Ananas

Ananas kennen we allemaal wel al de vrucht, maar de hele plant kan gebruikt worden. De bladeren worden vaak gebruikt vanwege hun vezels en daar worden dan weer stoffen van gemaakt, maar ook meubelpanelen.

Dat had ik natuurlijk wel kunnen weten, want al meer dan 25 jaar heb ik een sjaal, gemaakt van ananasvezels. Ik kocht die sjaal tijdens een reis naar Indonesië en was helemaal weg van de stof en het gebatikte patroon. Als ik me niet vergis kocht ik het op Sulawesi, tijdens een bezoek aan de Toraja’s.

Ananasvezels zijn heel sterk, zacht en dragen heerlijk. Ze kriebelen niet. Ik draag die sjaal nog steeds regelmatig. En na al die jaren en tig keren wassen ziet ze er nog prachtig uit.

En sinds een aantal jaren wordt er ook een soort namaakleer van die ananasbladeren gemaakt.

Nooit geweten dat die plant zo veelzijdig was.

Vakantieherinnering

Een foto van een foto. Het album waar de foto in zat was niet te scannen, dus dan maar zo. Een beetje primitief, maar dat past wel bij de herinnering. In 1999 fotografeerde Leo mijn rug in een1000-dingen winkeltje op Florès.

We hadden geboekt voor een groepsreis naar Indonesië, maar het politieke klimaat maakte het voor velen te onrustig, Daardoor bestond onze groep slechts uit Leo en mij. Verder was alles prima verzorgd en werden we overal door vriendelijke gidsen over de eilanden gereden.

Zo ook over Flores. Een eiland met een betoverende natuur, maar nog vrijwel niet ingesteld op toeristen. We vonden het geweldig, genoten met volle teugen en namen de wat primitieve omstandigheden voor lief.

Er was niet veel te koop. Zelfs ansichtkaarten konden we niet krijgen, al vonden we dat niet zo’n groot probleem. Maar toen ik opeens heel dringend tampons nodig had, werd het wel een beetje penibel.

In het eerste winkeltje werd ik geholpen door een man, die zo verlegen was dat ik nauwelijks om mijn spullen durfde vragen. De tweede winkel verkocht duidelijk niets wat ik zou kunnen gebruiken. In de derde winkel (we hadden al vele kilometers gereden) stond een Chinese vrouw achter de toonbank. Ze antwoordde niet, maar rende naar de telefoon. Ik verstond natuurlijk niet wat ze zei, maar hoorde wel “tampax”.

Even later sprong een jong meisje op een brommertje. Na een kwartier kwam ze terug en ja, met een doosje waarin 8 tampax zaten. Zelden zulke dure tampons gebruikt en er zo zuinig mee omgesprongen. Maar oh, oh, wat was ik blij.

Nog vele jaren later behoorde een doosje “damesdingen” tot mijn standaard reisuitrusting.

Kinderen

In 1999 maakte Leo deze opname (ik geloof dat het een beeld is uit een stukje video). We waren op Flores en filmden deze kinderen in een dorp van drie keer niks. Ze hadden geen speelgoed, geen merkkleding, maar kleertjes die van rafels aan elkaar hingen. Ze hadden  wel veel vrijheid en een heleboel ruimte.

Maar zichzelf op de film zien, dat hadden ze nog niet beleefd. Zelden zo veel plezier gezien!