Ik denk dat de buurmeisjes met zonnebloempitten hebben gestrooid, of vogels, dat kan ook.
Maar ineens stond er een plantje. Het oogde niet groot. Maar je zag het letterlijk elke dag groeien.
En nu staat er een trotse zonnebloem, met misschien wel zes of zeven bloemen.
Ik kon hem niet helemaal op de foto zetten. Hij torent hoog boven me uit. En nog even, dan gaan die mooie zonnebloemen schuil in de boom.
Het lijkt wel een grap van de natuur.
Al vaker gaf ik iedereen de raad om eens wat vaker naar boven, omhoog, te kijken. Want ook boven ons hoofd zijn leuke en bijzondere dingen te bekijken.
Het verdient aanbeveling om even stil te staan. De straten liggen tenslotte vol viezigheid en obstakels. En het is niet zo fijn om plat op je gezicht te vallen. Maar even een paar seconde rust en de blik omhoog, dan zie je nog veel meer.
Dus nog maar eens terug naar een dagje Amsterdam, maar nu dus van een andere kant.
Zomaar op een randje bij de waterkant in Dordrecht zat dit stelletje. Hé, die ken ik ik. Of toch niet…?
Al verder wandelend dacht ik na over die twee. Die kende ik zeker, maar waar van dan?
Maar na een tijdje wist ik het. Nee, het was niet een identiek stel dat ik me herinnerde. Maar een ander paar, dat er toch heel veel op leek. En… degene die ze in haar tuin heeft is onlosmakelijk met Dordrecht verbonden.
Dus Bettie, ik vond (maar jij misschien ook al) familieleden van jouw tuinstel in Dordrecht.
Het is al over enen en ik heb nog geen blog geschreven.
Ook niks in voorraad. Gebrek aan inspiratie….
Dan maar een aardig plaatje, om zo’n lege dag te vullen.
Soms is Facebook een redder in de nood.
En och, ik houd van mooie illustraties, zoals dit voorblad van het magazine “La Vie Parisienne” uit 1926.
Kijk, dit is Thomas Jasper Cat Sr., beter bekend als Tom. Ik ontdekte hem op een muur bij de Koepelkerk in Amsterdam.
Zijn altijd slimme maatje Jerry heb ik niet kunnen ontdekken. Maar die zal al vast wel ergens in de buurt zijn en broeden op een nieuwe list om Tom uit de tent te lokken.
Lang hoefde ik niet te zoeken. Want ik niet alleen maakte een foto van hem. Op TikTok, Instagram en Facebook ontdekte ik nog meer foto’s van diezelfde plek. En betere speurders hadden Jerry al ontdekt. Die piept ergens uit een stenen holletje. Volgende keer dus nog maar eens beter kijken…
Oh ja, er is veel te zien in Amsterdam. En niet alleen in het Rijksmuseum.
Jaren geleden wist een collega het zeker. Els, nog even en dan werken we in een papierloos kantoor. Dan hebben we geen kranten, boeken, geprinte rapporten of zo meer nodig. Ik zal hem wel ongelovig hebben aangekeken.
Nu, ruim twintig jaar later, zijn er nog nooit zoveel boeken en tijdschriften op de markt gekomen.
Of er nog rapporten worden uitgeprint? Ik geloof het wel. Zag laatst nog een pallet met uitgeprinte zaken ergens in een (digitale) krant.
Dus nee, we belasten het milieu nog altijd. Maar daarbij hebben we nu ook datacenters. En die zijn ook geen zegen voor onze wereld. Die gebruiken weer te veel water….!
Wanneer worden we een keertje wijzer?
Tekeningen van Fiep in het Rijksmuseum. Die tentoonstelling wilde ik zien! Of Leo het ook wel leuk zou vinden, wist ik niet. Maar die wilde graag naar Ed van der Elsken. En zo ging hij de trap op en bleef ik beneden.
Geen grote tentoonstelling, maar met heel veel tekeningen van Fiep. En voor velen een feest van herkenning, ook voor mij natuurlijk. De originele tekeningen voor Jip en Janneke, Otje, Floddertje, Pim en Pom.
Maar ook wat “oud” werk, dat eigenlijk nog steeds springlevend en actueel is. De moeder die haar dochtertje weg wil houden van die blote kunstmadam of Otjes vader Toss, die geen papieren heeft….., museumbezoekers in adoratie voor een kunstwerk. Dat blijft altijd wel een thema en daar wisten Fiep en natuurlijk ook Annie M.G. Schmidt op weergaloze wijze mee om te gaan.
Zo te kunnen tekenen, wat lijkt me dat fijn. In een paar lijntjes mensen neer te zetten, die zo echt en zo menselijk zijn. Wie goed kijkt, ziet ze nog dagelijks op straat, op TV of in de tram.
Ik vond het een heerlijke tentoonstelling.
In Dordrecht zijn talloze gevelstenen te bewonderen. Vriendin had er al een paar gespot en ook ik vond er verschillende. Niet alleen gevelstenen maar ook bijzondere ramen en kijk nou, zelfs een ossenkop!
Zomaar een greep uit wat we op onze weg tegenkwamen.
We waren nog maar net van de waterbus afgestapt of L. en ik vonden een gezellig winkeltje. We bekeken de leuke tassen voor de deur en hoorden een stem die zei: “Die maakt mijn oma. Helemaal zelf en met de hand.”
De stem was van Idse, die zijn knusse winkeltje op de hoek van de Riedijk en het Melkpoortje runt. Hij schenkt er een bakje koffie, verkoopt leuke en -net wat andere- souvenirs van Dordrecht. Natuurlijk had hij ons graag wat verkocht, maar ja. Wij hebben al meer dan we wensen en de dag was net begonnen…
Toch knaagde er iets aan me. Zo’n aardige jongen, een winkeltje dat meer verdient dan alleen een bezoekje van twee snuffelende dames. Wat kan ik nog doen?
Ik beloofde hem om een blogje aan zijn zaak te wijden. Gratis reclame is tenslotte nooit weg.
Dus mocht je in Dordrecht zijn, ga ook even kijken bij Idse. Je komt er tenslotte langs als je van of naar de waterbus gaat.
