About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Maandag met muziek

Zoals gebruikelijk begint de week op dit blog ook dit jaar met muziek. Regelmatig vul ik mijn lijst aan met nieuwe nummers of oude hits. Met muziek die we allemaal gemakkelijk meezingen of fluiten, maar ook liedjes die onbekend zijn. Hopelijk voor elk wat wils.

Deze week een nummer in lekker up-tempo, beetje van toen, beetje van nu, beetje Engels, beetje Frans: Met Julie Huard gaan we naar Parijs.

Dit is de link

Nota bene:
Het is soms wel begrijpelijk dat artiesten niet willen dat hun link zo maar gratis wordt afgespeeld op een blog of website. Maar het is lastig om op voorhand te bekijken of een YouTube link werkt of niet.Daarom probeer ik ook altijd de link erbij te zetten. Ik hoop dat het filmpje wel dan wel werkt.

Even rust

Bron: Google

Door de omstandigheden is ons leven in wel heel rustig vaarwater gekomen. En dan valt er gewoon weinig te vertellen. Daarom las ik even een radio-stilte in.

Leo en ik gaan er weer eens even op uit. Lekker ergens in Nederland uitbuiken, bijkomen, op verhaal komen of gewoon bijtanken. We zien wel wat het wordt.

In ieder geval schrijf ik een aantal dagen geen blogjes.

Alleen op maandag heb ik wat gepland, zodat jullie toch de week muzikaal beginnen 😉

Wij trekken ons nu even terug. Doei……!

Moet dat nou?

De afgelopen maanden waren een paar keer in de Achterhoek en Twente. Prachtig landschap, waar we met veel plezier hebben rondgetoerd en gewandeld en ik ook diverse keren over blogde.

Maar waar we ook diverse malen stuitten, waren op grote borden of spandoeken met protesten. Tegen de komst van enorme windmolens. Molens van meer dan 230 meter hoog, die het landschap beslist niet zullen verfraaien. Om nog maar te zwijgen over de schade aan vogels en de menselijke leefomgeving. Want stel je eens voor, zulke joekels die vrijwel constant staan te draaien….

Het doet me pijn om te zien dat wij mensen telkens weer de aarde op een of andere manier geweld aan doen. Ik snap natuurlijk heus wel dat we, met onze manier van leven, steeds meer energie nodig hebben.

Maar als ik lees dat die grote wieken niet te recyclen zijn en dus maar begraven worden. Probleem nu even weg, straks -de generaties na ons- moeten ze het maar zien op te lossen.

Kunnen we daar nou geen betere manier voor bedenken?

Geïnspireerd

Bij Marthy (van www.heenenterugnaardeardeche) zag ik een blog over kranen in Antwerpen. Dat triggerde mijn herinnering aan de eerste werkdag bij mijn laatste baan.

Bron: Google Foto’s

De man waar ik voor werken zou bij het expertisebureau, behandelde heel veel schade bij de ECT, de European Container Terminals. Het was 1990 en het had die week verschrikkelijk gestormd.

Zo hard, dat één van de kranen op het terrein van ECT losgeschoten was. Die kraan, van het fabrikaat Nelcon en liefkozend de Nelly nr. 4(?) genoemd, was daarna op drift geraakt en over de rails tegen een andere kraan gereden, die op zijn beurt een duwtje gaf aan een andere kraan. Het was mij een raadsel hoe zo’n gevaarte zomaar losschieten kon. Maar later zou ik nog wel andere staaltjes van wind- en stormkracht tegenkomen.

Helaas kon ik nergens meer een foto van deze schade vinden. Foto’s waren nog analoog en veel minder in gebruik als nu.

Ik werd onmiddellijk in het diepe gegooid. “Mag ik het meteen dicteren?” vroeg de expert. En zo begon ik aan een ellenlang rapport over deze miljoenenschade. Ik kwam woorden en uitdrukkingen tegen die ik nog nooit gehoord had, maar die zich wel in mijn geheugen vastgezet hebben. Het was een heel enerverend begin van mijn loopbaan bij het expertisebureau. In de 15 jaar die ik er totaal werkte, heb ik niet veel van zulke spectaculaire schades gezien.

Havens en hun bedrijvigheid vind ik nog altijd heel fascinerend. Geen wonder dus, dat het blog van Marthy mij ook aan het schrijven zette.

Lekker

Voor de kerst maak ik altijd graag een homemade cadeautje. Dit jaar keek ik op de site van Pick up limes en ging ik voor deze notenpasta. Puur, zonder suiker en vol smaak.

Heerlijk op een (witte) boterham, toast of een cracker. En met een paar plakjes appel lijkt het wel een taartje.

Er is een YouTube filmpje van met meerdere recepten, maar op 8.25 minuten begint dit recept.

Dit heb je nodig:
150 gram pecannoten
195 gram cashewnoten
1 eetlepel gemalen kaneel
½ theelepel vanille extract
¼ theelepel zout

Verwarm de oven voor op 180 graden Celcius.
Leg de pecannoten en de cashewnoten op een bakplaat, maar zorg dat de beide soorten gescheiden zijn. Rooster de noten ongeveer 7 minuten en haal het blik uit de oven. De pecannoten zijn dan voldoende geroosterd en kunnen op een bord afkoelen. De cashewnoten even husselen en nog 5 tot 7 minuten verder roosteren.

Laat daarna beide soorten goed afkoelen.
Doe de noten met kaneel, zout en vanilleextract in de keukenmachine en maal ze fijn. Schraap zo nu en dan de zijkanten naar beneden en maal verder totdat het mooie gladde en smeerbare substantie wordt. Dat kan wel 5 tot 7 minuten duren.

Hevel de pasta over in een schone pot en sluit af. Een mooi etiket en/of label maakt het cadeautje helemaal af.

Maandag met muziek

Zoals gebruikelijk begint de week op dit blog ook dit jaar met muziek. Regelmatig vul ik mijn lijst aan met nieuwe nummers of oude hits. Met muziek die we allemaal gemakkelijk meezingen of fluiten, maar ook liedjes die onbekend zijn. Hopelijk voor elk wat wils.

Deze week een heerlijk nummer van Mark Knopfler: “11 Postcards from Paraguay. Dit is een clipje van zijn optreden in Barcelona in 2019.

Dit is de link:

Nota bene:
Het is soms wel begrijpelijk dat artiesten niet willen dat hun link zo maar gratis wordt afgespeeld op een blog of website. Maar het is lastig om op voorhand te bekijken of een YouTube link werkt of niet.Daarom probeer ik ook altijd de link erbij te zetten. Ik hoop dat het filmpje wel dan wel werkt.

Toch droog

Al wandelend kom je de vreemdste voertuigen tegen. Zoals dit futuristische karretje. Is het een autootje of een fiets? En hoe snel kun je hier mee rijden?

Het is een brommer, volgens zoon. Dus gemotoriseerd. wel een heel erg individualistisch vervoer. Een soort van eigen bubbel op de weg.

Ik vroeg me af hoe comfortabel het zou rijden… Nou ja, dat zal ik wel nooit te weten komen, want dit is zeker niets voor “dames” van mijn leeftijd. Vraag me zelfs af of ik er wel in zou kunnen komen en zo ja, hoe kom ik er dan weer uit…?

Nee, dit is voor hippe jongeren. Die kunnen er nog wel indruk mee maken.

Boek

De Kerstman bracht me boeken, met heel veel inspiratie en veel leesplezier. Dit boek lag onder andere onder onze kerstboom.

Een boek over het Franse chanson, hoe heerlijk. Natuurlijk had ik de uitzendingen van Matthijs en Rob gezien. Al vond ik het tempo waarin de chansons de revue passeerden wel een beetje erg snel zo nu en dan.

Maar er zaten ook chansonniers bij die ik helemaal niet kende. En achtergrond informatie, zelfs soms wel een beetje roddel, maakt zo’n programma wel lekker smeuig.

En nou kan ik alles nog eens op mijn gemak teruglezen, speuren op YouTube naar weer andere filmpjes om mijn muzikale maandagen mee te versieren. En oude bekenden nog eens opnieuw draaien, te zoeken op Spotify of in onze platenkast.

Kortom, een boek om nog heel vaak in te zien, door te bladeren en van te genieten. En ook dit jaar ga ik weer kijken naar “Chansons”, want dat krijgt een tweede ronde weet ik inmiddels.

Make-up

Hoewel mijn moeder zelf make-up gebruikte, zij het zeer bescheiden, was het voor mij lange tijd verboden. Ik denk dat mijn moeder me nog graag lang “kind” wilde laten zijn.

Maar een puber in de roerige jaren 60 botste natuurlijk met die opvatting. Ik wilde ook me opmaken, liefst van die koolzwarte ogen, lijntjes, mascara. Bij gebrek aan de nodige financiën zette ik dus mascara op mijn verlanglijstje voor de Sint, met daarbij nagellak, felrood, lippenstift en misschien ook wel zoiets als compactpoeder.

Bron: Foto van Facebook

De sint was lief en toen ik dolgelukkig met mijn doosje mascara van school thuis kwam, liet ik dat uiteraard trots aan mijn moeder zien. Ik hoopte en verwachtte dat zo’n cadeautje wel door de beugel zou kunnen.

Helaas, moeder was nog net zo streng en het doosje verdween stante pede in de vuilnisbak. Hoe boos en verdrietig is ook was, geen pardon. Dat was niks voor nette meisjes. Ach, soms is de logica van een ouder ver te zoeken 😉

Het duurde nog een tijdje tot ik zelf ging verdienen en dus make-up kon betalen. En ik zwaar opgemaakt de wereld in ging. Nog steeds tot groot ongenoegen van mijn moeder. Gek toch, dat verbod. Want roken bracht heel wat minder moeilijkheden met zich mee.

Inmiddels gebruik al jaren geen make-up meer omdat dat allergische reacties geeft. Roken heb ik ook al jaren opgegeven.