Niet veel schrijfinspiratie, dus vandaag dan maar een plaatje van het grote wijde web.
Een mooie blauwe deur, met daarvoor een gewone fiets.
Geen racefiets, geen fiets voor verre afstanden, misschien wel alleen een fiets om mooi te staan stralen. Een beetje oud en gammel, maar met manden vol gezellige bloemen.
Een fiets waar je bijna niet aan voorbij kan lopen, die je aan het (glim)lachen maakt.
Dus toch niet helemaal een gewone fiets…..!
Ik heb al heel wat kookboeken opgeruimd, maar dit kleine boekje blijft op de plank staan. Het is al jaren oud.
Het zijn simpele recepten voor groentes, soep of pap. Leo kocht het bij De Slegte, want hij wilde na kunnen kijken hoelang iets gekookt moet worden.
Niks van wat nu “in” is er in te vinden. Geen avocado, quinoa of pokebowl, maar wel boontjes, bloemkool, aardappelen en havermoutpap en… rabarbermoes.
Want dat maakte ik gisteren. Vroeger werd daar krijt aan toegevoegd….? Waar zou je dat tegenwoordig kunnen kopen?
Nou, zonder dat ingrediënt smaakte het ook heerlijk. Wel ging er gewoon suiker in. Minder dan in het recept, want dat pas ik dan wel aan.
Griekenland was het onderwerp op onze kalender.
Daar hebben wij goede herinneringen aan. Al diverse keren vertelde ik over de reis die wij helemaal aan het begin van onze relatie maakten. En ook later gingen we nog regelmatig terug naar Griekenland. Met zijn mooie stranden, heerlijke zon en geschiedenis.
We bezochten de Akropolis, Sparta, Delphi en Knossos. Onze huwelijksreis ging naar Kreta en latere jaren lagen we te bakken in de zon op Zakynthos.
De poster van deze maand is vrij bekend, de spierwitte huisjes en blauwe zee van Santorini. Maar ja, daar waren we nou net niet.
Vrijwel alle boeken van Annejet van der Zijl heb ik gelezen en dat zijn doorgaans geen dunne boekjes, maar variëren van stevig formaat tot dikke pil.
Ik verwachtte dan ook weer een flink boek in de bieb aan te treffen. Maar nee, ditmaal was het een klein vierkant en handzaam boekje.
Annejet vertelt hier geen historisch verhaal, maar verhaalt over een lastige periode in haar leven. En hoe ze de weg terug naar levensvreugde en plezier hervond.
Een boekje dat ondanks zijn kleine formaat me toch veel deed. Want je hoeft geen grootse daden te verrichten. Rustig wandelen, de natuur tot je door te laten dringen en ervaren dat het eeuwige ritme van de seizoenen helend kan werken.
Ik vond het een fijn boekje en las het nog een tweede keer.
Nou ja, blauw, een beetje paars ook wel, zacht lila misschien. Maar dat doet er niet toe, de plant heet “Blauwe regen” en zijn dure naam is “Wisteria”.
De plant in onze tuin heeft al vanaf het begin jaarlijks gebloeid en nu staat ze weer te pronken met dikke trossen bloemen, hangend in en over de pergola.
Een dode, oude appelaar staat er naast en houdt nog wat andere takken in de lucht.
En wij, wij bewonderen dit uitbundige vertoon. Want het duurt altijd maar even.
Dagelijks dus lekker genieten van de bloemenpracht.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Ergens op het grote web gevonden, maar tot dan voor mij volkomen onbekend. Dominik Plaggner en Claudia Fenzi in “Wo soll ich mich heute niederlegen…?”
Zij wil een nieuwe hoed, maar hij heeft problemen met het prijskaartje. Ze pruilt een beetje. Er biggelt zelfs een traantje.
Die hoed is naar de laatste mode, staat haar goed. Ze voelt zich helemaal happy. Maar dan moet hij de pret bederven om over de prijs te steggelen.
Zij zegt altijd dat zijn shirts zo mooi zijn en goed staan. Die shirts zijn ook niet goedkoop, maar ja, wel mooi. Maar mag zij dan ook eens een nieuwe hoed….? Maar helaas, zijn nee blijft nee.
Ach Marie, was dan ook wijzer geweest. Dan had je een eigen inkomen en een eigen bankrekening. Tja…!
(het plaatje was een reclame van Arrow shirts, het verhaal kwam uit mijn eigen duim)
Er was een tijd dat je iemands naam, adres en telefoonnummer gewoon kon opzoeken. In het telefoonboek, dat met enige regelmaat ook nog eens “gratis” werd thuis werd afgeleverd. Dat het “gratis” verweven was met de prijs die je voor een abonnement betaalde laat ik maar even buiten beschouwing.
Nu zoek je je soms een ongeluk om een adres of contact per telefoon of e-mail te krijgen. Een e-mailadres of een app is alles wat je vinden kunt. En een persoon spreken is ook al lastig. Vaak word je verbonden met een chatbox.
Wat kan ik soms terug verlangen naar die fijne ouderwetse telefoon, met een mens aan de andere kant van de lijn.
Bijna alle bloggers hebben nu wel iets over alle groen en bloei geplaatst.
En ik wil niet achterblijven, al bleef ik tijdens onze wekelijkse Ganzen wandeling wel telkens achter om foto’s te maken.
Dit is een kleine collage van de dingen die ik onderweg tegenkwam. Niet alleen bloeiende bomen, maar ook gewone paardenbloemen, het ooievaarsnest met de broedende ooievaars in de bloemenwei en een moedereend met acht kleine pulletjes.
Zomaar een mooie lentedag in Ommoord.
De krant meldt dat in Ceuta, bij Marokko, een tunnel naar het vasteland van Spanje is ontdekt. De volgende dag zal het 1 april zijn, dus vraag ik me af of het echt waar is….
Maar het blijkt echt te zijn, al loopt die tunnel niet van Ceuta naar het vasteland van Spanje, maar van Ceuta naar Marokko. Althans, dat vertelt een Spaanse nieuwssite. Dus geen ruim 66 kilometer, maar toch nog wel een behoorlijk stuk. En ik vraag me dan af hoe het in hemelsnaam mogelijk is om zoiets buiten alle autoriteiten te doen.
Zo’n tunnel is toch niet in een weekje gemaakt? Waar bleef het afval en hoe heeft men alle materialen kunnen aanvoeren? Allemaal vragen, maar de antwoorden kan ik nergens vinden….
De enige conclusie die ik kan bedenken is dat de autoriteiten aan beide zijden een oogje dicht hebben gedaan.
