Ik verwachtte een flinke pil toen ik dit boek in de bieb reserveerde. Maar het bleek een klein boekje te zijn, dat met gemak op mijn handpalm past.
Er staan zo’n 100 spreuken en wijze woorden in, allemaal bedacht om het leven ietsje zonniger te maken en somberheid uit te wissen. Her en der zal ik er eens eentje plaatsen.
De foto’s zijn geen van alle mooi, maar geven een pagina uit het boekje weer.
Als de spreuk je maar wel doet (glim)lachen en de zon een beetje laat schijnen.
Kijk nou toch, in een klein winkeltje in de Herenstraat ontdekte Leo dit leesplankje. Beduimeld en wel, maar nog helemaal origineel, met een letterdoosje ook nog. Nee, we kochten het niet.
Maar dan springen de herinneringen meteen weer in ons geheugen. Hoe we leerden lezen met Aap, Noot, Mies. Hoe we keken naar de tekeningen van Jetses. Voor ons toen al een beetje ouderwets. Hoe we met ons vingertje langs de letters gingen. A-A-P en verderop zo’n moeilijk woord S-C-H-A-A-P.
Mijn moeder kocht de boekjes van Jetses. En zo leerde ik lezen, woorden aan elkaar leggen, wegdromen. Het opende een geheel nieuwe wereld voor me. En nog kan ik me volkomen verliezen in een boek.
Wie zou zo’n plankje bewaard hebben? Werd het gevonden nadat kinderen hun ouderlijk huis leeg ruimden. Of kwam het er tenslotte toch toe om al die “ouwe zooi” nou maar eens op te ruimen. En gaf iemand de tip om het te verkopen. “Levert vast nog een aardig centje op hoor!” Ja, het moest € 65,00 opbrengen.
En wie gaat het straks kopen? Een verzamelaar vast en zeker. Die het weer ergens opbergt. Tot de volgende opruimsessie…?
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Altijd als we dit lied zingen op onze Zangclub Plus geeft me dat geluksgevoel.
Het is en blijft een ijzersterke Evergreen, deze van de Mamas and the Papas: California dreamin’.
Kijk, dit is Thomas Jasper Cat Sr., beter bekend als Tom. Ik ontdekte hem op een muur bij de Koepelkerk in Amsterdam.
Zijn altijd slimme maatje Jerry heb ik niet kunnen ontdekken. Maar die zal al vast wel ergens in de buurt zijn en broeden op een nieuwe list om Tom uit de tent te lokken.
Lang hoefde ik niet te zoeken. Want ik niet alleen maakte een foto van hem. Op TikTok, Instagram en Facebook ontdekte ik nog meer foto’s van diezelfde plek. En betere speurders hadden Jerry al ontdekt. Die piept ergens uit een stenen holletje. Volgende keer dus nog maar eens beter kijken…
Oh ja, er is veel te zien in Amsterdam. En niet alleen in het Rijksmuseum.
Jaren geleden wist een collega het zeker. Els, nog even en dan werken we in een papierloos kantoor. Dan hebben we geen kranten, boeken, geprinte rapporten of zo meer nodig. Ik zal hem wel ongelovig hebben aangekeken.
Nu, ruim twintig jaar later, zijn er nog nooit zoveel boeken en tijdschriften op de markt gekomen.
Of er nog rapporten worden uitgeprint? Ik geloof het wel. Zag laatst nog een pallet met uitgeprinte zaken ergens in een (digitale) krant.
Dus nee, we belasten het milieu nog altijd. Maar daarbij hebben we nu ook datacenters. En die zijn ook geen zegen voor onze wereld. Die gebruiken weer te veel water….!
Wanneer worden we een keertje wijzer?
We keken even deze winkel in. Zelden zag ik zoveel sleutels bij elkaar. Allemaal netjes gerangschikt, soort bij soort, maat bij maat.
Dat er zoveel sleutels en soorten sloten bestaan, ik wist het niet.
De eigenaar van deze zaak is vast een keurig georganiseerd persoon. En ik hoop dat zijn personeel dat ook is.
Want stel je voor, iemand hangt een sleutel op een verkeerd haakje. Hoe kun je die in hemelsnaam terugvinden…?
Angstdroom, nachtmerrie, brrr!!
Tekeningen van Fiep in het Rijksmuseum. Die tentoonstelling wilde ik zien! Of Leo het ook wel leuk zou vinden, wist ik niet. Maar die wilde graag naar Ed van der Elsken. En zo ging hij de trap op en bleef ik beneden.
Geen grote tentoonstelling, maar met heel veel tekeningen van Fiep. En voor velen een feest van herkenning, ook voor mij natuurlijk. De originele tekeningen voor Jip en Janneke, Otje, Floddertje, Pim en Pom.
Maar ook wat “oud” werk, dat eigenlijk nog steeds springlevend en actueel is. De moeder die haar dochtertje weg wil houden van die blote kunstmadam of Otjes vader Toss, die geen papieren heeft….., museumbezoekers in adoratie voor een kunstwerk. Dat blijft altijd wel een thema en daar wisten Fiep en natuurlijk ook Annie M.G. Schmidt op weergaloze wijze mee om te gaan.
Zo te kunnen tekenen, wat lijkt me dat fijn. In een paar lijntjes mensen neer te zetten, die zo echt en zo menselijk zijn. Wie goed kijkt, ziet ze nog dagelijks op straat, op TV of in de tram.
Ik vond het een heerlijke tentoonstelling.
Soms verwonder ik me over mezelf. Vrijwel iedereen loopt voorbij aan hetgeen ik dan fotograferen wil.
Vorige week in Huis van Gijn viel mijn oog op dit haakje. Gewoon een haakje voor een handdoek naast het wasbekken.
Misschien stelt het een spelend kind voor, maar ik zag daar een mannetje, misschien wel dat bekende Manneken uit Brussel in.
Hij houdt het lusje van de doek aan zijn voet omhoog. Was dat nou zo maar een wat frivool haakje of betekent het meer? Ik zal het wel nooit weten.
L. en ik gingen naar Dordrecht om daar het Huis van Gijn te bekijken. Dus liepen we na de lunch en de kringloopwinkel daar naartoe.
Het Huis van Gijn is een mooie patriciërswoning en is qua inrichting niet veel veranderd na het overlijden van de heer Van Gijn. Maar een hedendaags museum met hoge verdiepingen en vier etages vraagt om een lift. En die was zeer fraai in het interieur verwerkt, net als het winkeltje.
Het huis geeft een prachtig beeld van hoe rijkelui destijds woonden. Met inwonende dienstboden en personeel van buiten. Mevrouw zal wel nooit gekookt hebben, dat deed de kokkin.
En zo kon ik me en beeld vormen van wat mijn tante mij destijds vertelde en ik me als kind niet voor kon stellen.
We bezochten de begane grond en de eerste etage en bewonderden het goudleer behang, het vele koperwerk, maar ook de zaal met wandtapijten. En we stelden ons voor hoe het zou zijn om aan zo’n tafel aan te zitten.
De twee etage met dienstboden kamertjes lieten we voor wat ze zijn. Ook de mogelijkheid om ons te verkleden op de zolder lieten we aan ons voorbij gaan.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Zoals gebruikelijk mijn idool, Charles Aznavour, op de eerste maandag van de maand.
En een echte heer zoals hij biedt aan zijn geliefde te verwarmen, ook al blaast de koude wind. Als zijn sjaar, zijn trui, de meubels haar niet kunnen warmen, dan is er altijd nog de liefde…..
