About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Vragen

Niks begrijp ik van de nieuwsgaring op dit moment. Het ene feit(je) wordt uit en te na en tot vervelends toe vermeld. Andere dingen krijgen weinig of geen aandacht in het nieuws.

Bron: Google foto’s

Zo werd afgelopen zaterdag in Lelystad een complete woonwijk geëvacueerd omdat er een vreemde (benzine)lucht uit het riool kwam. Hoe en waardoor dat kwam wist men niet, maar 400 bewoners moesten in allerijl weg. Politie ging de huizen langs, veel opkomst van brandweer en diverse NL-Alerts. Kortom een hele nare situatie.

Die ook nog eens tot zondagmiddag duurde. Wat die vreemde stank veroorzaakte was niet bekend. Er werd geadviseerd de kranen langdurig open te zetten, zodat het riool doorgespoeld werd. Dat lijkt me logisch.

Maar dat er “bruin water” uit de kraan zou kunnen komen, verbaasde me. Dat zijn toch twee geheel op zichzelf staande en aparte systemen? Wat die vreemde stof was en waardoor die in het riool was gestroomd, was maandagmiddag nog steeds een vraagteken.

Maar wat me het meest verbaasde, was dat er op maandag weinig meer over te lezen was. Is zoiets niet belangrijk genoeg of denken de journalisten dat hun lezers alleen geïnteresseerd zijn in Shownieuws?

Muzikale maandag

Ook dit jaar wil ik de week beginnen met muziek. Soms bekend, soms van ver geplukt via een internetbron. Want muziek is er in vele gedaanten, vrolijk, melancholiek, humorvol. Ik heb geprobeerd om een zo gevarieerd mogelijke lijst te maken en jullie wekelijks iets leuks voor te schotelen.

Vandaag beginnen we de week met een vrolijke Duitse schlager. Misschien niet ieders smaak, maar je wordt beslist niet chagrijnig van Andreass Gabalier met “I sing a Liad für Di”

Poetsen

Heel vaak kom je dit niet meer tegen, een prachtig glimmend gepoetst huisnummer. Ik fotografeerde dit in Maasland, waar we, na een blog van Emie, op een zonnige dag naar toe reden.

Bij dit glanzende bordje vloog ik terug in de tijd. Wij woonden vroeger in een gewone straat, met rijen huisdeuren. Allemaal donkergroen geverfd en vrijwel allemaal identiek.

Maar onze deur sprong er wel uit. Want we hadden nog een ouwerwetse koperen trekbel en een koperen brievenbus. En die glom steevast dat het een lieve lust was. Op vrijdagmiddag ging ze met haar mandje poetsspullen naar beneden en werd die bel en brievenbus glanzend gepoetst. Geen week sloeg mijn moeder over. Daarna werd de deur gezeemd en het straatje geveegd. Klaar voor het weekend!

En daar moest ik bij dit huisnummer ineens aan denken.

Herinnering

Op het bureaublad van de computer verscheen een prachtige foto van Mount Fuji, gemaakt Franco Libassi.

De foto’s wisselen regelmatig en dus was ook deze naar een paar dagen verdwenen. Jammer, want ik keek er met heel veel heimwee naar.

Maar kom op zeg….., ik heb toch zelf foto’s gemaakt van Fuji San. Die reisherinnering kan ik met gemak weer oprakelen. Want al is het inmiddels bijna zeven jaar geleden, regelmatig gaan mijn gedachten nog terug naar die reis.

We deden zoveel ervaringen op. Geen enkel probleem om terug te denken. En al is de voorgrond minder fotogeniek dan bij Libassi, Mount Fuji blijft even majestueus.

Hobbezak

Bron: Google Foto’s

Er zijn mensen, die kun je werkelijk alles aantrekken. Zelfs in een aardappelzak zien ze er nog beeldschoon uit.

Zo’n aardappelzak maakte mij beslist niet eleganter. Maar om het lijf van Marilyn Monroe werd het meteen een beetje haute couture. En het was natuurlijk een prachtige reclamestunt van die aardappel leverancier.

Had ik er dan zelf willen staan…? Toen misschien wel, nu weet ik beter. Want zo veel geluk heeft Marilyn in haar leven niet gekend.

Anders

Je ziet het wel vaker, zo’n levensgrote ooievaar in de tuin. Teken dat er een kindje geboren is.

De ouders van Milan namen de gelegenheid te baat om meteen de naam van hun kleine spruit bekend te maken. En ook een zachtblauw briefje met “boy”op het raam te plakken, zodat niemand zich meer hoefde af te vragen of het nou een jongen of meisje is.

Ik kwam dit tegen op een van onze ritjes naar buiten. Ik ken de ouders dan ook niet. Maar misschien – via de vele wegen van het wonderlijke wereldwijde web – lezen zij dit berichtje.

Bij deze feliciteer ik hen met de geboorte van hun zoon en wens hen en de nieuwgeborene veel geluk en vooral veel gezondheid.

Vrijheid

Vorig jaar schreef ik een nogal somber bericht over onze vrijheid. En jammergenoeg ben ik ook vandaag nog steeds niet zo vrolijk.

We hebben een jaar van beperkingen gehad. Dat Corona bestaat, is buiten kijf. Dat we, met elkaar, moeten proberen het “eronder” te krijgen is niet meer dan logisch. Ik heb dan ook voor sommige maatregelen heus wel begrip. Maar die tijdelijke maatregelen worden alsmaar en met steeds andere argumenten verlengd.

Er zijn inmiddels een paar versoepelingen. We mogen weer op een terrasje wat drinken. Van 12.00 tot 18.00 uur, en als je je naam opgeeft en verklaart dat je “gezond” bent. En dan mag je met nog 1 andere persoon op 1,5 meter afstand aan een tafeltje gaan zitten.

Wie straks naar een theater, museum of de dierentuin wil, loopt de kans dat hij/zij getest moet worden. Testen is al aan de orde van de dag op scholen. De “testwet” moet nog door 1e en 2e kamer, maar dan is er geen ontkomen meer aan. Die wet wordt overigens met een enorme snelheid doorgedrukt, terwijl andere wetten soms jaren, zelfs tientallen jaren op de plank blijven liggen.

Zo rollen we zachtjesaan in een samenleving waarin je te pas en te onpas een stokje in je neus dreigt te krijgen. En dan al dat geld dat hiervoor wordt besteed (925.000.000,00 euro!). Ik weet wel betere bestemmingen!

Helaas kan ik niet anders constateren dan dat onze vrijheid nog altijd ernstig in gevaar is.

Dodenherdenking

Toen ik in Gouda langs het Coornherthuis aan de Oosthaven liep, stuitte ik op deze rij stolperstenen. Natuurlijk heb ik zulke stenen elders ook wel gezien.

Maar hier lagen er wel heel veel, meer dan 60 telde ik. En ik realiseerde me dat hier vandaan dus ruim 60 mensen de dood in werden gestuurd.

Gewone burgers, met werk en huishoudens, kinderen, vaders, moeders, familie van elkaar. Ook vroeg ik me af, hoe zij zich destijds voelden… angstig, bedroefd, verlaten, ontheemd….

Aan hen zal ik vanavond denken. Net als aan al die anderen die het leven lieten. Want geen van allen mogen ooit vergeten worden.

Muzikale maandag

Ook dit jaar wil ik de week beginnen met muziek. Soms bekend, soms van ver geplukt via een internetbron. Want muziek is er in vele gedaanten, vrolijk, melancholiek, humorvol. Ik heb geprobeerd om een zo gevarieerd mogelijke lijst te maken en jullie wekelijks iets leuks voor te schotelen.

En een beetje sfeer in deze dagen kan zeker geen kwaad. Daarom ook zo nu en dan een plaatje met een dansje. Dat kan van alles zijn, volksdansen, ballet, swing of rock-and-roll.

Ik weet dat het niet ieders “cup of tea” is, maar verandering van spijs…. Dus danst vandaag het ballet van The Royal Operahouse de klompendans uit “La fille mal gardée”van Frederick Ashton. Solisten zijn Will Tuckett als as weduwe Simone en Marianela Nuñez als Lise, samen met Cindy Jourdain, Sarah Lamb, Laura Morera enDeirdre Chapman.

Kijk omhoog

Goed kijken waar ik loop, want ik wil beslist niet struikelen. Maar dan moet ik ook vaak stilstaan, want anders zie ik niet wat er hoog aan de gevels te ontdekken valt.

Moderne gebouwen hebben vaak niet zo veel versieringen, maar in Gouda vind je de ene gevelsteen na de andere. Vaak met nogal “opvoedkundige” beeltenissen. Ja, toen was er nog geen TV, internet en dus geen Google, waar je (bijna) alles in kunt opzoeken. en dan kom ik tot de ontdekking dat ik nog veel meer omhoog moet kijken, want ik heb er toch een heleboel gemist 😉 Ach, een mens kan niet alles hebben.

Maar deze drie stenen wil ik toch wel laten zien. De eerste twee zijn te vinden in de Spieringstraat en hoorden bij het Weeshuis en het Willem Vroesenhuis. De laatste is te vinden boven de poort van het Gouds Museum.