Ja, dit kon je al eens eerder bekijken. Het is het beeld dat ik nu nog even kan zien vanuit mijn keukenraam.
Niet als het weer grauw is, maar bij helder zonnig weer en zo rond een uur of elf genieten Leo en ik van de mooie herfstkleur van onze esdoorn.
Niet alleen in de herfst is die boom mooi, ook in het voorjaar als hij bloeit en zelfs in de winter. Want al zijn dan de takken kaal, piepkleine puntjes beloven weer nieuwe groei.
Nou ja, eigenlijk genieten we het hele jaar van dit stukje privé natuur.
Volgens het RIVM krijgen kinderen meer suiker binnen van zoet broodbeleg. Maar ja, als je kind al bij het ontbijt zit te miezemeuten, dan ga je vast wel een keer overstag. Tenslotte zijn we zelf ook met hagelslag en jam groot geworden.
Maar als ik zie hoeveel zoetigheid er hier te koop is, dan vraag ik me af of het RIVM het wel juist ziet.
Dit is een wand van vele meters in een Ommoordse supermarkt, tjokvol snoep in alle kleuren van de regenboog en van allerlei soorten. Schuimpjes, banaantjes, drop, kauwgom, zuurtjes, gomballen, pepermunt, tumtum, kaneelstokken en weet ik wat nogal niet meer.
En voor wie het nog niet genoeg is, verderop is ook nog een flinke afdeling met allerlei chocolade.
Loop hier maar eens langs met een kind dat besloten heeft dat ie al die spullen uit Luilekkerland wil uitproberen.
Ik geloof niet dat iemand er om gevraagd heeft, maar hij is er, de tandenborstel met een ingebouwde camera. De prijs? Voor een krappe 500 euro is hij van jou.
Bron: Google foto’s / Dyson
Daarmee poets en floss je je tanden en kiezen tegelijkertijd, terwijl je op je telefoon kunt bekijken hoe het daarbinnen in je mond uit ziet.
Eerst natuurlijk even een beeld van de ravage die het dropje, de chocoladereep, de hamburger, het toetje en wat je zoal meer eet teweeg heeft gebracht.
En dan, aan de slag, poetsen maar. Ja, je moet natuurlijk wel de speciale schuimloze tandpasta gebruiken. Ook te koop bij de fabrikant, net als het bijbehorend spoelmiddel. Hoe duur dat is, geen idee!
En maar wachten. Want wie, oh wie, gaat als eerste een filmpje van zijn vieze en daarna brandschone mondholte op het wilde wijde web plaatsen?
Voorlopig kan dat nog niet, zegt fabrikant Dyson. Maar daar zullen handige techneutjes ongetwijfeld iets op vinden.
Afgelopen woensdag was het heerlijk weer. Leo en ik besloten om weer eens een keertje naar Arboretum Trompenburg te gaan. Daar zou de herfst zijn kleuren wel tonen. En dat was ook zo.
Hoe vaak we er ook komen, er is altijd weer iets te zien, te ontdekken. Natuurlijk de herfstkleuren, maar ook de vele vruchten en vruchtjes aan de bomen en struiken. Telkens weer een lust voor het oog.
En als toetje, kers op de taart, leverde het dit keer ook nog eens een nieuwe kopfoto op.
Hoewel ik dagelijks gebruik maak van internet, e-mail, blogs en WordPress, snap ik nog niet een tiende van wat er allemaal op het grote wijde web gebeurt. En ik denk de meesten van ons niet.
Toch maken we er allemaal gebruik van. Misschien tegen heug en meug, misschien tegen wil en dank. Maar ontkomen kun je niet. We pinnen met onze pinpas, gebruiken Ideal of Wero zoals het nu heet.
We moeten bij het ziekenhuis inloggen of willen we de Belastingdienst bereiken moeten we onze Digi-dinges gebruiken. We denken dat het allemaal veilig en vertrouwd is. Maar dan gebeurt er iets.
Bron: Google / tomcartoon.be
De Grootsuper heeft een digitaal probleem. En voor we het weten zitten diverse mensen met hun handen in het haar. Heel wat mensen blijken kwetsbaar als hun boodschappen worden niet geleverd. En ohohoh…. hoe moet het met de bonus, de koopzegels, de pannen- en uitjeszegels?
Als dan alle opgelost lijkt, begint er weer wat anders te spelen. Internet ligt plat, omdat er iets niet in orde is met een programmeertaal. Euh…. wat… ? De sites van de overheid, ziekenhuizen (opnieuw), kranten, Digi-dinges, ja zelfs diverse blogs vielen stil.
En steeds vaker vraag ik me af hoe lang dit door kan gaan. Want digitaal is niet meer weg te denken, maar moet dat dan voor alles…..? We hebben straks geen keuze meer.
En dat zelfde geldt voor onze stroomvoorziening. Wat gaan we doen als er langere tijd geen stroom is? Wie kan dan nog overleven? Het klinkt dramatisch en angstwekkend, maar misschien moeten we er toch eens over nadenken.
En een doordraaiende overheid dwingen om eens te beseffen dat HUN hun beslissingen verstrekkende gevolgen voor ONS zouden kunnen hebben.
Gisteren hadden we een stroomstoring. Gelukkig duurde het niet langer dan een kleine drie kwartier. Maar de buurtapp stroomde over met meldingen. Niet alleen onze wijk, maar ook het winkelcentrum en de flats er last van hadden.
En later allerlei berichten over wat er allemaal niet meer deed. Vooral de wifi scheen er regelmatig uit te liggen en bleek lastig weer op te starten.
Bron: Google
En dan blijkt maar weer hoe afhankelijk van elektriciteit we inmiddels zijn. Want niks werkte meer: de wifi, de radio, tv, koffieapparaat, verwarming, koelkast, vriezer, nou ja noem maar op, alles hield er abrupt mee op.
Daarom begrijp ik ook niet dat we van onze overheid op één paard moeten wedden. Want als er een werkelijke grote -landelijke- storing ontstaat, zitten we met de gebakken peren.
Wij koken nog op gas en konden dus koffie maken. In onze kast ligt nog zo’n ouderwetse Melittafilter voor het geval dat. Koffie en een keteltje water zijn dan voldoende om tenminste een bakkie troost te kunnen maken. En koken lukt dan ook nog goed.
Maar in de winter in de kou (geen cv-ketel, geen warmtepomp, geen airco) en dan ook nog niks warm kunnen maken…! Wat moeten we dan doen met al die voorraad blikken en pakken?
Wat zegt de naam Marja Haring jou? Mij zei het eigenlijk niks, tot ik me wat meer ging verdiepen in de vrouwen die zo beeldbepalend waren/zijn voor Rotterdam.
Natuurlijk hebben ze vaak veel meer ontworpen dan alleen voor mijn stad. Maar ik beperk me tot de plekken die redelijk gemakkelijk te bezoeken zijn.
Afgelopen zaterdag namen we de metro naar station Blaak en liepen naar het gebied van de stad waar de hoogbouw zeer bepalend is.
Hoewel de haven in het centrum van de stad steeds minder zichtbaar is, moeten er toch nog heel wat stukken water overbrugd worden.
Rotterdam, Puntbrug (Marja Haring)
Eerst liepen we over de “Puntbrug”, genoemd naar het markante gebouw op de hoek van de Hertekade. Even verder liepen we terug naar de Wijnhaven. Ditmaal over een zeer mooie en sierlijke brug, de Ibisbrug. De naam spreekt, denk ik, voor zichzelf.
Beide bruggen zijn ontworpen door Marja Haring. Zij kwam in 1990 bij Gemeentewerken Rotterdam.
Haar werk is zichtbaar door de hele stad, want niet alleen deze twee mooie bruggen heeft Marja Haring ontworpen, ook andere bruggen, metrostations, straatmeubilair en viaducten kwamen van haar hand.
Ik zal dus vaker op stap moeten en meer objecten fotograferen. Och, geen straf….toch?
Wie een huisdier heeft moet er goed voor zorgen. Dat spreekt natuurlijk vanzelf. Dus goed eten, een schone mand, voldoende drinken en zo nu en dan een lekker stukje wandelen met de hond. Vele mensen zijn er dagelijks mee bezig en daar is absoluut niks mee.
Bron: Rituals
Maar de producten die Rituals nu op de markt heeft gebracht, roepen in eerste instantie vooral lachkriebels bij mij op. En ook een beetje irritatie.
Dat je een mooi en duur halsbandje voor je hond koopt, kan ik wel begrijpen.
Maar dat je de hond volkomen uit zijn natuurlijke leefruimte haalt door allerlei luxe luchtjes te gebruiken, vind vooral zielig voor het dier. Het beestje mag best zo nu en dan in bad, maar dan graag met een neutraal luchtje.
Het is een teken dat er vooral steeds iets nieuws en buitenissigs bedacht moet worden.
Wie het zich veroorloven kan en wil, zal zich door mijn berichtje niet laten weerhouden. Maar ik vind het vooral heel decadent.
Ik wist dat Leo al een mooi cadeau voor mijn verjaardag had bedacht, maar die toneelvoorstelling gaan we bekijken later in het jaar. Toch lag er nog een cadeautje op mijn ontbijtbordje. Ik kreeg dit boek over architectuur.
En niet zomaar architectuur, maar over gebouwen in Rotterdam en dan nog gebouwd door vrouwen. Omdat vrouwen in de architectuur niet zo vanzelfsprekend zijn. Meestal werken ze op de achtergrond, worden ze nauwelijks genoemd. Grote namen in de architectuur behoren meestal bij mannen.
Vrouwen moet je zoeken. Oké, Francine Houben is bekend. De wijk waar ik zelf woon, ontsproot aan de geest van Lotte Stam-Beese. Zij was ook verantwoordelijk voor de wijk Pendrecht, gebouwd na de 2e wereldoorlog. Maar verder kwam ik eigenlijk ook niet.
Het boek, met teksten in het Nederlands een Engels, staat vol foto’s van hedendaagse gebouwen in Rotterdam. Gebouwen die we wel vanuit de verte zien opdoemen, maar waar we nooit eens wat beter naar keken. Maar dat gaat veranderen, want waarom zouden we niet weer eens toerist in eigen stad gaan uithangen.
Ik las “De boekenclub voor dwarse huisvrouwen” van Marie Bostwick
Vier vrouwen, die in de jaren 60 wonen in een tamelijk dure buitenwijk van een Amerikaanse stad.
Margaret heeft al een tijdje het gevoel dat er iets schort aan haar leven. Ze heeft een man, kinderen, bestiert het huishouden en bakt graag. Maar is dat alles?
Ze leest het boek “The feminine mystique” van Betty Friedan en dat verandert haar kijk op haar leven. Een impulsieve beslissing verandert haar leven en zet haar ook aan tot het uitnodigen van nog drie andere vrouwen en een boekenclub op te richten.
De vriendinnen komen alle drie tot de conclusie dat er meer uit het leven te halen valt dan alleen het huishouden. Dat ook vrouwen een carrière kunnen hebben, kunnen regelen, organiseren en dat ze niet voor mannen hoeven onderdoen. Maar ook de mannen moeten hun plek bepalen. Dat gaat natuurlijk niet altijd helemaal van een leien dakje.
Een fijn en leesbaar boek, waarin de positie van de vrouwen langzaam aan verandert. Desondanks valt er in deze tijd ook nog wel het een en ander bij te stellen.
