Wat een mooie manier om het nuttige (een openbare wc voor dames en heren) te verenigen met schoonheid. In de breedste zin van het woord, want ook douchen kun je er.
Ik vind dit heel mooi en nog zo goed geconserveerd gebleven.
De architect Jan de Kok (1926) bouwde dit in Amsterdamsche School-stijl eerst als een kantoorgebouw.
Nu dient het dus als openbaar toilet/douche gebouw.
Het staat al langer in Sneek, gewoon mooi te wezen.
Ik geloof niet dat iemand er om gevraagd heeft, maar hij is er, de tandenborstel met een ingebouwde camera. De prijs?
Voor een krappe 500 euro is hij van jou.
Daarmee poets en floss je je tanden en kiezen tegelijkertijd, terwijl je op je telefoon kunt bekijken hoe het daarbinnen in je mond uit ziet.
Eerst natuurlijk even een beeld van de ravage die het dropje, de chocoladereep, de hamburger, het toetje en wat je zoal meer eet teweeg heeft gebracht.
En dan, aan de slag, poetsen maar. Ja, je moet natuurlijk wel de speciale schuimloze tandpasta gebruiken. Ook te koop bij de fabrikant, net als het bijbehorend spoelmiddel. Hoe duur dat is, geen idee!
En maar wachten. Want wie, oh wie, gaat als eerste een filmpje van zijn vieze en daarna brandschone mondholte op het wilde wijde web plaatsen?
Voorlopig kan dat nog niet, zegt fabrikant Dyson. Maar daar zullen handige techneutjes ongetwijfeld iets op vinden.
Denken jullie soms ook dat de wereld doordraait…?
Toen op 6 augustus 1945 de atoombom viel op Hiroshima, werd vrijwel de hele stad vernietigd. En wetenschappers meenden dat er niets meer zou groeien.
Toch bezochten wij in 2009 deze stad en, eerlijk gezegd, de stad verschilde niet veel van andere steden. Veel hoogbouw, maar ook veel groen.
We bezochten daar de Shukkei-en tuin, waar het heerlijk rustig was. Het verwonderde me dat er zoveel in deze tuin te zien was. Op een foto kon je zien dat de hele tuin van de aardbodem was weggevaagd.
Maar tegen alle verwachtingen in ontsproten in de eerst volgende lente toch weer blaadjes aan de takken.
Ook in de stad zelf kwamen er weer nieuwe scheuten aan bomen.
Dat gaf de overlevenden moed om verder te gaan. De natuur was niet totaal verdwenen, maar overleefde.
Het is een troostende en rustgevende gedachte dat de mens wel veel kan vernietigen, maar dat de natuur zoveel veerkrachtiger is.
Hoewel ik dagelijks gebruik maak van internet, e-mail, blogs en WordPress, snap ik nog niet een tiende van wat er allemaal op het grote wijde web gebeurt. En ik denk de meesten van ons niet.
Toch maken we er allemaal gebruik van. Misschien tegen heug en meug, misschien tegen wil en dank. Maar ontkomen kun je niet. We pinnen met onze pinpas, gebruiken Ideal of Wero zoals het nu heet.
We moeten bij het ziekenhuis inloggen of willen we de Belastingdienst bereiken moeten we onze Digi-dinges gebruiken. We denken dat het allemaal veilig en vertrouwd is. Maar dan gebeurt er iets.
De Grootsuper heeft een digitaal probleem. En voor we het weten zitten diverse mensen met hun handen in het haar. Heel wat mensen blijken kwetsbaar als hun boodschappen worden niet geleverd. En ohohoh…. hoe moet het met de bonus, de koopzegels, de pannen- en uitjeszegels?
Als dan alle opgelost lijkt, begint er weer wat anders te spelen. Internet ligt plat, omdat er iets niet in orde is met een programmeertaal. Euh…. wat… ? De sites van de overheid, ziekenhuizen (opnieuw), kranten, Digi-dinges, ja zelfs diverse blogs vielen stil.
En steeds vaker vraag ik me af hoe lang dit door kan gaan. Want digitaal is niet meer weg te denken, maar moet dat dan voor alles…..? We hebben straks geen keuze meer.
En dat zelfde geldt voor onze stroomvoorziening. Wat gaan we doen als er langere tijd geen stroom is? Wie kan dan nog overleven? Het klinkt dramatisch en angstwekkend, maar misschien moeten we er toch eens over nadenken.
En een doordraaiende overheid dwingen om eens te beseffen dat HUN hun beslissingen verstrekkende gevolgen voor ONS zouden kunnen hebben.
Och hemel, wat moet die trombonist nou? Hij heeft niet veel gelegenheid om te repeteren.
En dan die arme buurman. Net in slaap en dan… dan begint ie weer, die vervelende muzikant.
Maar nou is het genoeg, hij gaat er meteen op af.
Helaas, zo komt het onbegrip in de wereld. 😉 😉 😉
Sorry, misschien vergis ik me. Maar om dit plaatje moest ik toch wel verschrikkelijk lachen. Die vrouw met die azuurblauwe po met schenktuitje in haar handen.
Het is een draagbaar toilet en ik denk dat het de bedoeling is dat je hem mee neemt als je op reis gaat. Dan kan het naast je bed, zodat je dan niet naar een toilet hoeft te lopen.
Daar is natuurlijk niks vreemds aan. Vroeger gebruikte men vaker zo’n po. Maar anno 2026 werkt dit ontwerp op mijn lachspieren.
Had men daar nou niks beters kunnen bedenken? Een stoel met een passend gat? Een stevige plastic zak in een opklapbare houder?
Dit is toch terug in de tijd? En hoe moet je met je oude krakkemigge knieën je op zo’n po hijsen en later, nog lastiger, er weer vanaf komen?
En hoe stop je zo’n volumineus ding -een beetje onopvallend- in je koffertje?
Ik zie werk voor ontwerpers met een 3-D printer. Want dit kan beslist beter.
Anne van dit blog bedacht iets nieuws, een Foto Bingo. Niet met nummers maar met dertig hokjes voor allerlei foto’s. Genoeg om meer dan een half jaar foto’s te laten zien.
De keuzevolgorde lijkt willekeurig en startte met “bloemen”, daarna “wie ben ik”. Meedoen mag, maar er is niks verplicht. Saturnein is niet van de stress. Deze week wil Saturnein graag foto’s zien van fietsen.
Het is niet zo moeilijk om wat fietsfoto’s uit te zoeken. Maar zelf fietsen dat doe ik al lang niet meer. Leo bracht zijn fiets deze zomer weg.
Vaak vormen fietsen een leuk onderwerp. Ze worden versierd, gek geparkeerd of je ziet een hele serie identieke fietsen. Het was dus bes een hele uitzoekerij. Maar dit zijn mijn fietsfoto’s.
Al een tijdje volg ik op Instagram Tatsuya Tanaka, een kunstenaar die met mini figuurtjes scènes uit het dagelijks leven maakt.
Je wordt vaak op het verkeerde been gezet, want het lijkt allemaal levensecht, maar dan zie je ineens dat er toch iets vreemds aan dat beeld is. Je kijkt nog eens goed en dan zie je het. Dat is geen boekenkraam, maar… En die boom, is dat nou…?
Het is allemaal heel vriendelijk, niet agressief. Er zijn zelfs boeken en kalenders van zijn hand.
Kijk hier als je meer werk van hem wil zien.
Toen ik in september bij de fototentoonstelling over Spangen was, maakte ik kennis met het echtpaar Tinus en Bep de Does. Zij zijn Rotterdammers in hart en nieren.
Want al meer dan 60 jaar maakt Tinus foto’s van Rotterdam. Overal waar iets gesloopt, gerenoveerd of nieuw gebouwd wordt, is Tinus te vinden met zijn fototoestel. Al meer dan een half miljoen foto’s van Rotterdam heeft hij zijn privé archief. In dit korte YouTube filmpje kun je wat beter met het echtpaar kennis maken.
Sinds 1983 vergezelt zijn echtgenote Bep hem. Samen hebben ze al een heleboel fotoboeken over Rotterdam gepubliceerd.
Bijna geen Rotterdamse wijk ontbreekt in de lange reeks van boeken. Naast al die Rotterdamse wijken maakt het echtpaar ook regelmatig foto’s van hun favoriete voetbalclub Feyenoord.
Ook op NPO Start is nog een documentaire over Tinus en Bep te bekijken. “De toekomst is failliet” heet deze film en duurt bijna een half uur.
Het is een mooi eerbetoon aan mensen die het echte Rotterdam in beeld brengen.
Zegt de term “Matilda-effect” jullie iets? Het is een raar fenomeen dat vrouwen, wanneer ze iets belangrijks ontdekt of ontwikkeld hebben, worden overruled door mannen.
In de loop van de eeuwen zijn er talloze vrouwen geweest die ontdekkingen deden, apparaten ontwikkelden of baanbrekend onderzoek deden. En dan, dan komen er mannen die met de eer gaan strijken of de vrouw wordt nooit meer genoemd.
Er stond hier al eens een blogje over de vrouw die de pedaalemmer ontwierp. Een absoluut handig idee, maar geen garantie voor eeuwige roem.
Het Instagram account van Herstory_feminism geeft een kijkje in de geschiedenis van die vele vrouwen die terzijde werden geschoven ter meerdere glorie van mannen. Gelukkig komt er meer en meer aandacht voor de vele vrouwen die óók behoorlijke en belangrijke prestatie leverden.
