Och hemel, wat moet die trombonist nou? Hij heeft niet veel gelegenheid om te repeteren.
En dan die arme buurman. Net in slaap en dan… dan begint ie weer, die vervelende muzikant.
Maar nou is het genoeg, hij gaat er meteen op af.
Helaas, zo komt het onbegrip in de wereld. 😉 😉 😉
Al een tijdje volg ik op Instagram Tatsuya Tanaka, een kunstenaar die met mini figuurtjes scènes uit het dagelijks leven maakt.
Je wordt vaak op het verkeerde been gezet, want het lijkt allemaal levensecht, maar dan zie je ineens dat er toch iets vreemds aan dat beeld is. Je kijkt nog eens goed en dan zie je het. Dat is geen boekenkraam, maar… En die boom, is dat nou…?
Het is allemaal heel vriendelijk, niet agressief. Er zijn zelfs boeken en kalenders van zijn hand.
Kijk hier als je meer werk van hem wil zien.
In het theemuseum was ook ruimte ingericht voor de andere producten die Bünting leverde. Want ze importeerden naast koffie ook tabak.
Tegenwoordig niet meer zo begeerd, maar er was een tijd dat vrijwel iedereen rookte.
Dus lagen er diverse verpakkingen met pijptabak in een vitrine. En ineens viel mijn oog op een plaatje.
Dat kwam me bekend voor.
Ja hoor, dus zelfs in Duitsland maakte men reclame met de tekeningen van …. Fiep Westendorp.
Kun je het ook vinden?
Hoe vaak we ook zeggen dat we nu toch echt geen boeken meer zullen kopen, we vallen nog steeds voor zo’n stapeltje bijeengebonden of geplakte bladen met tekst erop.
Wat laat ons toch altijd weer overstag gaan? Waarom toch? De boekenkast staat vol, er zijn bibliotheken te over, dus…. waarom?
Nou ja, misschien gewoon omdat het kopen van boeken een belofte inhoudt. Hele avonden kunnen lezen, zo’n boek even wegleggen en later toch weer oppakken.
En als het uitgelezen is, voor de boekenkast staan, een beetje gebukt. En zoeken naar de beste plaats, tussen de andere boeken.
En er later over kunnen denken, praten. Goed boek, fijn boek, rot boek… Een boek geeft altijd inspiratie.
Het duurt even, maar dit filmpje lijkt me de moeite waard om te wachten tot het eind.
Een typisch staaltje van Engelse humor. Niet wreed, niet oubollig, niet “oh lalala”.
Maar met een onverwachte plot. Veel plezier er mee!
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
De eerst maandag van de maand en dus weer tijd voor mijn idool, Charles Aznavour. Het is niet moeilijk om chansons van hem te vinden, maar iets met een filmpje dat afwijkt van het ‘gewone” valt niet altijd mee.
Deze keer vond ik Charles Aznavour in gezelschap van The Muppets en zingen ze samen een heel sfeervol lied: Inchworm.
Al dat warme weer maakt dorstig.
En wat doet dan een dorstige Duitser? Hij haalt een “Kasten Bier”. Hij haalt er twee, drie en nog veel meer.
En ineens krijgt hij een ingeving. Want waarom zou je al die kratjes terugbrengen?
Laat ze gewoon in de tuin staan, bouw er iets leuks van. Ze zijn tenslotte stevig genoeg.
En zo ontstaat van lieverlee een soort kuip en dan is het idee verder simpel. Wat planken, een lap plastic er in, water erbij en een trapje er naast gebouwd. Plonzen maar.
Wie op de foto klikt, kan het hele opbouwfilmpje volgen. En wie weet… volgend jaar ook in jouw tuin…? Geweldig idee toch?
Of heeft hier AI me weer in de boot genomen?
Nou ja, sowieso leuk bedacht.
Kijk, dit is Thomas Jasper Cat Sr., beter bekend als Tom. Ik ontdekte hem op een muur bij de Koepelkerk in Amsterdam.
Zijn altijd slimme maatje Jerry heb ik niet kunnen ontdekken. Maar die zal al vast wel ergens in de buurt zijn en broeden op een nieuwe list om Tom uit de tent te lokken.
Lang hoefde ik niet te zoeken. Want ik niet alleen maakte een foto van hem. Op TikTok, Instagram en Facebook ontdekte ik nog meer foto’s van diezelfde plek. En betere speurders hadden Jerry al ontdekt. Die piept ergens uit een stenen holletje. Volgende keer dus nog maar eens beter kijken…
Oh ja, er is veel te zien in Amsterdam. En niet alleen in het Rijksmuseum.
Lief plaatje, nietwaar? Zo zouden alle vaders wel alle dagen van het jaar verwend willen worden.
Maar ja, dat gaat natuurlijk niet. Hij moet centjes verdienen. Dus stapt hij dagelijks in auto, bus of trein om naar het werk te gaan.
En als moderne man helpt hij ook in het huishouden mee, zet de vuilnisbakken buiten en haalt de zware boodschappen.
Vrouwlief bakt dan nog wel eens een cake, maar verder heeft ook zij te weinig tijd. Ze moet toch ook aan het arbeidsproces deelnemen, want er is nog een flinke hypotheek te betalen.
Zoon heeft ook andere prioriteiten. Scherm, games en school vragen zijn aandacht.
Slecht één dag in het jaar mag vader dromen van dit plaatje. Dan staat het ontbijt klaar, ligt de krant gereed en mag hij zich laten verwennen.
Vandaag lijkt het een sprookje, morgen belt de realiteit weer aan de deur. 😉 😉 😉
Deze week zagen we “Agatha’s almanac”, een film, eigenlijk meer een documentaire, over het leven van een ruim 90-jarige vrouw.
Ze bewoont in haar eentje een boerderij die een flink stuk land beslaat. Als ze er om heen loopt, heeft ze 5 kilometer in de benen. Dagelijks is ze op het land bezig en verbouwt er pompoenen, watermeloen, dille, aardbeien, bonen en bloemen.
Daarnaast kookt en bakt ze. Haar water haalt ze uit een regenput. En ze repareert zelf haar huis. Onconventioneel, gewoon met ducttape. Daar maakt ze ook haar lekkende emmer weer waterdicht mee.
De film beslaat een langere periode, dus krijg je ook mee dat ze wel eens ziek is, gevallen of haar hand heeft bezeerd.
Een mooi portret van een vastbesloten, eigenzinnige vrouw met een speciaal soort humor. Een mooi document van een werkzaam leven.
