Huishoudtip

Posted on by
5
Bron: Google foto’s / Meukvrij met Monique

Het is weer pompoenseizoen. Overal vind je ze weer in de winkel. Om te pronk te leggen in de tuin, om voor Halloween te gebruiken, maar vooral om er mee te koken.

Ook ik ga er binnenkort weer mee aan de slag. Al heb ik een hekel aan het snijden van de grote vruchten. Tot voor kort verwarmde ik ze in de magnetron, maar nu ga ik het anders doen.

Ik was hem goed af, prik hem eerst op een paar plaatsen in en leg hem dan in de airfryer. De eerste 6-7 minuten op 160 graden en dan nog 3-4 minuten op 200 graden. De pompoen is dan wat voor gegaard en kan gemakkelijk en veilig gesneden worden.

De meeste pompoenen hoeven niet geschild te worden en kunnen dan zo verder verwerkt worden.

Nu nog even verzinnen wat ik er van ga maken…

Afhankelijk

Posted on by
8

Gisteren hadden we een stroomstoring. Gelukkig duurde het niet langer dan een kleine drie kwartier. Maar de buurtapp stroomde over met meldingen. Niet alleen onze wijk, maar ook het winkelcentrum en de flats er last van hadden.

En later allerlei berichten over wat er allemaal niet meer deed. Vooral de wifi scheen er regelmatig uit te liggen en bleek lastig weer op te starten.

Bron: Google

En dan blijkt maar weer hoe afhankelijk van elektriciteit we inmiddels zijn. Want niks werkte meer: de wifi, de radio, tv, koffieapparaat, verwarming, koelkast, vriezer, nou ja noem maar op, alles hield er abrupt mee op.

Daarom begrijp ik ook niet dat we van onze overheid op één paard moeten wedden. Want als er een werkelijke grote -landelijke- storing ontstaat, zitten we met de gebakken peren.

Wij koken nog op gas en konden dus koffie maken. In onze kast ligt nog zo’n ouderwetse Melittafilter voor het geval dat. Koffie en een keteltje water zijn dan voldoende om tenminste een bakkie troost te kunnen maken. En koken lukt dan ook nog goed.

Maar in de winter in de kou (geen cv-ketel, geen warmtepomp, geen airco) en dan ook nog niks warm kunnen maken…! Wat moeten we dan doen met al die voorraad blikken en pakken?

Architectuur

Posted on by
7
IMG_20261003_143405004_HDR
Rotterdam, Ibisbrug (Marja Haring)
Ibisbrug. detail hekwerk

Wat zegt de naam Marja Haring jou? Mij zei het eigenlijk niks, tot ik me wat meer ging verdiepen in de vrouwen die zo beeldbepalend waren/zijn voor Rotterdam.

Natuurlijk hebben ze vaak veel meer ontworpen dan alleen voor mijn stad. Maar ik beperk me tot de plekken die redelijk gemakkelijk te bezoeken zijn.

Afgelopen zaterdag namen we de metro naar station Blaak en liepen naar het gebied van de stad waar de hoogbouw zeer bepalend is.

Hoewel de haven in het centrum van de stad steeds minder zichtbaar is, moeten er toch nog heel wat stukken water overbrugd worden.

Rotterdam, Puntbrug (Marja Haring)

Eerst liepen we over de “Puntbrug”, genoemd naar het markante gebouw op de hoek van de Hertekade. Even verder liepen we terug naar de Wijnhaven. Ditmaal over een zeer mooie en sierlijke brug, de Ibisbrug. De naam spreekt, denk ik, voor zichzelf.

Beide bruggen zijn ontworpen door Marja Haring. Zij kwam in 1990 bij Gemeentewerken Rotterdam.

Haar werk is zichtbaar door de hele stad, want niet alleen deze twee mooie bruggen heeft Marja Haring ontworpen, ook andere bruggen, metrostations, straatmeubilair en viaducten kwamen van haar hand.

Ik zal dus vaker op stap moeten en meer objecten fotograferen. Och, geen straf….toch?

Te gek

Posted on by
10

Wie een huisdier heeft moet er goed voor zorgen. Dat spreekt natuurlijk vanzelf. Dus goed eten, een schone mand, voldoende drinken en zo nu en dan een lekker stukje wandelen met de hond. Vele mensen zijn er dagelijks mee bezig en daar is absoluut niks mee.

Bron: Rituals

Maar de producten die Rituals nu op de markt heeft gebracht, roepen in eerste instantie vooral lachkriebels bij mij op. En ook een beetje irritatie.

Dat je een mooi en duur halsbandje voor je hond koopt, kan ik wel begrijpen.

Maar dat je de hond volkomen uit zijn natuurlijke leefruimte haalt door allerlei luxe luchtjes te gebruiken, vind vooral zielig voor het dier. Het beestje mag best zo nu en dan in bad, maar dan graag met een neutraal luchtje.

Het is een teken dat er vooral steeds iets nieuws en buitenissigs bedacht moet worden.

Wie het zich veroorloven kan en wil, zal zich door mijn berichtje niet laten weerhouden. Maar ik vind het vooral heel decadent.

Architectuur

Posted on by
10
IMG_20260930_131038989

Ik wist dat Leo al een mooi cadeau voor mijn verjaardag had bedacht, maar die toneelvoorstelling gaan we bekijken later in het jaar. Toch lag er nog een cadeautje op mijn ontbijtbordje. Ik kreeg dit boek over architectuur.

En niet zomaar architectuur, maar over gebouwen in Rotterdam en dan nog gebouwd door vrouwen. Omdat vrouwen in de architectuur niet zo vanzelfsprekend zijn. Meestal werken ze op de achtergrond, worden ze nauwelijks genoemd. Grote namen in de architectuur behoren meestal bij mannen.

Vrouwen moet je zoeken. Oké, Francine Houben is bekend. De wijk waar ik zelf woon, ontsproot aan de geest van Lotte Stam-Beese. Zij was ook verantwoordelijk voor de wijk Pendrecht, gebouwd na de 2e wereldoorlog. Maar verder kwam ik eigenlijk ook niet.

Het boek, met teksten in het Nederlands een Engels, staat vol foto’s van hedendaagse gebouwen in Rotterdam. Gebouwen die we wel vanuit de verte zien opdoemen, maar waar we nooit eens wat beter naar keken. Maar dat gaat veranderen, want waarom zouden we niet weer eens toerist in eigen stad gaan uithangen.

Dus binnenkort vertel ik hier meer over.

Maandag met muziek

Posted on by
4

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Ook deze eerste maandag van de maand, staat hier een lied van Charles Aznavour.
Dit keer gezongen door Gerard Cox, die op onnavolgbare wijze de emoties vertolkt an een vader die zijn dochter naar het stadhuis begeleidt: “Voor mijn dochtertje”.

Als de clip niet start, dit is de link

Foto Bingo (7)

Posted on by
5

Anne van dit blog bedacht iets nieuws, een Foto Bingo. Niet met nummers maar met dertig hokjes voor allerlei foto’s. Genoeg om meer dan een half jaar foto’s te laten zien.

De keuzevolgorde lijkt willekeurig en startte met “bloemen”, daarna “wie ben ik”. Meedoen mag, maar er is niks verplicht. Saturnein is niet van de stress. Deze week wil Saturnein graag “nooit gebruikt” foto’s zien.

Nooit gebruikt….? Ik heb het geïnterpreteerd als nooit gepubliceerd. Er zijn honderden foto’s die niet op mijn blog verschenen, nergens bij horen of dienen als info voor van alles en nog wat. Ik heb me dan ook beperkt tot het soort foto’s die zelden of nooit mijn blog bereiken, maar die ik met grote regelmaat maak.

Het zijn foto’s van parkeerterreinen of garages. Ergens in een stad of bos, waar wij de auto neerzetten en dan op de bonnefooi op pad gaan. En dan geeft zo’n foto houvast, want je kunt precies zien waar hij staat.

Best handig, maar het levert geen spectaculaire foto’s op. Het wordt zelfs een beetje saai, telkens weer die rooie auto…! En waar ik dat allemaal gekiekt werd, is niet meer te achterhalen.

Hisilicon Balong
9bbe7cbc-e8b4-481a-99ba-49c2c77ad681-1_all_115443205599748742513850
Hisilicon Balong
Hisilicon Balong
9bbe7cbc-e8b4-481a-99ba-49c2c77ad681-1_all_125378042343869197087776
9bbe7cbc-e8b4-481a-99ba-49c2c77ad681-1_all_86396353174184234520436

Gelukkig

Posted on by
4
Bron: Facebook / Libelle leest

Hoe vaak we ook zeggen dat we nu toch echt geen boeken meer zullen kopen, we vallen nog steeds voor zo’n stapeltje bijeengebonden of geplakte bladen met tekst erop.

Wat laat ons toch altijd weer overstag gaan? Waarom toch? De boekenkast staat vol, er zijn bibliotheken te over, dus…. waarom?

Nou ja, misschien gewoon omdat het kopen van boeken een belofte inhoudt. Hele avonden kunnen lezen, zo’n boek even wegleggen en later toch weer oppakken.

En als het uitgelezen is, voor de boekenkast staan, een beetje gebukt. En zoeken naar de beste plaats, tussen de andere boeken.

En er later over kunnen denken, praten. Goed boek, fijn boek, rot boek… Een boek geeft altijd inspiratie.

Boek

Posted on by
7
img_20260901_174543383_hdr7180751815844045005

Ik las “De boekenclub voor dwarse huisvrouwen” van Marie Bostwick

Vier vrouwen, die in de jaren 60 wonen in een tamelijk dure buitenwijk van een Amerikaanse stad.

Margaret heeft al een tijdje het gevoel dat er iets schort aan haar leven. Ze heeft een man, kinderen, bestiert het huishouden en bakt graag. Maar is dat alles?

Ze leest het boek “The feminine mystique” van Betty Friedan en dat verandert haar kijk op haar leven. Een impulsieve beslissing verandert haar leven en zet haar ook aan tot het uitnodigen van nog drie andere vrouwen en een boekenclub op te richten.

De vriendinnen komen alle drie tot de conclusie dat er meer uit het leven te halen valt dan alleen het huishouden. Dat ook vrouwen een carrière kunnen hebben, kunnen regelen, organiseren en dat ze niet voor mannen hoeven onderdoen. Maar ook de mannen moeten hun plek bepalen. Dat gaat natuurlijk niet altijd helemaal van een leien dakje.

Een fijn en leesbaar boek, waarin de positie van de vrouwen langzaam aan verandert. Desondanks valt er in deze tijd ook nog wel het een en ander bij te stellen.

Veranderde zaken

Posted on by
6
img_20260922_114411321968067244393646961

In een klein Duits dorpje liepen we een beetje rond. Nergens naar op zoek, zomaar een beetje rondstruinen. En kijken wat we zoal tegenkwamen.

Zo’n dorpje heeft een heel eigen charme, tenminste voor ons. Hoe het is om daar te wonen, te leven? We weten het niet.

Misschien vinden de ouderen het ook wel heerlijk rustig, Maar ik kan me ook goed voorstellen dat jonge mensen meer reuring willen, een groter aanbod van winkels, modernere zaken. Die zullen dan toch echt naar de stad moeten.

Of er vestigen zich nieuwe zakenlui met ambitie, die handel zien in nieuwe producten of initiatieven. Zoals bij deze deur. Vroeger was hier een kapper gevestigd. Dat was duidelijk te zien aan de fraaie deurknop. Maar de kapper was weg en een tattoo artiest had er zijn intrek ingenomen.

Of ie veel klanten heeft kon ik natuurlijk niet zo gauw beoordelen. Maar ook in Duitsland zie je meer en meer mannen en vrouwen met de meest originele of inmiddels al wat gedateerde versierselen rondlopen.