In Oud Beijerland reed ik langs een rotonde met een heel bepalend beeld. De bomen waren er zo gesnoeid dat er 2000 stond. Dat was me nog nooit opgevallen, maar nu, nu de bomen kaal zijn, werd het ineens heel duidelijk te zien.
Maar ja, ik reed er langs en een foto maken lukte van geen kant. Wat is Google dan toch een mooi fenomeen. Na een beetje stevig zoeken had ik de foto, weliswaar van bomen in volle groei. Maar dat maakte het beeld juist nog mooier.
Ik ben benieuwd of er meer van dit soort bomen zijn.
En als er een hemel mocht blijken te zijn daarginds in die lichtblauwe verte vlak achter die blinkende horizonlijn, verwacht ik toch eerst graag offerte.
Ik ben op de aarde toen ook, indertijd zo argeloos aan komen drijven… nou, ’t is om te dragen, maar niet – tot mijn spijt – om over naar huis te schrijven.
Daarom wou ik eerst wat gegevens zien, en ook graag een lijst met de namen, want kijk, anders wordt het zo pijnlijk misschien: stel dat de Van Klaverens kwamen.
dan moet ik weer opstaan en ostentatief de zaal uitgaan met mijn bazuintje, dat geeft allemaal weer zo’n ongerief en waar moet ik heen? Naar het tuintje?
Met vleugeltjes ben je wel gauw een eind weg, dat is zo, je kunt uit de voeten… maar toch, ik ben bang dat ik Dingen Zeg wanneer ik ze weer zou ontmoeten.
Dus iets als een passagierslijst misschien… prospectus, of iets in die richting, dan kan ik dat op mijn gemak eens bezien vrijblijvend en zonder verplichting.
Annie M.G. Schmidt (Uit: Tot hier toe: gedichten en liedjes voor toneel, radio en televisie 1938-1985, Querido)
Een autoped, wat had ik die graag willen hebben. Maar helaas, dat zat er niet in. Niet omdat het gevaarlijk was maar omdat het slecht zou zijn. Eén been zou altijd belast zijn en het andere niet. Dat zou tot ongelijkheid leiden. Ja ja, eigenlijk denk ik dat het vooral om centjes ging.
Dat belette me natuurlijk niet om regelmatig op een autoped te rijden. Ik leende hem van een vriendje of vriendinnetje. Lekker steppen door de straat. Haar in de wind, jasje open…!
Leo had er wel een. Die struinde van hot naar her. Ging ermee naar zijn oma, deed er boodschappen mee. Hij wel, maar wat had ik daar aan?
Nu zie je wel eens mensen op zo’n grote step, maar dat is toch niet helemaal hetzelfde. Nee, daarvoor moet je gewoon kind zijn.
Deze foto kwam ik tegen op Facebook. Het draait allemaal om geld, ons oude gelde welteverstaan.
De tijd dat een gulden op de markt een daalder waard was. Je geen rooie cent meer in je zak kon hebben, maar dan ook niks kopen kon. Want in die tijd was er nog geen plastic geld.
En je de hele wereld rond kon reizen, als je een kwartje had en voorspellende gaven. Want anders kwam je natuurlijk nog niet ver.
China is een enorm land met enorme wegen. Die hadden ze al toen wij er in 1997 waren, maar inmiddels zullen ook die wegen wel breder en langer geworden zijn.
Toch kennen de Chinezen ook het file probleem. Want als ze een Nationale vrije dag hebben, willen ze allemaal naar buiten.
En dan krijg je zulke taferelen. Enorme files, waar geen begin of een eind aan te zien is. Een oponthoud van enkele uren? Nou reken maar op enkele dagen….!
Deze poster hing de hele maand januari in onze hal, als deel van de jaarkalender.
Zermatt is een dorpje in Zwitserland, waar je kunt er skiën, wandelen, genieten van de natuur.
Oorspronkelijk was er voornamelijk landbouw in en rondom het dorp. Maar nadat Britse bergbeklimmers in de 19e eeuw de nabij gelegen Matterhorn ontdekt hadden, werd de belangrijkste bron van inkomsten het toerisme.
Omdat het al vele jaren autovrij is, moet je je auto aan de rand van het dorp achterlaten en met elektrische bussen of paard en wagen naar je vakantieadres rijden.
Het winkelcentrum dichtbij onze wijk heeft al lang veel betere tijden gekend. Toen was het winkelaanbod veel gevarieerder. Er was een modewinkel, een grote radio- en tv-zaak, een doe-het-zelfwinkel en een bank. Ook was de drogist veel beter gesorteerd en luxer dan nu het geval is. Er zijn ook winkels gebleven, zoals de banketbakker, Zeeman en met drie supermarkten hoeven we niet te klagen. Sommige winkels staan al weer langere tijd leeg, maar er zijn wel drie kapperszaken.
Bron: Facebook
Maar Toko Sodiro kwam al weer vele jaren geleden erbij en is inmiddels niet meer weg te denken. Klein begonnen, groter gegroeid en ruim voorzien van allerlei tropische levensmiddelen. Het is er vaak druk, roezemoezig en het ruikt er heerlijk. Er heerst een gemoedelijke sfeer.
Ik koop er graag kruiden en specerijen, rijst, kroepoek of mie. En dan snuffel ik even tussen alle onbekende artikelen. Maar we halen er ook zo nu en dan een heerlijk broodje. Daarvoor moet je wel even in de rij wachten. Geen punt, want er is altijd wel iemand in voor een praatje.
