Bijna alle bloggers hebben nu wel iets over alle groen en bloei geplaatst.
En ik wil niet achterblijven, al bleef ik tijdens onze wekelijkse Ganzen wandeling wel telkens achter om foto’s te maken.
Dit is een kleine collage van de dingen die ik onderweg tegenkwam. Niet alleen bloeiende bomen, maar ook gewone paardenbloemen, het ooievaarsnest met de broedende ooievaars in de bloemenwei en een moedereend met acht kleine pulletjes.
Zomaar een mooie lentedag in Ommoord.
De krant meldt dat in Ceuta, bij Marokko, een tunnel naar het vasteland van Spanje is ontdekt. De volgende dag zal het 1 april zijn, dus vraag ik me af of het echt waar is….
Maar het blijkt echt te zijn, al loopt die tunnel niet van Ceuta naar het vasteland van Spanje, maar van Ceuta naar Marokko. Althans, dat vertelt een Spaanse nieuwssite. Dus geen ruim 66 kilometer, maar toch nog wel een behoorlijk stuk. En ik vraag me dan af hoe het in hemelsnaam mogelijk is om zoiets buiten alle autoriteiten te doen.
Zo’n tunnel is toch niet in een weekje gemaakt? Waar bleef het afval en hoe heeft men alle materialen kunnen aanvoeren? Allemaal vragen, maar de antwoorden kan ik nergens vinden….
De enige conclusie die ik kan bedenken is dat de autoriteiten aan beide zijden een oogje dicht hebben gedaan.
Trouwe lezers zullen het wel gezien hebben. Zo nu en dan kan er hier niet gereageerd worden. Ik heb ergens iets fout gedaan, maar waar…..?
Dus even een blogstop om alles eens goed na te gaan en advies te vragen. Jongste, altijd mijn steun en toeverlaat in deze zaken, kon me niet helpen. Want volgens hem liep alles goed.
Dus nog maar verder spitten tot de bug gevonden is.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Nieuwe maand, dus weer een nummer van Charles Aznavour. Dit keer is de vertolkster Britta Maria en zij zingt “Trop tard”. En wat minder bekend nummer.
Al mijn lezers en lezeressen wens ik een vrolijk Paasfeest toe. Met een gezellig paasontbijt, eieren en andere lekkere dingen.
Hier lonkt al weken een schaal met kleurige paaseitjes naar mij. Gewoonlijk koop ik die eitjes spaarzaam in, maar dit keer liep het een beetje uit de hand. Had ik bij de ene super ingeslagen en Leo bij een andere winkel. Zo hadden we dus een aardig voorraadje aangelegd en kwam ik vorige week tot de ontdekking dat ik meer dan een kilo paaseitjes in huis had.
Veel te veel natuurlijk, dus wordt regelmatig snoepen. Deze week mag ik wel ietsjes meer nemen, maar daarna moet ik me toch weer beperken. Het zal nog wel even duren voor die hele voorraad op is………
Vandaag is het typisch een dag om mensen te foppen. Een tijdje was het niet erg in de mode. Maar nu zag ik al meerdere dingen voorbij komen waar je even een vraagteken bij kan zetten.
Er zijn er vast nog meer te vinden. Maar één springt er voor mij uit.
En dat was de aankondiging van HTM dat je binnenkort (vanaf 1/4/2026 dus) met een cabrio-tram door Den Haag kunt rijden.
Ik heb zo mijn twijfels over de geloofwaardigheid.
Maar als het waar is, wil ik wel meerijden. Maar dan alleen wel als onze eigen persoonlijke trambestuurder die tram rijdt.
De poster op onze kalender van afgelopen maand brengt ons naar Japan, het land van de Rijzende Zon, Mount Fuji, kersenbloesem en adembenemende herfstkleuren.
Twee keer waren we in dat land. En beide keren waren we telkens verbaasd over de netheid en de schone straten.
Maar we genoten van de mooie tuinen en parken. En we reisden van hot naar her in supersnelle en zeer comfortabele treinen.
We zouden best nog wel eens een keertje terug willen, maar zo’n lange reis is ons nu te veel van het goede. Daarom dus maar die kalender, om regelmatig opnieuw te genieten van eens gemaakte reizen.
Samen met zwager en schoonzus gingen we naar de tentoonstelling “De smaak van Soestdijk”. een tentoonstelling die gehouden wordt (nog tot 29 maart 2026) in Paleis Soestdijk.
Met een kijkje in de keuken van het Paleis, de eetkamer van koningin Juliana, de jachtkamer. Zo kon je zien hoe destijds onze vorstin er met haar gezin leefde.
En met een keur van allerlei serviezen en bestek. Ook was in een van de grote zalen de tafel gedekt voor een groot diner, compleet met lakeien, zwaar zilveren bestek en uitgelezen porselein.
Alles ademde een bescheiden luxe uit, maar je voelde dat “doe maar gewoon, dat is gek genoeg” toch de boventoon voerde. Wie wel eens in een Frans paleis zoals Versailles is geweest, ziet het verschil. Niet te veel pracht en praal, maar bescheiden glamour.
Natuurlijk proefden we de smaak van het paleis in de vorm van kleine taartjes, die gebakken waren door Robèrt van Bekhoven. En ik kon ik het niet laten, maar ging uiteindelijk de deur uit met een kookboekje. Om ook thuis de smaak van Soestdijk te kunnen proeven.
Ik had al eerder over Max Alexander geschreven, toen was ie net 7 jaar oud. Nu is hij 10, maar nog steeds dagelijks bezig met mode. En niet zo maar een beetje rommelen met lapjes, maar het echte werk. Hij houdt van kleuren en gebruikt heel vaak materialen die eerder weggegooid zouden worden.
Hij wordt begeleid door onder meer zijn moeder, die fungeert als manager. Maar er is inmiddels een hele crew die paraat staat. Klik op de foto om te zien wat hij zoal doet.
Ook heeft hij regelmatig contacten met andere modeontwerpers. En vorige week bereikte hij (voorlopig) de top van de modewereld. Hij mocht zijn collectie tonen op de Parijse Fashion show.
En als dan ook nog diverse buitenlandse kranten en zelfs bladen als Vogue en Elle een artikel aan je wijden, dan moet je wel een superster zijn. Toch blijft hij een leuk joch, dat met zijn broertjes en zusje speelt, kattenkwaad uithaalt en ook nog eens gewoon huiswerk moet maken.
We tellen alles tegenwoordig. Stappen, eiwit, vezels, calorieën….. Je vraagt je wel eens af wat we met al die gegevens doen?
En tegelijkertijd ontdekte ik me dat tellen, vermenigvuldigen of delen, rekenen dus, helemaal niet meer zo belangrijk wordt geacht. Laatst zag ik hoe moeilijk het voor een dienster was om te berekenen hoeveel één kopje koffie kost, als er voor drie kopjes € 9,00 moet worden betaald. ze ging het nakijken op de menukaart. Zelf uitrekenen was te ingewikkeld…!
Zo valt me ook op dat er tegenwoordig weinig cijfers vermeld worden. Er worden uitgaven genoemd van “enkele miljoenen” of zelfs “zoveel miljard”. Alsof het om enkele stuivers zou gaan, in plaats van enorme bedragen. Al zijn het natuurlijk niet de eigen centen van die mensen. Het is altijd geld van een ander wat zo snel en gemakkelijk uitgegeven wordt. Gek toch….?
