Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Een song uit de film “La vitta è bella”. Noa met “Beautiful that way”.
Foto’s van Rotterdam zijn er in overvloed, foto’s van de Kubuswoningen aan de Blaak zijn er ook heel veel. Maar deze foto werpt een heel ander blik op die plek.
Natuurlijk is dit geen eigen foto. Ik vond hem op Instagram. De fotograaf is Ossip van Duivenbode, die deel uitmaakt van Dupho_Dutch Photographers.
Allereerst is de foto vanuit de lucht genomen. En al lijkt het een beeld in zwart/wit, toch is dat niet zo. Het is Rotterdam onder een laag sneeuw.
En dan kijk je ineens heel anders naar de stad. Veranderen de kubuswoningen ineens een soort van bloempatroon, doorspikkeld met sterren. Het dak van Station Blaak lijkt een koektrommel en het “potlood” is veranderd in een zeshoekige theebus. De architectuur van Rotterdam kent vele gezichten.
Een prachtige foto van een bijzonder moment. Want Rotterdam in de sneeuw is al zeldzaam, maar dit beeld is een opname, net op het juiste moment en onder de juiste omstandigheden.
Op het hek van het museum staat een bordje “verboden fietsen te plaatsen”.
En wat doe je dan? Je zet je fiets er toch lekker tegenaan. Lekker puh, wie doet je wat?
De fiets hangt half en lamlendig, een stukje straat in beslag nemend. Want dan kunnen anderen zich flink ergeren.
Dwarsig type, dat zie je wel…..!
Vorige week was er ineens paniek bij het metrostation Louvre in Parijs. Nee, gelukkig geen terrorisme in het geding, maar een zwerm bijen, die zich genesteld hadden in een fietszadel.
In het voorjaar komt dat vaker voor, want dan zoekt een bijenkoningin en nieuwe plek om haar eieren te leggen.
In de meeste gevallen komt een imker en neemt de bijen vakkundig mee. En dat gebeurde dus ook in Parijs. Maar het is best beangstigend als zo’n zwerm zich aan je fiets vastklemt.
Hoewel je het niet zo meteen zou denken, staan in Parijs op diverse plekken bijenkasten. Niet alleen in het Parc du Luxembourg, maar ook op het dak van de Opéra staan ze. En rondom de bomen op de boulevards worden bijen lokkende bloemen aangeplant zodat er later Parijse honing gemaakt kan worden.
Maar goed ook, want bijen zijn enorm nuttig. Dus laten we er goed voor zorgen.
Het ligt er al een tijdje, maar telkens stelde ik het uit. Kleine naaiklusjes, niks bijzonders, broeken korter maken, knopen verzetten.
Waarom schuif ik dat toch op de lange baan?
Maar nu moet het wel. Met frisse moed begonnen en toch was het meer werk dan ik dacht. Al zit er nu wel een beetje schot in.
Maar het staat nog steeds op mijn to-do-lijstje.
Dan vandaag maar een verlaat en minimaal blog. Want dat naaiwerk moet nu toch echt gedaan worden. Pffft…..!
Onze jongste ontdekte, verscholen tussen muur en plantenbak, een duif scharrelen op zijn balkon.
Het bleken zelfs twee duiven, druk in de weer met het bouwen van een nest.
Al gauw was er een ei en daarna een tweede.
Hij zette een cameraatje erbij zodat de duiven dagelijks te volgen zijn.
De meeste tijd zie je alleen een duif op het nest zitten. Maar zo rond 12 uur komt pa om ma af te lossen. Zo houden ze afwisselend het nest warm.
Geen spetterende show, maar slow televisie.
En nu maar wachten op jonge duifjes.
Een gedicht van Willem Wilmink voor zijn stad Enschede
Het is het eindpunt van de trein,
bijna geen mens hoeft er te zijn,
bijna geen hond gaat zover mee:
Enschede.
De burchten van de nijverheid
staan er nog her en der verspreid:
spelonken, hol en afgeleefd,
waar nu de wind vrij spel in heeft.
Textielbaronnen van weleer,
hun jachtgebied bestaat niet meer.
Waar zouden ze gebleven zijn,
Van Heek, Ter Kuile, Blijdenstein?
Hebben ze kinderen voortgebracht,
hebben ze hier nog nageslacht,
of koos dat snel een betere stee
dan Enschede?
Krim, Berkenkamp, Sebastopol,
het is voorbij. De maat is vol.
Bijna geen heeft hier nog weet
van uw gelatenheid, uw leed.
Dwars door het uitgeteerde hart
loopt nu de kale boelevart
met postkantoor en V&D.
O, Enschede, Enschede.
Willem Wilmink (1936 – 2003)
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Als gebruikelijk een chanson van mijn idool Charles Aznavour: L’amour et la guerre. Ditmaal gezongen door Claire Taïb.
Een lied dat de waanzin van de oorlog beschrijft, want waarom zouden we ten oorlog strijden en sneuvelen? Elkaar beminnen is een betere keuze.
Degene die dit opschrift verzon op de sneeuwruimer heeft gevoel voor humor. Het was dan ook terecht een slagzinwedstrijd won.
Eerlijk gezegd moest ik even goed kijken en de tekst tot me door laten dringen voordat ik de clou begreep.
Maar ja, dan is het wel duidelijk en heel toepasselijk: Ctrl – Salt – Delete.
Want waar hij verschijnt, sneeuw verdwijnt.
Wat is dat nou voor een plaatje?
Tja, het ligt er maar net aan wat je er in wil zien.
Een paar lijntjes, een fraaie wulpse vrouw…?
Of een dansend paar? Heel simpel getekend.
Echt een raadplaatje.
