Eigenlijk hoef ik hier niks aan toe te voegen, want het spreekt voor zichzelf. Of niet?
Er zullen altijd mensen zijn die menen zich een oordeel te mogen aanmeten over een ander.
Maar de beste verdediging tegen zulke types is gewoon jezelf blijven, niks aantrekken van wat ze zeggen.
Een aandoen wat je zelf het mooiste en beste vindt.
De mannetjes op deze foto kunnen we helaas niet zo gauw zien. Ze zitten verscholen op het dak van de Sint Jan in Den Bosch. Die kathedraal stamt uit de 13e eeuw, werd regelmatig gerestaureerd en verbouwd. Maar de mannetjes op de dakranden bleven alle eeuwen zitten.
Zesennegentig figuurtjes in totaal bevolken de stenen randen van de kerk. Allemaal zijn ze verschillend, hebben een eigen gezicht en ze houden in hun handen allerlei werktuigen, muziekinstrumenten of zijn Bijbelse figuren.
De kerk is te hoog om ze van onderaf te kunnen waarnemen. Maar toch werd aan elk figuurtje veel werk en aandacht besteed. Omdat de kerk werd gebouwd ter meerdere glorie van God en die kon natuurlijk alles wel bekijken.
Ik had al eerder over Max Alexander geschreven, toen was ie net 7 jaar oud. Nu is hij 10, maar nog steeds dagelijks bezig met mode. En niet zo maar een beetje rommelen met lapjes, maar het echte werk. Hij houdt van kleuren en gebruikt heel vaak materialen die eerder weggegooid zouden worden.
Hij wordt begeleid door onder meer zijn moeder, die fungeert als manager. Maar er is inmiddels een hele crew die paraat staat. Klik op de foto om te zien wat hij zoal doet.
Ook heeft hij regelmatig contacten met andere modeontwerpers. En vorige week bereikte hij (voorlopig) de top van de modewereld. Hij mocht zijn collectie tonen op de Parijse Fashion show.
En als dan ook nog diverse buitenlandse kranten en zelfs bladen als Vogue en Elle een artikel aan je wijden, dan moet je wel een superster zijn. Toch blijft hij een leuk joch, dat met zijn broertjes en zusje speelt, kattenkwaad uithaalt en ook nog eens gewoon huiswerk moet maken.
Heel veel mensen maken foto’s van waslijnen. Zo’n waslijn doet wat met een mens.
Je ruikt vanzelf de lekker fris in de wind wapperende was. De geur van wasmiddel of -maar dat is minder fijn- de geur van kookwas en soda. Zo’n waslijn maakt vaak ook vrolijk. Sommige kleuren passen mooi bij elkaar of ze vloeken juist enorm.
Deze foto is weer van een heel ander kaliber. In tegenlicht lijkt het wel een knipsel. Met een zich buigende wasvrouw.
Ach, eigenlijk vooral een mooie foto, geschoten op het juiste moment.
Die muur met de rozen is al een plaatje op zich. Maar dat raam zo in het midden en dan die zwarte kat. Het is een onvoorstelbaar mooie foto.
Nee, die foto heb ik niet zelf gemaakt. Geen rozen in overvloed op mijn buitenmuur, geen kat die peinzend naar buiten kijkt.
Maar wel zelf gevonden op Instagram en toegevoegd aan één van mijn vele fotoverzamelingen.
Met het idee om er later eens iets mee te doen. En dat is nu.
Zomaar een gezellig zondags blogje.
Instagram / By @benjaminwolf / #streeetleaks
Weinig steden zijn zo geordend als het stadje Granmichelle in Italië. Daar moeten in het verleden heel veel mensen gewoond hebben die van orde en regelmaat houden.
Rondom een mooie zeshoek werden steeds in een vast patroon huizen gebouwd.
Het geeft een prachtig gezicht van bovenaf. En dat kunnen we nu goed bekijken met Google Earth.
Zouden de bouwers van toen dat al bedacht hebben? Of is het gewoon toeval dat er zoveel structuur in zit?
Er is helemaal geen speciale reden om nou juist deze foto van wasgoed aan een lijn te kiezen.
Zomaar een huis in Burano, bij Venetië, fris gekleurd. Met een vliegengordijn, planten in potten en kleding aan de waslijn.
Ik vind hem gewoon superleuk en kleurig. Alk er naar kijk, maakt het mijn dag vrolijker.
En wie wil er nou niet een beetje opgevrolijkt worden in deze soms zo sombere dagen.
De eerste keer dat ik dit filmpje zag, was ik compleet van de kaart. In het verhaal bij de post gaat het over een zeer geloofwaardig bezoek aan een tuin in Kyoto. De fotograaf ziet ineens iets bewegen en dan verandert het insect in een soort van bloem. Zoiets zou kunnen bestaan, mimicry wordt dat genoemd.
Meerdere keren liet ik het filmpje draaien en telkens knaagde de vraag “is dit echt” aan me.
Maar nee, nu weet ik het. Dit bestaat niet. Het is puur verzinsel, kunstig gemaakt met AI. Hoe dan? Geen idee, misschien dat andere bloggers beter in deze materie zijn.
Maar naast verwondering, bewondering ook, ergert het me vooral, omdat ik nu nooit meer zo onbevangen durf te geloven dat iets misschien wel zou kunnen bestaan.
Lang voordat wij thuis televisie hadden, waren de Maizelmännchen al op het ZDF te zien. Later keken onze kinderen er soms naar. Het was heerlijk amusement, lief en schattig. Niks geen ergernis, een beetje humor en dat was het.
Op Instagram werden herinneringen opgehaald en een kleine compilatie uit 1984 getoond. Daaruit haalde ik de foto.
Terug naar een tijd waarin deze filmpjes een glimlach op ons gezicht toverden. Geen harde reclame, geen schreeuwende stemmen.
Ach ja….. Das war einmal und kommt nie wieder ……
Wie begint aan een dergelijke klus? Iemand met heel veel geduld, zeer precies en met een enorme dosis doorzettingsvermogen.
Al zou ikzelf er wel een keer over kunnen denken, weet ik al meteen zeker dat zoiets in de kast tussen de onafgemaakte werken komt te liggen.
Maar deze borduurster heeft het plan opgevat om 324 verschillende steken aan te brengen op een lap borduurkatoen. Alle vakjes dezelfde maat, alle steken een verschillende kleur en dan nog gesorteerd naar kleurnuance. Alleen al het bedenken zou me tegenhouden.
Maar dan is mijn bewondering dan ook groot. Dit is voorlopig een tussenstand. Als het werk helemaal klaar is, komt er een definitieve foto.
Te zijner tijd dus nog een keer een blog…..?
