Achteraf viel het eigenlijk wel mee, die wortelkanaal behandeling.
Onze tandarts nam er alle tijd voor, dus lag ik bijna anderhalf met mijn mond op gaapgrootte.
Natuurlijk eerst een stevige verdoving. Ik heb geen prikangst, was ook niet nodig. Voor ik het wist voelde ik de verdoving al werken.
Er werd geboord, gemeten, gespoeld, foto’s gemaakt en ik hoopte dat ik niet zou hoeven hoesten of niezen.
Maar goed, dat hoefde ik niet, zodat er verder nog meer gedaan werd. Maar dat ging enigszins langs me heen.
Echt comfortabel ligt zo’n stoel niet, na afloop stond ik wat stijf en verkrampt weer op.
Thuis stond al een pannetje soep te wachten en vandaag doe ik nog even rustig aan. Beetje puzzelen en er ligt ook een mooi maar dik boek om te lezen.
Al jullie opbeurende woorden deden me goed. Bedankt allemaal.
















