Geen goud…

Vaak genoeg ben ik langs dit gebouw gereden. Niks bijzonders meestal, al zitter er wel een aantal elementen in die ik graag wat verder zou willen bekijken.

Het staat op een hoek van de Burgemeester Oudlaan en het begin van de Maasboulevard in Rotterdam. Het behoort waarschijnlijk tot de campus van de Erasmus Universiteit en is in gebruik als studentenhuisvesting.

Maar toen ik er laatst langsreed en de zon er op een bepaalde manier op scheen, keek ik er even met andere ogen naar.

Ik maakte snel vanaf mijn bijrijdersplaats een foto. Niet echt onscherp, maar ook niet een toppertje. Maar het laat wel zien dat het in dat licht wel even leek te blinken als goud. Of had ik mijn roze levensbrilletje op? Nou ja, doet er niet toe. Een beetje zonneschijn kan je wereldbeeld toch mooi even met goud besprenkelen… 😉

Hoger

Het was natuurlijk maar een grapje, die “hoog”opgestapelde paddenstoelen in het Park. Wie zoekt naar hoge gebouwen hoeft alleen maar op die plek om zich heen te kijken en je vindt er plenty voorbeelden.

Want toen we even wat verder liepen, maakte ik deze foto van de Euromast. In 1960 gebouwd als attractie bij de toenmalige Floriade. Daar ging ik heen met mijn zus en zwager. Wat ik er van vond? Gek, dat weet ik niet meer, maar ik geloof niet dat ik erg enthousiast was. Zo’n grijze pilaar met een soort van paddenstoelenhoed er bovenop was in mijn ogen geen toppunt van schoonheid. Bijzonder, dat wel.

Nog geen tien jaar later (in 1968) was het gebouw van de medische faculteit al weer 10 meter hoger. En besloot men een Spacetower op de Euromast te zetten. Was ie toch weer baas boven baas.

Nu kan ik me Rotterdam niet meer voorstellen zonder Euromast. En op zo’n mooie herfstdag moet ik dan ook mijn lens even richten op dit markante gebouw, dat al weer in hoogte is voorbij gestreefd. Maar ook daar kom ik nog op terug.

Muzikale maandag

Ook dit jaar wil ik de week beginnen met muziek. Soms bekend, soms van ver geplukt via een internetbron. Want muziek is er in vele gedaanten, vrolijk, melancholiek, humorvol. Ik heb geprobeerd om een zo gevarieerd mogelijke lijst te maken en jullie wekelijks iets leuks voor te schotelen.

Een zuid-amerikaans begin van de week met Alex Cuba & Lilla Downs in “Mundo Nuevo”

Hoog

Het was afgelopen maandag te mooi weer om thuis te blijven. Met in het vooruitzicht een paar regenachtige dagen besloten Leo en ik er nog even van te genieten. We gingen naar Het Park,een prachtig stuk groen midden in de stad.

En als kers op de taart zouden we na onze wandeling een broodje kip-kerry gaan halen bij Dennis. Maar al toen we langs zijn kraam reden, zagen we al dat dat vandaag niet lukken zou. Dennis en zijn vrouw zijn op vakantie. Gelijk hebben ze. Dat broodje moet dus wachten tot het volgend jaar 🙁

Maar wandelen in het park is altijd fijn. Er werd ook druk gewerkt. Hoveniers bliezen de vele bladeren weg en een bladzuiger haalde ze weg.

Toen we langs liepen, werden we teruggeroepen door de bestuurder. “Goed kijken hoor, Hier is zo veel moois te zien. Kijk maar!” en hij wees naar een afgezaagde boomstronk.

Aan de voet had zich een hele kolonie paddenstoelen genesteld. En zoals in Rotterdam gebruikelijk is, gingen die de hoogte in. Echte Rotterdamse paddenstoelen dus. Zo gaat dat in Rotjeknor 😉 😉 😉

Interessant

Laatst zag ik op Facebook een aankondiging van twee documentaires over het “Verdwenen Land van Hoboken in Rotterdam”.

Lange tijd was “Het land van Hoboken”een braakliggend stuk grond midden in Rotterdam. Waarom dat land zo lang braak lag, was me nooit geheel duidelijk. Ik dacht dat het tijdens de oorlog platgegooid was. Maar zo zit de vork niet aan de steel.

In twee maal een halfuur durende documentaire werd uit de doeken gedaan hoe het precies zat. En natuurlijk ook hoe dat stuk grond er heden ten dage uitziet. Niks braakliggend, maar volop bebouwd met allerlei voor Rotterdam zeer herkenbare gebouwen.

Enfin, ik geef hierbij de link voor wie ook wil weten hoe dat nou toch zat of nieuwsgierig is naar een stukje Rotterdam met een bijzondere geschiedenis. Eerst een korte tekst en daarna staat de link naar de twee documentaires.

Sprookjesachtig

We reden in Twente een beetje rond en ineens zagen we een gebouw als een fata morgana.

Maar toen we terugreden en het gebouw wat beter bekeken, bleek het gewoon een kantoorpand te zijn. Tussen andere kantoorpanden, maar wel veel vrolijker en minder “13 in een dozijn”.

Het is het gebouw van de ADS Groep in Goor. En de architect is niet Hundertwasser, maar Barend Scherpbier van Beltman Architecten.

Toen ik een foto maakte, fietste iemand langs die riep “Dit is Twente’s Efteling”. Ik weet niet of hij het mooi vond, maar Leo en ik vinden het prachtig.

Jammer dat we alleen van de buitenkant konden kijken, want ik ben me toch benieuwd hoe het er van binnen uitziet.

Boek

Op dit moment ben ik niet in de stemming voor diepgaande boeken. Het hoeven niet allemaal 3stuiver romannetjes te zijn, maar problemen die trek ik even niet.

Nou ja, gezellige boeken te over, dus vervelen hoef ik me niet.

Zo las ik dit boek, verteld door de ene dochter en op schrift gesteld door een ander. Het verhaal van een gezin met zeventien kinderen. Van armoe, samen zijn, met elkaar optrekken. Van een huishouden waar altijd wel werk te doen was. Tja, dat ligt natuurlijk ook min of meer voor de hand.

Toch heeft elk kind op zijn eigen manier herinneringen aan hun jeugd. Aan kattenkwaad of aan smoesjes om onder een karweitje uit te komen. Aan allerlei manieren om aan de boosheid en tucht van moeder te ontkomen.

De rol van vader bleef vrijwel onbelicht. Tenminste, hij werkte zich natuurlijk drie slagen in de rondte, had een moestuin en een krantenwijk. En dan nog tijd om voor al dat nageslacht te zorgen. Voor hem had het eigenlijk niet zo gehoeven, maar ja, goed katholiek en een vrouw met een eigen wil. Dan lijkt er geen ontkomen aan.

Moeder heeft duidelijk de broek aan en voedt op met straffe hand. Naar mijn mening een iets te straffe hand. Al kan ik niet anders oordelen dat ze haar gezin als een uitstekend manager leidde. In deze tijd was er vast een headhunter die haar een aantrekkelijke baan zou aanbieden.

Een prettig boek om te lezen en voor mij een totaal andere wereld dan in mijn jeugd.

Muzikale maandag

Ook dit jaar wil ik de week beginnen met muziek. Soms bekend, soms van ver geplukt via een internetbron. Want muziek is er in vele gedaanten, vrolijk, melancholiek, humorvol. Ik heb geprobeerd om een zo gevarieerd mogelijke lijst te maken en jullie wekelijks iets leuks voor te schotelen.

Deze week begint met Abba, in de originele uitvoering, met “I have a dream”

Kleur

Kunstenaars weten vaak op heel verrassende wijze de natuur te verbeelden. Ik kan daar vaak heel veel bewondering voor hebben.

Maar wie goed om zich heen kijkt en oog heeft voor kleine details, ziet ook in de natuur zoveel moois om zich heen.

Het is niet altijd voor de hand liggend om er met volle teugen van te genieten. Je hoofd zit wel eens vol met allerlei vragen, problemen om op te lossen, onafgemaakte of te lastige klussen die nog afgehandeld moeten worden.

Dan helpt het om je wandelschoenen aan te trekken, je jas dicht te knopen en de natuur in te trekken.

De wind door je haar, zon of regen op je hoofd. De ene voet voor de andere zetten en regelmatig even stil staan om te kijken.

En tien tegen één dat je opeens de dingen anders ziet. Mooier of beter. Kleine troost in bange dagen.

Tante Hortense

In Arboretum Trompenburg viel mijn oog op dit gedicht van Manuel Kneepkens. Het moet er al jaren staan, net als andere gedichten van dit oud-gemeenteraadslid. Maar ja je oog moet er wel even opvallen.

Ik zet er een extra-grote foto bij, want zo krijgt de tekst een heel apart accent.

Gevonden in Arboretum Trompenburg