Er is een tijd geweest dat ik wel alle kookboeken wilde verzamelen. Dat was toen veel overzichtelijker dan het nu zou zijn. Het aantal kookboeken was al wel groot, maar niet zo overweldigend als het nu is.
Wie bij een boekhandel als Donner gaat kijken, wordt overdonderd door het aanbod. In alle kleuren, maten en vooral smaken. Tientallen boeken over de Italiaanse keuken, maar ook boeken over de Japanse, Mexicaanse, Indiase of welke andere keuken ook.
Wie alles wil verzamelen blijft aan de gang. Want elke dag komen er kookboeken uit.
En wie dacht dat boeken in deze digitale tijd niet meer gekocht zouden worden….. Nou nee hoor.
Wie in Rome was, heeft vast en zeker een bezoek gebracht aan het Panthéon en met bewondering gekeken in dat imposante gebouw.
Bron: Facebook / Heritance Italy
Een gebouw zonder ramen ,maar met een gat in het dak. Dat heeft een reden, want zonder dat gat zou het Panthéon al lang zijn ingestort. Het gat in het midden ontlast de spanning in de constructie.
De Oculus (het gat) houdt in feite het hele dak bij elkaar, dat bestaat uit verschillende soorten cement. Aan de buitenzijde werd het cement gebruikt met travertin, in het midden is het cement lichter en naar het midden gebruikten de Romeinen puimsteen gebruikt, dat zo licht is dat het op water drijven kan.
Maar door dat gat stroomt ook regen naar binnen. Toch loopt de vloer niet over, omdat deze naar het midden afhelt en het water door 22 kleine en ietwat verborgen gaten in het marmer verdwijnt in een Romeinse afvoerput. En dat systeem werkt dus nog altijd.
Dat gat had ook nog een andere reden. Het Panthéon was een tempel voor alle goden. En de Oculus liet de hemel binnen. Op 21 april (de geboortedag van Rome) bereikt de zon op 12 uur precies het toegangshek. Het is dus niet zomaar een gebouw, het is ook een astronomische klok.
En dat enorme gebouw heeft alle oorlogen, overstromingen, barbaren en pausen al meer dan 19 eeuwen overleefd.
(dit is mijn eigen vrije vertaling van de tekst van “Heritance Italy” die bij het Facebook bericht stond)
Waar kan een mens toch mee bezig zijn? Mijn rode bril was ter ziele. En die bril gaf altijd op dit blog aan welk boek ik gelezen had.
Nou ja, zo’n simpel brilletje zou ik toch overal kunnen kopen? Maar nee, alle brillen die ik zag waren zwart of donkerbruin. Saai dus. Nou heb ik brilletjes genoeg, want in elke kamer en in elke tas zit er een. Dus waarom moeilijk doen?
Maar toch….! Ik wilde een rode bril. Geen blauwe, geen groene, maar een in mijn lievelingskleur rood.
En uiteindelijk ja hoor, na heel lang zoeken, ontdekte ik een rode bril in de goede sterkte. Minder uitgesproken rood, maar een hoesje zelfs erbij.
Je begrijpt, mijn nachtrust is weer gegarandeerd 😉 😉 😉
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen. Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
En alweer een nummer van mijn idool, Charles Aznavour. Al zoveel maal gespeeld in allerlei uitvoeringen, maar deze keer in het Spaans het verhaal van La Mama, voorzien van een tekenfilmpje.
Bron: Facebook / Peter Gray Illustrated magazine covers and posters
Hebben jullie geknikkerd? Ik wel en vaak ook. Gek hè, maar ik kan me eigenlijk niet meer herinneren of ik er goed in was. Dat zal dan wel niet….
We maakten een richeltje bij een muur als potje. En dan pieken. Er waren gewone knikkers, sterren, stuiters. En wie won, mocht alle knikkers in het potje hebben.
Ik bewaarde ze in een oud washandje, maar andere kinderen hadden ook wel mooi gemaakte knikkerzakjes. En na een tijdje raakte het op de achtergrond, ging je weer wat anders spelen.
Deze plaat van Norman Rockwell bracht het ineens weer allemaal in herinnering
Als we vroeger op reis gingen, namen we naast de gewone bagage, ook dit mee. Een glas met houder en een elektrisch dompelaartje. Om koffie of thee te kunnen zetten, om bouillon klaar te maken.
Eigenlijk weet ik niet of dit nu nog gebruikt wordt. Ik bood het aan op de buurtapp, maar zonder resultaat. En nu gaat het naar de kringloop. Hopelijk kan iemand ander er toch nog wat mee.
Want ook wij willen inmiddels wel een beetje ontspullen. Zachtjes, niet te snel.
Maar langzaamaan staat er steeds meer in de hal wat naar kringloop of andere bestemmingen kan.
Ik ruimde het rommel-laatje in de keuken op. Daar ligt altijd heel veel troep in. Elastiekjes, bonnetjes, etiketten, een pen, clips en nog zo wat.
En wat zaken die je nou niet dagelijks gebruikt in de keuken maar toch niet weg kunnen, zoals de blikopener, de notenkraker. En dit voorwerp.
Waar ik het voor gebruik? Voor cacao strooien, bloem verdelen, poedersuiker over de oliebollen. Je neemt een “hap” door zachtjes te drukken aan de zijkant en dan wordt alles netjes verdeeld.
Er mogen inmiddels heel wat dingen weg uit mij huishouden, maar dit ding blijft. Ik heb het al heel lang en er kleven zoveel goeie en leuke herinneringen aan.
Soms is kleding zo eenvoudig en simpel maar maakt één ding het verschil. Eén knoop of meerdere kunnen een enorm verschil maken. Eén grote zwarte knoop op een vuurrode jas, een hele rij mini knoopjes aan een trouwjapon, we kennen allemaal wel zoiets.
Bron: Google foto’s / Bol.com
Zo had mijn zus al vroeg een heel goed gevoel voor mooi en niet mooi. Ergens in de jaren dertig mocht zij een jurkje uitzoeken. Sowieso al een bijzondere gebeurtenis want kinderen hadden destijds maar aan te trekken wat werd klaargelegd. Maar een gulle tante wilde haar nichtje wel eens extra verwennen. Dus op naar de winkel.
Er bleven op het laatst twee leuke jurkjes over en toen moest de prijs de doorslag geven. Het ene jurkje was aanzienlijk voordeliger, maar Rina bleef bij haar keus. Niet dat jurkje maar die, wees haar vingertje aan. De verkoopster schudde haar hoofd. Dat kleine kind hoefde toch niet haar zin door te drijven.
Waarom wil je dat nou jurkje niet? Toen kwam de aap uit de mouw. “Dat zijn de knopen van mijn vaders ketelpak. Die wil ik niet!” Tja, over smaak viel niet te redetwisten.
