Kijk, dit is Thomas Jasper Cat Sr., beter bekend als Tom. Ik ontdekte hem op een muur bij de Koepelkerk in Amsterdam.
Zijn altijd slimme maatje Jerry heb ik niet kunnen ontdekken. Maar die zal al vast wel ergens in de buurt zijn en broeden op een nieuwe list om Tom uit de tent te lokken.
Lang hoefde ik niet te zoeken. Want ik niet alleen maakte een foto van hem. Op TikTok, Instagram en Facebook ontdekte ik nog meer foto’s van diezelfde plek. En betere speurders hadden Jerry al ontdekt. Die piept ergens uit een stenen holletje. Volgende keer dus nog maar eens beter kijken…
Oh ja, er is veel te zien in Amsterdam. En niet alleen in het Rijksmuseum.
Jaren geleden wist een collega het zeker. Els, nog even en dan werken we in een papierloos kantoor. Dan hebben we geen kranten, boeken, geprinte rapporten of zo meer nodig. Ik zal hem wel ongelovig hebben aangekeken.
Nu, ruim twintig jaar later, zijn er nog nooit zoveel boeken en tijdschriften op de markt gekomen.
Of er nog rapporten worden uitgeprint? Ik geloof het wel. Zag laatst nog een pallet met uitgeprinte zaken ergens in een (digitale) krant.
Dus nee, we belasten het milieu nog altijd. Maar daarbij hebben we nu ook datacenters. En die zijn ook geen zegen voor onze wereld. Die gebruiken weer te veel water….!
Tekeningen van Fiep in het Rijksmuseum. Die tentoonstelling wilde ik zien! Of Leo het ook wel leuk zou vinden, wist ik niet. Maar die wilde graag naar Ed van der Elsken. En zo ging hij de trap op en bleef ik beneden.
Geen grote tentoonstelling, maar met heel veel tekeningen van Fiep. En voor velen een feest van herkenning, ook voor mij natuurlijk. De originele tekeningen voor Jip en Janneke, Otje, Floddertje, Pim en Pom.
Maar ook wat “oud” werk, dat eigenlijk nog steeds springlevend en actueel is. De moeder die haar dochtertje weg wil houden van die blote kunstmadam of Otjes vader Toss, die geen papieren heeft….., museumbezoekers in adoratie voor een kunstwerk. Dat blijft altijd wel een thema en daar wisten Fiep en natuurlijk ook Annie M.G. Schmidt op weergaloze wijze mee om te gaan.
Zo te kunnen tekenen, wat lijkt me dat fijn. In een paar lijntjes mensen neer te zetten, die zo echt en zo menselijk zijn. Wie goed kijkt, ziet ze nog dagelijks op straat, op TV of in de tram.
In Dordrecht zijn talloze gevelstenen te bewonderen. Vriendin had er al een paar gespot en ook ik vond er verschillende. Niet alleen gevelstenen maar ook bijzondere ramen en kijk nou, zelfs een ossenkop!
Zomaar een greep uit wat we op onze weg tegenkwamen.
We waren nog maar net van de waterbus afgestapt of L. en ik vonden een gezellig winkeltje. We bekeken de leuke tassen voor de deur en hoorden een stem die zei: “Die maakt mijn oma. Helemaal zelf en met de hand.”
Idse’s winkeltje, op de hoek van Het Melkpoortje en de Riedijk in Dordrecht
De stem was van Idse, die zijn knusse winkeltje op de hoek van de Riedijk en het Melkpoortje runt. Hij schenkt er een bakje koffie, verkoopt leuke en -net wat andere- souvenirs van Dordrecht. Natuurlijk had hij ons graag wat verkocht, maar ja. Wij hebben al meer dan we wensen en de dag was net begonnen…
Toch knaagde er iets aan me. Zo’n aardige jongen, een winkeltje dat meer verdient dan alleen een bezoekje van twee snuffelende dames. Wat kan ik nog doen?
Ik beloofde hem om een blogje aan zijn zaak te wijden. Gratis reclame is tenslotte nooit weg.
Dus mocht je in Dordrecht zijn, ga ook even kijken bij Idse. Je komt er tenslotte langs als je van of naar de waterbus gaat.
Even twijfelde ik of er nog meer gezegd moet worden over de hitte van vorige week. Maar er moet me toch nog iets van mijn hart.
Ja het was absurd warm. Zo’n warmte die we niet zo vaak meemaken. Begrijpelijk dat het gesprek van de dag over niks anders ging. Maar mogen we volgende keer iets minder angst, maar wel veel meer gezond verstand aangepraat worden? Moeten we nu bijna per kwartier op de hoogte gesteld worden van welke temperatuur waar gemeten werd?
En alle weerkaarten mogen ook wel weer gewone kleuren krijgen. Niet dat rood, roder, roodst. Daar wordt toch niks koeler van.
Veel mensen moeten ondanks de hitte gewoon doorwerken: de pizzabakker, de bezorgers, het openbaar vervoer, de politie, de vuilnisman. In zieken- en verzorgingshuizen moet ook alles gewoon doorgaan.
In landen waar het regelmatig zo warm is, sluiten de winkels op het heetst van de dag. Doet iedereen het een beetje rustig aan. Dat zou in Nederland toch ook kunnen?
Deze maand keken we op onze kalender naar Italië, naar de Amalfi kust.
Hoewel we vaker in Italië waren, bezochten we deze streek nou juist niet.
Maar we hebben er vaak over gelezen, vele afbeeldingen en foto’s gezien. Een deel van Italië met steile paden, schilderachtige straatjes, lieflijke dorpjes. Waar al sinds mensenheugenis gebouwd werd, want men wist ook in de oudheid schoonheid te waarderen. Met schitterende uitzichten, Napels in de nabijheid.
Eigenlijk zouden we er best nog wel eens een keer naar toe willen. Nou ja, wie weet!
Ergens in Den Haag zit een verdrietig kindje en wacht tot ze nou eindelijk eens hoort waar Beer is.
Beer is al een tijdje zoek. Is hij gaan wandelen toen het toneelstuk tegenviel? Of wilde hij even een luchtje scheppen? Had hij behoefte aan een wandelingetje in de buurt en is hij de weg kwijt geraakt?
Die zondag was het warm, maar nu giert de wind door de straten. En hij heeft geen jasje aan…
Beer, Beer, waar ben je nu? Wie ben je tegengekomen en nam je onder zijn hoede?
Och, wisten we het maar. Maar de beklemmende onzekerheid maakt ons zo verdrietig.
Voor diverse klussen hadden wij al eens een elektricien nodig. Zoals vorig week, toen onze TL-verlichting in de berging had het begeven. Die hangt hoog tegen een muur en kan alleen met een ladder bereikt worden. Een veel te gevaarlijk karwei.
Optimistisch dachten wij even alleen maar twee nieuwe TL-buizen te kopen. Maar dat kon niet meer. We moesten een heel nieuw LED-armatuur kopen. En dat aansluiten was natuurlijk helemaal geen optie meer.
Bron: Google fotos
Al vaker maakten wij gebruik van de diensten van Zoofy.nl. Zoofy is een organisatie, die vakmensen in heel Nederland coördineert. Zij werken zelfstandig, maar worden benaderd door Zoofy en kunnen dan worden ingezet voor kleine of grotere klussen in huis.
Dus stuurden we woensdagavond om kwart voor tien een bericht aan Zoofy. Of zij ons aan een elektricien konden helpen? Om kwart over tien diezelfde avond stond de afspraak voor vrijdagmorgen tussen 10 en 12 al gepland en wisten we er zou komen. Even voor de afspraak word je gebeld, zodat je weet dat het klopt.
Wij hadden gezorgd dat er ruimte voldoende in onze berging was en rond half elf stond de man op onze stoep. Hij had alles bij zich, boor, draad, schroevendraaiers. Gewoon een vakkundige man, die in no-time de klus klaarde.
Bij een kopje koffie regelden we de betaling. Dat gaat digitaal via een QR-code met je telefoon.
Geen gedoe, gewoon alles snel, efficiënt en netjes geregeld!
