Je moet het maar net zien. Kom je van een andere kant, dan kan het je zomaar ontgaan.
Maar dit is een prachtige foto, gemaakt in het juiste licht, met een perfecte weerspiegeling en ook nog eens heerlijk kleurig.
Zomaar een foto voor een mooie zaterdag.
Waar ie gemaakt is, geen idee.
Geniet er gewoon van.
Dit vind ik toch ook weer zo’n mooie foto.
En dolgraag zou ik nog eens naar die plek gaan, naar India, Jaipur. Jammer, maar aan zulke verre reizen gaan we ons niet meer wagen.
Dus moeten we maar bewonderend kijken naar wat anderen gefotografeerd hebben.
Alles ademt hier rust. De kleuren, een beetje poederig, de enorm hoge gang met de prachtige versieringen. Het eenzame frèle figuurtje in de zacht wapperende sari, alles ademt rust en vrede.
Of dat in werkelijkheid ook zo is, weet ik niet. Misschien is het er druk, zoals vaker elders in India. Misschien had de fotograaf geluk of was het heel erg vroeg.
Maar ach, waarom al die vragen…?
Ik geniet gewoon nog even van deze foto.
Zomaar een foto, zonder verhaal. Want hier kan ik niks bij verzinnen.
Maar toch wil ik de foto laten zien, omdat hij me ontroert.
De monnik, slecht ter been en worstelend met een onafzienbare trap.
De kleuren, de lijnen…. Het past helemaal in het plaatje.
Mooi, ondanks alles, gewoon mooi!
Al dat warme weer maakt dorstig.
En wat doet dan een dorstige Duitser? Hij haalt een “Kasten Bier”. Hij haalt er twee, drie en nog veel meer.
En ineens krijgt hij een ingeving. Want waarom zou je al die kratjes terugbrengen?
Laat ze gewoon in de tuin staan, bouw er iets leuks van. Ze zijn tenslotte stevig genoeg.
En zo ontstaat van lieverlee een soort kuip en dan is het idee verder simpel. Wat planken, een lap plastic er in, water erbij en een trapje er naast gebouwd. Plonzen maar.
Wie op de foto klikt, kan het hele opbouwfilmpje volgen. En wie weet… volgend jaar ook in jouw tuin…? Geweldig idee toch?
Of heeft hier AI me weer in de boot genomen?
Nou ja, sowieso leuk bedacht.
“Als iedereen gevormd wordt uit dezelfde mal, zou er nooit zoiets als schoonheid bestaan”. Het is een uitspraak van Charles Darwin.
Het maakt niet uit, allemaal zijn we verschillend en denken we anders over schoonheid. Want wat de een mooi vindt, daar gruwt een ander van.
En dan ontdek je dat zo’n uitspraak te vinden is op het plafond van een museum.
Het was nog even zoeken in welk museum, maar ik heb het gevonden. In het Art zoo museum in Amsterdam, op de Herengracht 368.
Kinderen tot 6 jaar mogen er gratis in, maar volwassenen moeten € 14,00 betalen.
Eigenlijk hoef ik hier niks aan toe te voegen, want het spreekt voor zichzelf. Of niet?
Er zullen altijd mensen zijn die menen zich een oordeel te mogen aanmeten over een ander.
Maar de beste verdediging tegen zulke types is gewoon jezelf blijven, niks aantrekken van wat ze zeggen.
Een aandoen wat je zelf het mooiste en beste vindt.
De mannetjes op deze foto kunnen we helaas niet zo gauw zien. Ze zitten verscholen op het dak van de Sint Jan in Den Bosch. Die kathedraal stamt uit de 13e eeuw, werd regelmatig gerestaureerd en verbouwd. Maar de mannetjes op de dakranden bleven alle eeuwen zitten.
Zesennegentig figuurtjes in totaal bevolken de stenen randen van de kerk. Allemaal zijn ze verschillend, hebben een eigen gezicht en ze houden in hun handen allerlei werktuigen, muziekinstrumenten of zijn Bijbelse figuren.
De kerk is te hoog om ze van onderaf te kunnen waarnemen. Maar toch werd aan elk figuurtje veel werk en aandacht besteed. Omdat de kerk werd gebouwd ter meerdere glorie van God en die kon natuurlijk alles wel bekijken.
Ik had al eerder over Max Alexander geschreven, toen was ie net 7 jaar oud. Nu is hij 10, maar nog steeds dagelijks bezig met mode. En niet zo maar een beetje rommelen met lapjes, maar het echte werk. Hij houdt van kleuren en gebruikt heel vaak materialen die eerder weggegooid zouden worden.
Hij wordt begeleid door onder meer zijn moeder, die fungeert als manager. Maar er is inmiddels een hele crew die paraat staat. Klik op de foto om te zien wat hij zoal doet.
Ook heeft hij regelmatig contacten met andere modeontwerpers. En vorige week bereikte hij (voorlopig) de top van de modewereld. Hij mocht zijn collectie tonen op de Parijse Fashion show.
En als dan ook nog diverse buitenlandse kranten en zelfs bladen als Vogue en Elle een artikel aan je wijden, dan moet je wel een superster zijn. Toch blijft hij een leuk joch, dat met zijn broertjes en zusje speelt, kattenkwaad uithaalt en ook nog eens gewoon huiswerk moet maken.
Heel veel mensen maken foto’s van waslijnen. Zo’n waslijn doet wat met een mens.
Je ruikt vanzelf de lekker fris in de wind wapperende was. De geur van wasmiddel of -maar dat is minder fijn- de geur van kookwas en soda. Zo’n waslijn maakt vaak ook vrolijk. Sommige kleuren passen mooi bij elkaar of ze vloeken juist enorm.
Deze foto is weer van een heel ander kaliber. In tegenlicht lijkt het wel een knipsel. Met een zich buigende wasvrouw.
Ach, eigenlijk vooral een mooie foto, geschoten op het juiste moment.
Die muur met de rozen is al een plaatje op zich. Maar dat raam zo in het midden en dan die zwarte kat. Het is een onvoorstelbaar mooie foto.
Nee, die foto heb ik niet zelf gemaakt. Geen rozen in overvloed op mijn buitenmuur, geen kat die peinzend naar buiten kijkt.
Maar wel zelf gevonden op Instagram en toegevoegd aan één van mijn vele fotoverzamelingen.
Met het idee om er later eens iets mee te doen. En dat is nu.
Zomaar een gezellig zondags blogje.
Instagram / By @benjaminwolf / #streeetleaks
