Waar precies ik deze uitspraak vond weet ik niet meer te achterhalen. Het zal ergens tijdens een vakantie in het noorden zijn geweest.
Zomaar gefotografeerd, gedacht “daar maak ik een blog van” en toen weer vergeten.
Maar op zoek naar wat foto’s opnieuw ontdekt. En zo’n uitspraak is niet aan tijd gebonden.
Wie de tafel dekt, wie kookt, wat er ook ter tafel komt, het maakt niet zoveel uit. Als het maar met liefde gebeurt.
Dus is het uiteindelijk toch een blogje geworden.
Koning Charles, zelf ook al niet meer een van de jongsten, was vorig jaar al op bezoek bij mevrouw Ethel Caterham. Zij vierde toen haar 116e verjaardag. Afgelopen week werd Ethel zelfs 117 jaar.
Hoe moet het zijn om zo oud te worden? Daar kun je je toch geen voorstelling van maken. Zelf ben ik nu 77 en zou dan in principe nog 40 jaar verder kunnen. Als ik gewoon door blijf ademen en mijn hart door blijft kloppen. Ik ambieer het niet.
Ik heb geen doodswens, maar besef wel dat het leven op een dag ophoudt. Voor sommige mensen komt de dood te vroeg. Maar 117 jaar lijkt me gewoon te lang op deze aarde.
Wat heeft die vrouw allemaal meegemaakt….? Crisis op crisis, wereldoorlogen, ontwikkelingen van paardentram naar hogesnelheidstrein, van luchtballon naar vliegtuig, van kroontjespen naar computerspel, het zinken van de Titanic, eigenlijk veel te veel om op te noemen.
Ze heeft haar man al meer dan 50 jaar overleefd, verloor haar twee dochters. Misschien breekt ze zelfs wel het record van de Française Jeanne Calment, die in 1997 overleed toen ze 122 jaar en 164 dagen oud was.
Ontelbare malen is de stad Parijs al vereeuwigd. Geen wonder dat er dan ook een poster van deze stad in onze kalender zit.
En ja, wat zou een poster van Parijs zijn zonder Eiffeltoren?
Op hoeveel lijstjes zal een reisje naar Parijs geschreven staan? Er is zoveel in die stad te bekijken: mooie pleinen, prachtige musea, gezellige terrasjes, schaduwrijke parken en kunstuitingen in alle mogelijke vormen.
Maar ook gewoon zitten op één van die vele terrasjes en de wereld aan je voorbij laten gaan. Het liefst natuurlijk in amoureus gezelschap, want Parijs is ook de stad van de liefde.
En dan ’s avonds samen eten. Gewoon, niks bijzonders een glaasje wijn en een sandwich. Of juist uiterst chique, met kreeft en champagne.
In Parijs kan alles.
Ik beloofde gisteren een recept voor een simpele maaltijdsalade van bietjes. Dit is het:
Voor 2 personen:
300 gram gekookte bietjes, in blokjes
125 gram gerookte spekjes, uitgebakken
1 sjalotje, fijn gesnipperd
1 bosui, in dunne ringetjes
75 gram feta, verkruimeld
350 gram gekookte aardappelen in plakjes of in blokjes
peterselie en basilicum, gehakt
3 eetlepels olijfolie
1 eetlepel citroensap
peper en zout
eventueel een handje gehakte walnoten
Meng de bietjes met sjalot, bosui en de kruiden.
Maak een dressing van de olie, citroensap en peper en zout en meng met de bietjes.
Meng de aardappelen er door en eventueel de walnoten.
Voeg op het laatst de feta toe, zodat die nog wit blijft.
Je kunt de salade lauwwarm of koud serveren.
Bietjes vind ik heerlijk. Nou ja, ik moet zeggen de laatste jaren. Daarvoor konden ze me niet zo bekoren.
En ik weet wel hoe het komt. Want toen ik in 1953 moet kuren in het Zeehospitium van Katwijk, herinner ik me een dag waarop we bietjes aten. Hoe de verpleegsters de kinderen drilden om het eten ook op te eten, beschreef ik in dit blog.
En heus, het eten was er beslist goed, maar die bietjes….! Ieuw, die smaakten gronderig. Ik gruwde ervan. Ondanks alle dwang wist ik alles achter mijn kiezen te proppen, zodat ik het op de zaal uit kon spuwen.
Later, als huisvrouw, vond ik het nogal een werk om ze te koken. Alles, ook de lucht uit de pan, het schillen, zo glibberig en die rare rooie handen. Het maakte dat het eten van die groente me soms tegenstond.
Maar nu koop ik regelmatig biologische bietjes, gekookt, geschild en vacuüm verpakt. Alleen nog even checken op harde stukken, want die moeten beslist weggesneden worden. En morgen geef ik een bietjes-recept, dat ik laatst maakte.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Zo nu en dan doen we het allemaal, oude foto’s bekijken. Van hoe we toen waren, met wie, met wat… Hoe jong we er uitzagen en hoe klein de kinderen waren. Hoe weinig groen in de tuin en och, hoe lang geleden.
Dat alles bezingt Jim Croce in “photographs and memories”
Anne van dit blog bedacht iets nieuws, een Foto Bingo. Niet met nummers maar met dertig hokjes voor allerlei foto’s. Genoeg om meer dan een half jaar foto’s te laten zien.
De keuzevolgorde lijkt willekeurig en startte afgelopen vrijdag met het onderwerp “bloemen”. Meedoen mag, maar er is niks verplicht.
Omdat er al wat langer een conceptje ligt om wat oude foto’s te plaatsen, sluit ik me graag aan. Er staan nog zo veel nooit gebruikte foto’s op mijn telefoon, in de cloud of ergens op een harde schijf. Zonde om daar niks mee te doen.
Of ik over alle onderwerpen iets kan vinden is nog maar de vraag. Maar Saturnein is wars van stress, dus een keertje overslaan is geen ramp.
Hier staat een kleine selectie van mijn bloemenfoto’s:
Er zijn mensen die verzamelen postzegels, munten, kleine of grote beelden, schilderijen. Nou ja, er is van alles te verzamelen.
Maar laatst las ik over iemand die pizzadozen verzamelde. Ik kon me er niks bij voorstellen. In de studententijd zag ik wel een stapels pizzadozen, maar die waren allemaal hetzelfde.
Maar deze man had al hele stapels verschillende.
Zoiets begint vaak als een grap. Maar waar laat je toch al die dozen. En zou dat niet gaan stinken? En hoeveel verschillende verpakkingen zouden er bestaan?
Ik zocht op internet en ja hoor, er zijn er diverse. Kijk maar. Sommige wat gewoontjes, andere vast en zeker gemaakt voor een speciale gelegenheid.
Maar als ik weer eens pizza bestel, dan gaat bij ons de doos toch gewoon in de kliko.
Wij kijken regelmatig naar de NDR. Die Duitse omroep heeft heel vaak mooie documentaires over verschillende onderwerpen.
Laatst kwam er een docu voorbij over de Rader Hochbrücke brug bij Rendsburg. De brug dateert van 1972 en is aan verbreding en onderhoud toe. Er wordt al sinds 2015 aan een brug naast de bestaande gewerkt en nu konden we zien hoe het laatste brugdeel daarvoor werd ingevaren en gehesen. Een karwei dat met heel veel precisie en technisch vernuft moet gebeuren.
Dat soort klussen gebeurt ook in Nederland. Maar naar mijn gevoel zien we daar zelden zulke uitgebreide beelden van. Er komt misschien wat langs in het journaal, op de regionale tv laat men wat beelden zien. En daar blijft het dan bij.
Deze documentaire duurde drie kwartier en Leo en ik hebben geboeid zitten kijken. Niet alleen het technische hoogstandje werd benadrukt, maar je voelde ook de trots van de medewerkers voor het tot een goed einde brengen van zo’n giga karwei.
Je kunt de reportage nog een tijdlang terugzien via de ARD-Mediathek.
Ik wist het niet, maar 20 augustus, vandaag dus, is Wereldmuggendag.
Waarom? Omdat muggen heel vervelend kunnen zijn maar vooral omdat ze nare ziektes kunnen overbrengen. Zoals malaria, zika en dengue. Hier in Nederland hebben we van die tropische ziektes (nog) niet veel te vrezen. Maar elders op de wereld sterven er nog steeds mensen aan.
Maar dat die akelige kleine zoemertjes je ook op andere manieren het leven zuur kunnen maken, weet ik uit eigen ervaring.
Er hoeft maar één van die diertjes in de kamer te zijn en zij (want het zijn vooral de vrouwtjes) weet me te vinden. Soms landt er één op mijn truitje en kan ik haar met een tikje naar de muggenhemel sturen.
Maar meestal verstoppen ze zich en merk ik later aan een flinke muggenbult en hardnekkige jeuk dat er weer in haar missie geslaagd is.
