Nee, ik weet het wel. Dit soort plaatje kan niet meer. Waarom?
Omdat we inmiddels moeten denken dat het discriminerend is. Maar ik vind het nog steeds een leuk plaatje.
Lieve kinderen, die samen spelen, samen lol hebben.
Zich niet bewust zijn van de gedachten die grote mensen wel hebben. Kinderen hebben daar nog helemaal geen erg in.
Dus zet ik het vandaag toch maar op mijn blog. Hopelijk voelt niemand zich aangesproken.
Van het kalenderblad van deze afgelopen maand ben ik niet zo enthousiast. Waarom? Nou ja, zo’n vakantiebestemming spreekt me niet erg aan.
Een reis naar de Faeröer eilanden trekt me totaal niet. Ik associeer dat met somber, regen, storm en kou.
Dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Elke landstreek heeft zijn eigen charme, dus ook deze eilandengroep, ergens op de Atlantische oceaan tussen Denemarken, Schotland en IJsland. Met ruige begroeiing, rotsen en vogels, heel veel vogels.
En nou ik dat zo zit te tikken, bedenk ik me dat juist die vogels me wel interesseren.
Maar toch, nee, we gaan er niet heen. Ook al is er sinds kort een tunnel tussen de grootste plaatsen en is het gebied natuurlijk oneindig veel interessanter dan ik me achter m’n laptop kan voorstellen.
Al vaker gaf ik iedereen de raad om eens wat vaker naar boven, omhoog, te kijken. Want ook boven ons hoofd zijn leuke en bijzondere dingen te bekijken.
Het verdient aanbeveling om even stil te staan. De straten liggen tenslotte vol viezigheid en obstakels. En het is niet zo fijn om plat op je gezicht te vallen. Maar even een paar seconde rust en de blik omhoog, dan zie je nog veel meer.
Dus nog maar eens terug naar een dagje Amsterdam, maar nu dus van een andere kant.
Het is al over enen en ik heb nog geen blog geschreven.
Ook niks in voorraad. Gebrek aan inspiratie….
Dan maar een aardig plaatje, om zo’n lege dag te vullen.
Soms is Facebook een redder in de nood.
En och, ik houd van mooie illustraties, zoals dit voorblad van het magazine “La Vie Parisienne” uit 1926.
Ik verwachtte een flinke pil toen ik dit boek in de bieb reserveerde. Maar het bleek een klein boekje te zijn, dat met gemak op mijn handpalm past.
Er staan zo’n 100 spreuken en wijze woorden in, allemaal bedacht om het leven ietsje zonniger te maken en somberheid uit te wissen. Her en der zal ik er eens eentje plaatsen.
De foto’s zijn geen van alle mooi, maar geven een pagina uit het boekje weer.
Als de spreuk je maar wel doet (glim)lachen en de zon een beetje laat schijnen.
We waren nog maar net van de waterbus afgestapt of L. en ik vonden een gezellig winkeltje. We bekeken de leuke tassen voor de deur en hoorden een stem die zei: “Die maakt mijn oma. Helemaal zelf en met de hand.”
De stem was van Idse, die zijn knusse winkeltje op de hoek van de Riedijk en het Melkpoortje runt. Hij schenkt er een bakje koffie, verkoopt leuke en -net wat andere- souvenirs van Dordrecht. Natuurlijk had hij ons graag wat verkocht, maar ja. Wij hebben al meer dan we wensen en de dag was net begonnen…
Toch knaagde er iets aan me. Zo’n aardige jongen, een winkeltje dat meer verdient dan alleen een bezoekje van twee snuffelende dames. Wat kan ik nog doen?
Ik beloofde hem om een blogje aan zijn zaak te wijden. Gratis reclame is tenslotte nooit weg.
Dus mocht je in Dordrecht zijn, ga ook even kijken bij Idse. Je komt er tenslotte langs als je van of naar de waterbus gaat.
Even twijfelde ik of er nog meer gezegd moet worden over de hitte van vorige week. Maar er moet me toch nog iets van mijn hart.
Ja het was absurd warm. Zo’n warmte die we niet zo vaak meemaken. Begrijpelijk dat het gesprek van de dag over niks anders ging. Maar mogen we volgende keer iets minder angst, maar wel veel meer gezond verstand aangepraat worden? Moeten we nu bijna per kwartier op de hoogte gesteld worden van welke temperatuur waar gemeten werd?
En alle weerkaarten mogen ook wel weer gewone kleuren krijgen. Niet dat rood, roder, roodst. Daar wordt toch niks koeler van.
Veel mensen moeten ondanks de hitte gewoon doorwerken: de pizzabakker, de bezorgers, het openbaar vervoer, de politie, de vuilnisman. In zieken- en verzorgingshuizen moet ook alles gewoon doorgaan.
In landen waar het regelmatig zo warm is, sluiten de winkels op het heetst van de dag. Doet iedereen het een beetje rustig aan. Dat zou in Nederland toch ook kunnen?
Ik verwachtte een flinke pil toen ik dit boek in de bieb reserveerde. Maar het bleek een klein boekje te zijn, dat met gemak op mijn handpalm past.
Er staan zo’n 100 spreuken en wijze woorden in, allemaal bedacht om het leven ietsje zonniger te maken en somberheid uit te wissen. Her en der zal ik er eens eentje plaatsen.
De foto’s zijn geen van alle mooi, maar geven een pagina uit het boekje weer.
Als de spreuk je maar wel doet (glim)lachen en de zon een beetje laat schijnen.
“Dit is het soort transport dat je niet eventjes op je wagen laadt. Hier gaat een heleboel overleg en berekening aan vooraf. En de chauffeurs moeten ook goed op elkaar ingespeeld zijn.” Zo wilde ik oorspronkelijk dit blog beginnen. Ik was er bijna ingetrapt.
In het Verre Oosten heb ik vaker ongelofelijke transporten gezien, met eigen ogen. En dus had ik in eerste instantie geen wantrouwen bij dit beeld. In tegendeel, ik hield bijna mijn adem in bij het zien van zoveel stuurmanskunst. Ik vond het een ongelofelijke foto van een ongelofelijk project.
En toen viel me iets op. Eerst stond er een groot plakkaat op het tunneldeel. Maar in het filmpje was dat was verdwenen. Ik zocht op de tekst van het plakkaat, maar nee, niks te vinden. En ineens ging me een lichtje op. Dit is geen foto van een geweldig transport. Nee, het is met allerlei truckjes en veel AI samengesteld.
Weer gefopt, verdorie…!! Wat kan een mens nou nog geloven…?
Dit kwam ik tegen op Facebook. Een lijst met regels die in het dagelijks leven zouden moeten worden gehandhaafd.
Maar hoezo modern leven? Dat zijn toch de dagelijkse basiszaken die we allemaal kennen?
Al op de lagere school leerde ik dat je je hand voor je mond moest houden bij het hoesten of niesen.
Ik leerde dat je mensen aankijkt en vriendelijk bent.
Dat je klopt voordat je ergens naar binnengaat en niet te luid praat in openbare gelegenheden. En je de rommel opruimt, als je die gemaakt hebt.
Het is toch vrij simpel… Waarom houdt iedereen zich daar dan niet (meer) aan?
