Eigenlijk hoef ik hier niks aan toe te voegen, want het spreekt voor zichzelf. Of niet?
Er zullen altijd mensen zijn die menen zich een oordeel te mogen aanmeten over een ander.
Maar de beste verdediging tegen zulke types is gewoon jezelf blijven, niks aantrekken van wat ze zeggen.
Een aandoen wat je zelf het mooiste en beste vindt.
Soms wordt er ergens in een archief een pareltje opgediept. Zoals dit: Jules de Corte die “Wie in het Nederlands wil zingen” vertolkt.
Een heerlijke melodie en een sarcastische tekst, die vraagt om even rustig naar te luisteren.
Het is een fragment uit de eerste aflevering van een serie radioprogramma’s uit 1982, waarin Herman Stok interviews heeft met diverse mensen.
Wie nog meer wil horen, zoekt naar “De schatkamer van de Nederlandse muziek”of klikt op deze link.
Al een hele tijd staat deze plant buiten in een pot voor mijn keukenraam. Het is een echte laurier (Laurus nobilus) en die plant is zo gemakkelijk. Vraagt zo nu en dan een plens water en groeit tegen de klippen op.
In het voorjaar en in de zomer komen er talrijke nieuwe blaadjes aan. In het najaar knip ik hem terug en droog de blaadjes dan. Soms hang ik ze op, maar dat is eigenlijk te stoffig. Dus verdwijnen ze in een (kook)boek om later in een kruidenpotje te belanden.
En dan krijgt zo’n blaadje zijn eindbestemming in een potje soep of heerlijke stoofpot. Je proeft het niet al te nadrukkelijk, maar vergeten maakt zo’n gerecht een beetje flauw.
De pot blijft altijd buiten staan. Al moet ik wel zeggen dat er langs de muur een verwarmingsbuis loopt, dus het vriest er nooit heel hard. Natuurlijk kun je een laurier ook gewoon in de volle grond zetten. Vergeet dan niet de blaadjes te oogsten, want laurier is in de winkel best aardig aan de prijs. En nu zijn ze gratis en voor niks.
Gewoon een foto uit mijn archief.
Waar ik hem genomen heb? Geen idee, maar waarschijnlijk ergens hier in de buurt als ik de achtergrondgebouwen zo bezie.
Maar bij het uitzoeken van mijn foto’s kwam hij ineens tevoorschijn.
Zeker nog een blogje waard.
Ik had er wel over gehoord via onze oudste. Die snuffelt heel graag tussen boeken en kwam terecht bij een speciale boekhandel.
Hier staat niet alles netjes in kasten, gesorteerd en op naam, uitgave of onderwerp. Integendeel, deze winkel staat propvol met stapels boeken in willekeurige (?) volgorde. Je moet heel goed uitkijken, want anders stoot je een stapel om. Het is een winkel waar je van moet houden, niks voor georganiseerde types.
Toen Joghum de Vries een opvolger zocht, heeft een grote groep vrijwilligers de winkel overgenomen. Dat was vijf jaar geleden en binnenkort wordt dus het eerste lustrum gevierd. Want de winkel bestaat nog steeds. Er is uitgezocht, opgeruimd, herschikt. Maar de ziel van de winkel is er nog steeds.
Dus als je in de buurt bent, ga eens kijken bij Colette & Co, Boekhandel in de Reinkenstraat 45 in Den Haag. Misschien is de winkel niet open, maar gluren door de ruit en likkebaardend naar al die boeken kijken is ook al leuk. En woon je ver weg, dan is er een website met een blog of is te volgen via Instagram.
Ondanks al zo lang een huishouden runnen, vond ik laatst toch weer eens een nieuw handig dingetje.
Ik kocht het bij de Wibra, zo’n snuffelwinkel met van alles en nog wat. Ik koop er schoonmaakspullen, theedoeken, knutseldingetjes en nu dan dit.
Het felle geel trok meteen mijn aandacht. Uit de verte leek het plastic, maar het bleek van stevig metaal. Dus je kunt goed kracht zetten bij het persen van een citroen of limoen. Dat gaat beter dan op zo’n citruspersje. En je kunt dan meteen wat boven je gerecht druppelen.
Misschien ligt zo’n apparaatje al lang in jullie la, maar ik zag het dus nu voor het eerst. En die kleur maakt niet alleen vrolijk, maar is ook niet te missen in de keukenla.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
We kennen het allemaal wel. Op een keer wil je graag weer terug naar huis.
Dat gevoel kent ook Danny Vera. “The way home” zingt hij dan ook.
Ik verwachtte een flinke pil toen ik dit boek in de bieb reserveerde. Maar het bleek een klein boekje te zijn, dat met gemak op mijn handpalm past.
Er staan zo’n 100 spreuken en wijze woorden in, allemaal bedacht om het leven ietsje zonniger te maken en somberheid uit te wissen. Her en der zal ik er eens eentje plaatsen.
De foto’s zijn geen van alle mooi, maar geven een pagina uit het boekje weer.
Als de spreuk je maar wel doet (glim)lachen en de zon een beetje laat schijnen.
Je wandelt door de duinen en ziet dit bord.
Hè, wat bedoelen ze nou?
En dan realiseer je je dat er geen woord Engels staat, maar het gewoon Nederlands is.
Oh, oppassen dus dat je niet uitglijdt.
En die blije haan is in geen velden of wegen te ontdekken.
Ik verwachtte een flinke pil toen ik dit boek in de bieb reserveerde. Maar het bleek een klein boekje te zijn, dat met gemak op mijn handpalm past.
Er staan zo’n 100 spreuken en wijze woorden in, allemaal bedacht om het leven ietsje zonniger te maken en somberheid uit te wissen. Her en der zal ik er eens eentje plaatsen.
De foto’s zijn geen van alle mooi, maar geven een pagina uit het boekje weer.
Als de spreuk je maar wel doet (glim)lachen en de zon een beetje laat schijnen.
