Ik denk dat de buurmeisjes met zonnebloempitten hebben gestrooid, of vogels, dat kan ook.
Maar ineens stond er een plantje. Het oogde niet groot. Maar je zag het letterlijk elke dag groeien.
En nu staat er een trotse zonnebloem, met misschien wel zes of zeven bloemen.
Ik kon hem niet helemaal op de foto zetten. Hij torent hoog boven me uit. En nog even, dan gaan die mooie zonnebloemen schuil in de boom.
Het lijkt wel een grap van de natuur.
In de tuin van het Rijswijkse museum staat een boom(pje).
Toen wij er waren bloeide het en ik vond het bijzonder. Geen idee wat dit nou voor boom was.
Maar Google wist het antwoord. Een papiermoerbei. Een toepasselijke boom voor juist die museumtuin, waar zoveel over papier tentoongesteld wordt.
Het blijkt een invasieve uitheemse soort te zijn, dus maar niet aanplanten. Verder schrijft Wikipedia dat er in Japan washipapier van gemaakt wordt. Tegenwoordig vaak gebruikt, al denk ik dat hier in Nederland ook wel ander papier gebruikt wordt.
Op de Filipijnen gebruikt men de schors van deze boom om traditionele kleding te maken.
In ieder geval een leuk en nuttig boompje, dat na de bloei ook nog vruchten draagt die gegeten kunnen worden.
Ik las “Een haas in huis” van Chloë Dalton.
Als de schrijfster zich noodgedwongen door de Covid-pandemie heeft teruggetrokken op het Engelse platteland,vindt ze op een avond een pas geboren haasje, een pulsterling.
Ze twijfelt of ze het dier mee naar huis zal nemen, maar besluit dat uiteindelijk wel te doen.
En dan begint een avontuur en verandert haar leven op een bijzondere wijze.
Ze krijgt een speciale band met het dier, leert over zijn gewoontes en geniet van zijn schoonheid. Allerlei facetten van een hazenleven passeren de revue.
Haar kijk op de natuur verandert, ze past haar levensgewoonten aan.
Een bijzonder boek over een bijzondere liefde voor een wild en ongetemd dier.
Al eerder schreef ik over mijn Ficus Elastica Belize. Toen was het nog maar een klein plantje in een klein potje.
Ik had hem gekocht bij de Lidl. Het was een wat miezerig plantje, maar ik hoopte hem met wat extra mest en water op krachten te krijgen.
En dat is me gelukt, kijk maar. Twee keer verpotte ik hem en uiteindelijk groeide hij bijna tegen het badkamer plafond.
Maar het werd ook wel een beetje erg lange lijs. Ik zou er graag wat meer zijtakken aan hebben.
Hoe doe je dat? Door hem te snoeien. Ik raapte alle moed bij elkaar en zette er vorige week de schaar in.
En staat ie nu in de badkamer, maar flink ingekort. Duimen dat ie nu toch echt verder gaat uitbotten.
En het leverde me drie stekken op, die ik water zette. Hopelijk zullen ook daar weer planten uitgroeien.
Vorige week was er ineens paniek bij het metrostation Louvre in Parijs. Nee, gelukkig geen terrorisme in het geding, maar een zwerm bijen, die zich genesteld hadden in een fietszadel.
In het voorjaar komt dat vaker voor, want dan zoekt een bijenkoningin en nieuwe plek om haar eieren te leggen.
In de meeste gevallen komt een imker en neemt de bijen vakkundig mee. En dat gebeurde dus ook in Parijs. Maar het is best beangstigend als zo’n zwerm zich aan je fiets vastklemt.
Hoewel je het niet zo meteen zou denken, staan in Parijs op diverse plekken bijenkasten. Niet alleen in het Parc du Luxembourg, maar ook op het dak van de Opéra staan ze. En rondom de bomen op de boulevards worden bijen lokkende bloemen aangeplant zodat er later Parijse honing gemaakt kan worden.
Maar goed ook, want bijen zijn enorm nuttig. Dus laten we er goed voor zorgen.
Onze jongste ontdekte, verscholen tussen muur en plantenbak, een duif scharrelen op zijn balkon.
Het bleken zelfs twee duiven, druk in de weer met het bouwen van een nest.
Al gauw was er een ei en daarna een tweede.
Hij zette een cameraatje erbij zodat de duiven dagelijks te volgen zijn.
De meeste tijd zie je alleen een duif op het nest zitten. Maar zo rond 12 uur komt pa om ma af te lossen. Zo houden ze afwisselend het nest warm.
Geen spetterende show, maar slow televisie.
En nu maar wachten op jonge duifjes.
Vrijwel alle boeken van Annejet van der Zijl heb ik gelezen en dat zijn doorgaans geen dunne boekjes, maar variëren van stevig formaat tot dikke pil.
Ik verwachtte dan ook weer een flink boek in de bieb aan te treffen. Maar nee, ditmaal was het een klein vierkant en handzaam boekje.
Annejet vertelt hier geen historisch verhaal, maar verhaalt over een lastige periode in haar leven. En hoe ze de weg terug naar levensvreugde en plezier hervond.
Een boekje dat ondanks zijn kleine formaat me toch veel deed. Want je hoeft geen grootse daden te verrichten. Rustig wandelen, de natuur tot je door te laten dringen en ervaren dat het eeuwige ritme van de seizoenen helend kan werken.
Ik vond het een fijn boekje en las het nog een tweede keer.
Nou ja, blauw, een beetje paars ook wel, zacht lila misschien. Maar dat doet er niet toe, de plant heet “Blauwe regen” en zijn dure naam is “Wisteria”.
De plant in onze tuin heeft al vanaf het begin jaarlijks gebloeid en nu staat ze weer te pronken met dikke trossen bloemen, hangend in en over de pergola.
Een dode, oude appelaar staat er naast en houdt nog wat andere takken in de lucht.
En wij, wij bewonderen dit uitbundige vertoon. Want het duurt altijd maar even.
Dagelijks dus lekker genieten van de bloemenpracht.
Bijna alle bloggers hebben nu wel iets over alle groen en bloei geplaatst.
En ik wil niet achterblijven, al bleef ik tijdens onze wekelijkse Ganzen wandeling wel telkens achter om foto’s te maken.
Dit is een kleine collage van de dingen die ik onderweg tegenkwam. Niet alleen bloeiende bomen, maar ook gewone paardenbloemen, het ooievaarsnest met de broedende ooievaars in de bloemenwei en een moedereend met acht kleine pulletjes.
Zomaar een mooie lentedag in Ommoord.
Al een paar weken zag ik dag in dag uit de knopjes van mijn krentenboompje groter worden. Het is voor mij één van de tekenen dat het weer lente wordt.
En elk jaar kijk ik er naar uit dat het boompje in bloei staat en dat kan best wel even duren.
Een aantal jaren viel die bloei een beetje tegen en na een paar dagen was het mooi er ook al weer snel af.
Maar dit jaar is het één grote wolk van tere witte bloemetjes. Ondanks storm en regen houdt het zich kranig en kijk ik er nu met heel veel plezier naar.
Dagelijks een momentje klein geluk 😉 😉 😉
