Rhoonse Grienden. Het begint al een beetje traditie te worden.

Het is ongelofelijk hoe de natuur in een paar weken zo veranderen kan. De eerste keer dit jaar kwamen we eind februari. Alles was nog kaal. Veel wilgen werden geknot en je kon met gemak naar de horizon kijken.

Hoe anders is het nu. Weelderig groen is opgeschoten en overal hangen takken of planten over het pad. Je loopt regelmatig de kans een zwiepende tak in je gezicht te krijgen. Het maakt zo’n wandeling natuurlijk wel avontuurlijk. Zo nu en dan kun je je met gemak voorstellen dat je diep in de jungle bent.

Waarom gaan mensen toch zo ver weg 😉 😉 😉

Vol verwachting

Hoe leuk ik een moestuin ook vind, het is helemaal niks voor mij. Ik ben het type “makkelijke tuinierster”. Dus groeit er hier en daar nog wel eens iets wilds buiten de paden. En dat kan natuurlijk niet bij nette rijtjes bonen, sla of bloemkool.

Maar zo nu en dan lukt het me wel om iets van groente te laten opgroeien. Dus zaaide ik eind mei courgette in grote potten. In elke pot kwamen drie zaadjes, die allemaal opkwamen. Dat is te veel, dus verwijderde ik er een aantal en nu staan er hier drie courgetteplanten te groeien. Het zijn nu nog maar inie-mini’s, maar het groeit als eh… courgette.

Als de voortekenen niet bedriegen, wordt het deze zomer courgettesoep, courgette met rijst, met pasta, in blokjes, in plakjes, gegrild of gekookt.

En nou ben ik een beetje ongeduldig, want ik wil wel eens weten hoe of dat smaakt. Maar courgette zullen we vaak eten, reken maar!

Toch maar niet…

Toen ik deze plant zag, dacht ik “wat leuk, dat lijken allemaal hartjes”. Maar toen keek ik nog eens goed, en zag ik de venijnige stekels. Dus toch maar niet cadeau doen met Valentijnsdag.

Ik had natuurlijk meteen moeten weten dat het een cactus was, want de plant (nou ja, bijna een boom) staat in de cactus-kas van het Trompenburg Arboretum.

Alle planten die daar staan zijn cactussen of succulenten. Ik vind ze niet allemaal even mooi, wel vaak heel intrigerend. Maar de meesten ogen niet echt vriendelijk.

Ze worden al vele jaren zeer goed verzorgd, dat is wel duidelijk.

En zo zie je er weer een heel andere kant van de natuur.

Workum

Workum heeft ons hart gestolen. Waarom we nou juist dit zo’n enig stadje vinden, kan ik niet goed verwoorden. Maar het heeft een speciale sfeer.
Het Jopie Huismanmuseum is weer open, het plein op de Markt is prachtig, maar vooral ook gezellig.

Het stadje ademt nog een beetje de grandeur van vroeger. Oude huisjes, vaak nog bijna in de oorspronkelijke vorm. We houden er van.

Omdat het zulk mooi weer was, konden we alle dagen ontbijten en dineren op het terras van het hotel. Dat terras loopt door in een tuin en stap je dan nog wat verder door, kom je bij een sloot met waterlelies. Daarachter ligt het weidse Friese landschap. Groene weiden, een maaiende boer, bomen, lucht en water.

Er staan wat bankjes, zodat de gasten kunnen genieten van de zons-ondergang en het gefluit van de vogels. Er is niet veel nodig om gelukkig te zijn.

Zakken

Er wordt bij ons in de buurt druk gewerkt aan een nieuwe verbinding met de A16. Het is dus al een tijdje een grote bouwput als we de wijk uitrijden. Je ziet de weg echt “groeien” en overal vind je hele rijen van dit soort zakken.

Maar ook elders zie ik deze zakken staan. En ik vermoed dat die zo het fundament van de weg gaan vormen. Zeker weten doe ik het niet, dus misschien weet iemand anders er iets meer over.

Ik heb me wel afgevraagd of dat materiaal nou een nadelige invloed op het milieu heeft. Het lijkt me toch iets van kunststof en hoe gaat zich dat houden op den duur… Nou ja, daar zal wel over nagedacht zijn, hoop ik.

Schoonheid

Een wandelvriendin vertelde over het Klein Profijt in Oud Beijerland. Daar wilde ik ook wel eens wandelen en dus reden we dit weekend daar naar toe.

Een niet al te groot, maar leuk stuk natuur aan de zuidkant van de Oude Maas. Met wandelknooppunten, dus de route kun je zelf uitstippelen.

Onderweg zag ik dit mooie kevertje. Die schoonheid is natuurlijk maar schijn, want hij zal met andere familieleden wel een heleboel schade aan bloemen en planten kunnen aanrichten.

Maar zo vlak voor mijn lens, knalrood tussen al het groen, was het een plaatje waard.

Strategisch

Al jaren hangt dit insectenhotel in onze tuin. Eigenlijk had ik de indruk dat het helemaal niet zo druk bezocht werd. Maar afgelopen maandag keek ik eens beter en zag toch dat er wat insecten in- en uitvlogen. Ook ontdekte ik een groot spinnenweb pal voor het hotel.

En pats, ja daar vloog meteen een insect recht toe recht aan in het web. Onmiddellijk kwam een vervaarlijke zwarte spin aan om zijn prooi vast te zetten.

Maar dat lukte niet goed, want het insect (een wesp?) stribbelde heftig tegen en wist zich te bevrijden. Onverrichter zake trok de spin zich terug… in het insectenhotel. Die had een strategisch plekje uitgezocht. Ving hij de insecten niet in zijn web, dan kreeg hij ze gratis en portvrij thuisbezorgd.

Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Maar ja, wat kan ik er nou aan doen. Spinnen zijn ook nuttig. Weliswaar lijken ze een beetje griezelig (en deze zwarte helemaal) maar het is en blijven levende wezens.

Ik doe dus niks en laat het over aan de natuur.

Loslopen

Het gebied langs de pier in Hoek van Holland is natuurlijk niet alleen voor mensen een heerlijk stukje groen. Ook honden kunnen zich daar goed vermaken.

En als je dan los mag van de lijn, lekker hollen en snuffelen. Prima! En een grote boodschap achterlaten, tja dat kan ook gebeuren.

Maar dan ben je als baasje het haasje. Want je moet het wel opruimen.

Nou maar hopen dat hondje-lief niet tussen de stekelstruiken of brandnetels is gaan zitten. Want dan wordt het echt een nare klus om dat op te ruimen 😉

Eindelijk…!!

Trompenburg Arboretum is weer open! Gelukkig, want we misten onze regelmatige bezoeken daar.

Maar gisteren konden we er dan eindelijk weer naar toe. De kassa staat nu buiten en bij de in- en uitgang is duidelijk gemarkeerd. Gelukkig met mooie planten in potten en niet met van die afschuwelijk lelijke gele lijnen. Want die beginnen me op mijn zenuwen te werken.

Er waren nieuwe paden, nieuwe bruggetjes en ja, de natuur had zich niks gelegen laten liggen aan a die maatregelen. Die was gewoon haar gang gegaan.

Dus konden we genieten van een overdaad aan kleur, fris groen en vrolijk vogelgezang. We gaan gauw weer.

Nogmaals

Woodblok print by Toshi Yoshida

Nog een blog over fuchsia’s. Het lijken inmiddels een beetje ouderwetse planten te zijn, maar ik vind ze beeldschoon.

Geen wonder dan ook dat dit plaatje dat ik vond op Facebook me zo aantrok.

Het is een woodblock print van Toshi Yoshida. Hij zou te koop zijn, maar gaat ongetwijfeld mijn budget te boven. Maar dat mag de pret niet drukken. Ik kan hem nu altijd bekijken op mijn blog en die fuchsia’s in de tuin zullen binnenkort wel welig bloeien.

En dan krijgen jullie die natuurlijk ook weer te zien.