Ergens in Den Haag zit een verdrietig kindje en wacht tot ze nou eindelijk eens hoort waar Beer is.
Beer is al een tijdje zoek. Is hij gaan wandelen toen het toneelstuk tegenviel? Of wilde hij even een luchtje scheppen? Had hij behoefte aan een wandelingetje in de buurt en is hij de weg kwijt geraakt?
Die zondag was het warm, maar nu giert de wind door de straten. En hij heeft geen jasje aan…
Beer, Beer, waar ben je nu? Wie ben je tegengekomen en nam je onder zijn hoede?
Och, wisten we het maar. Maar de beklemmende onzekerheid maakt ons zo verdrietig.
Voor diverse klussen hadden wij al eens een elektricien nodig. Zoals vorig week, toen onze TL-verlichting in de berging had het begeven. Die hangt hoog tegen een muur en kan alleen met een ladder bereikt worden. Een veel te gevaarlijk karwei.
Optimistisch dachten wij even alleen maar twee nieuwe TL-buizen te kopen. Maar dat kon niet meer. We moesten een heel nieuw LED-armatuur kopen. En dat aansluiten was natuurlijk helemaal geen optie meer.
Bron: Google fotos
Al vaker maakten wij gebruik van de diensten van Zoofy.nl. Zoofy is een organisatie, die vakmensen in heel Nederland coördineert. Zij werken zelfstandig, maar worden benaderd door Zoofy en kunnen dan worden ingezet voor kleine of grotere klussen in huis.
Dus stuurden we woensdagavond om kwart voor tien een bericht aan Zoofy. Of zij ons aan een elektricien konden helpen? Om kwart over tien diezelfde avond stond de afspraak voor vrijdagmorgen tussen 10 en 12 al gepland en wisten we er zou komen. Even voor de afspraak word je gebeld, zodat je weet dat het klopt.
Wij hadden gezorgd dat er ruimte voldoende in onze berging was en rond half elf stond de man op onze stoep. Hij had alles bij zich, boor, draad, schroevendraaiers. Gewoon een vakkundige man, die in no-time de klus klaarde.
Bij een kopje koffie regelden we de betaling. Dat gaat digitaal via een QR-code met je telefoon.
Geen gedoe, gewoon alles snel, efficiënt en netjes geregeld!
Lief plaatje, nietwaar? Zo zouden alle vaders wel alle dagen van het jaar verwend willen worden.
Bron: Facebook / JC Leyendecker / Peter Gray’s Illustrated Magazin covers and posters
Maar ja, dat gaat natuurlijk niet. Hij moet centjes verdienen. Dus stapt hij dagelijks in auto, bus of trein om naar het werk te gaan.
En als moderne man helpt hij ook in het huishouden mee, zet de vuilnisbakken buiten en haalt de zware boodschappen.
Vrouwlief bakt dan nog wel eens een cake, maar verder heeft ook zij te weinig tijd. Ze moet toch ook aan het arbeidsproces deelnemen, want er is nog een flinke hypotheek te betalen.
Zoon heeft ook andere prioriteiten. Scherm, games en school vragen zijn aandacht.
Slecht één dag in het jaar mag vader dromen van dit plaatje. Dan staat het ontbijt klaar, ligt de krant gereed en mag hij zich laten verwennen.
Vandaag lijkt het een sprookje, morgen belt de realiteit weer aan de deur. 😉 😉 😉
Deze week zagen we “Agatha’s almanac”, een film, eigenlijk meer een documentaire, over het leven van een ruim 90-jarige vrouw.
Ze bewoont in haar eentje een boerderij die een flink stuk land beslaat. Als ze er om heen loopt, heeft ze 5 kilometer in de benen. Dagelijks is ze op het land bezig en verbouwt er pompoenen, watermeloen, dille, aardbeien, bonen en bloemen.
Daarnaast kookt en bakt ze. Haar water haalt ze uit een regenput. En ze repareert zelf haar huis. Onconventioneel, gewoon met ducttape. Daar maakt ze ook haar lekkende emmer weer waterdicht mee.
De film beslaat een langere periode, dus krijg je ook mee dat ze wel eens ziek is, gevallen of haar hand heeft bezeerd.
Een mooi portret van een vastbesloten, eigenzinnige vrouw met een speciaal soort humor. Een mooi document van een werkzaam leven.
Met een hoofd als een zeef vergeet ik natuurlijk weleens een blogje te maken. Een tijdje later lijkt het dan inmiddels een achterhaald onderwerp.
Maar toen ik bij Emie las over het museum in Rijswijk herinnerde ik me dat ik nog over de museumwinkel daar wilde bloggen. Die museumwinkel is gewoon erg leuk. Met een heleboel “anders dan anders” dingen, mooie kaarten en leuke hebbedingetjes.
Elk museum heeft wel zo’n winkel, maar het assortiment is er niet altijd even interessant. Maar dus wel in Rijswijk. Dus als je er toch in de buurt bent, stap even binnen.
Zoek je iets voor fervente tuiniers dan vind je vast wel iets van je gading, al is het maar een klosje bindtouw. Maar je kunt er ook terecht voor prachtige, leuke of originele postkaarten.
Deze kocht ik er ook. De spreuk erop past wel in onze onrustige wereld. Misschien stuur ik hem wel eens aan iemand, misschien blijft hij voor altijd in mijn la.
In het Maritiem Museum draait een tentoonstelling over maritieme vrouwen, want die wereld lijkt alleen uit mannen te bestaan. Maar wie verder kijkt, ziet dat ook talloze vrouwen hun deel van de taken vervullen. Aan boord, maar ook op de kade, in de haven en op kranen. Letterlijk van hoog tot laag.
Enkele maritieme vrouwen van toen en nu
Deels is dat te danken aan de emancipatie, maar ook in vroeger tijden werkten heel veel vrouwen mee. Ze waren reder, scheepsbouwer, eigenaar of voeren mee aan boord en verrichten daar diverse hand-en spandiensten. Sommigen waren zelfs piraat.
Niet alle vrouwen werden beroemd, maar Kenau Simons Hasselaar kennen we allemaal. Al werd haar naam jammer genoeg later een scheldwoord.
Aan al die vrouwen wordt in de tentoonstelling een eerbetoon gebracht. Allemaal weerstonden ze vooroordelen en belemmeringen, maar hielden stand. En nu, een vrouw aan de top van een scheepswerf? Ja zeker, Thecla Bodewes leidt het familiebedrijf na de dood van haar vader en vertelt haar verhaal in een filmpje.
Ook is er aandacht voor de zeemansvrouwen. Zij hielden het huishouden hier draaiend terwijl hun mannen ver weg de oceanen bevoeren. Nu is er goeie communicatie mogelijk, maar vroeger kregen zij maar mondjesmaat bericht van hun man. En op hun beurt moesten die weer soms maanden wachten op een verse brief.
Leuk om eens een kijkje te nemen. De tentoonstelling loopt nog lang door, tot in de zomer van 2027.
De bonte hulst in onze voortuin groeide tegen de klippen op. Niet alleen in de hoogte, maar ook in de breedte. En vooral langs het pad naar de deur werd dat lastig.
“Zal ik hem snoeien?” vroeg de tuinman. “Maar niet schrikken hoor, dat wordt een heel verschil.”
Ja, wat moet dat moet dan maar. Al was ik niet voorbereid op dit beeld. Een vrijwel kale struik, die een beetje armetierig stond te wezen.
Dagelijks bekeek ik of ik al wat zag groeien.
Wekenlang geen enkel teken, toen kwamen er piepkleine puntjes aan de takken. Allengs werden ze groter, roodachtig. Ja hij groeit, maar traag… traag.
En nu? Na een beetje extra water, een flinke regenbui en volop zon is hij opnieuw niet meer te stuiten.
Leo en ik lopen nog best wel wat af, al doen we geen hele grote wandelingen meer. En een dagje met schoondochter levert ook een flinke hoeveelheid stappen op.
Maar of kinderen tegenwoordig nog zo veel lopen, ik vraag het me af. Want hier voor een kinderopvang in Den Haag staan de karretjes al klaar voor de volgende dag. Natuurlijk, heerlijk om je kind in zo’n kar te zetten en met een gerust hart uit te zwaaien. Dat kenden we vroeger niet.
Als kleuter had ik het makkelijk, de school was op 50 meter van huis en moeder kon vanuit het raam alles goed in de gaten houden.
Onze kinderen moesten van de flat naar de opvang een heel stuk lopen. Later bracht ik ze op de fiets. Ja, dan hadden ze natuurlijk ook een soort van vervoer.
Ik heb geen idee van waar de kinderen in Den Haag moeten komen. En ze alleen door het drukke verkeer laten gaan is zeker geen optie. Dus dan maar in die leuke karretjes.
Het was maar van korte duur. De duiven op het balkon van onze zoon zaten geduldig op de eieren en op moederdag kwam het eerste ei uit. Een mager en lelijk scharminkeltje, maar moeder Duif was er wel blij mee.
’s Maandags werd het tweede kuiken geboren. En moeder profiteerde van de gelegenheid om de poten even te strekken.
En dat had ze nou niet moeten doen. Ze draaide zich even om en hop, daar vloog een ekster op het nest aan. Trefzeker hapte hij toe en vloog weg. Nog voor moeder Duif zich om kon draaien kwam een tweede ekster en zo kwam ook kuiken nummer twee aan zijn eind.
En daarmee was het klaar met het duivenbroedsel. Het balkon werd schoongemaakt en de duiven zijn weg. Eén keer duiveneieren is wel voldoende.
