Tja, het kan, schaken in je eentje. Maar je bent wel heel erg eenzaam op die manier.
Dus zet je de tafel tegen de spiegel en kijk, je hebt gezelschap van jezelf.
Je kunt tegen jezelf kletsen, of niet. Net wat je wilt.
Je kunt vragen of je dat ene stuk nou wel of niet….?
Je krijgt altijd gelijk en als het misloopt hoef je niemand de schuld te geven.
Lange tijd knoopte ik mijn veters vast op de manier die ik in mijn kinderjaren geleerd had. Toen leerde een schoenverkoper me hoe je mijn de hoge wandelschoenen het beste kon dicht strikken. Het had iets te maken met een extra gaatje bovenin.
Maar nu weet ik dat je veters ook op een heleboel manieren geregen en gestrikt kunnen worden. Kijk maar op dit plaatje.
Of ik dat allemaal ga uitproberen? Ik denk het niet. Veel is me gewoon te ingewikkeld, te onhandig, te veel moeite. Maar sommige manieren zijn wel erg leuk en ook decoratief.
Nou, wie zin heeft, kan het in ieder geval eens proberen.
Wie in Finland zwanger is, hoeft zich niet te bekommeren om babyspullen of een wieg. Want van overheidswege wordt daarvoor gezorgd.
Alles heel basic, maar voldoende om te kunnen zorgen voor je baby, hem of haar aan te kleden en zelfs te laten slapen. Want in een kartonnen doos, groot genoeg om een tijdje als bedje te fungeren, worden de spulletjes afgeleverd. Alles zit er in, kleding, luiers, een matrasje, lakentjes en dekentje. Zelfs aan knuffels is gedacht
Zo hoeft niemand zich zorgen te maken. En dat gebeurt al vele jaren, want in Finland wordt beweerd dat elke inwoner in dezelfde doos gelegen heeft. Dat is toch een heel lieve gedachte…?
Ik vind het heel sociaal, maar ook vertederend.
Ik geloof dat je ze op de markt nog wel koekkruimels kunt kopen, van de stroopwafelbakker. Maar vroeger kon je bij vrijwel elke banketbakker allerlei koekkruimels kopen.
Leo heeft daar goeie herinneringen aan, want al vroeg was hij een zoetekauw. En hij bofte, want op weg naar school liep hij langs een banketbakker.
En wat voor een. Een beroemdheid destijds in Rotterdam: Banketbakker Scheffers. Vooral op maandag was het vaak een soort van mini luilekkerland. Tussen de kruimels zaten vaak hele stukken slagroomgebak, allerlei brokken van niet verkoopbare koekjes en nog vel meer lekkers.
Ik denk dat het tegenwoordig niet meer verkocht mag worden, vanwege de voedselveiligheid. Vroeger was men daar iets minder mee bezig.
Leo’s moeder haalde dan wel geen koekkruimels, maar zij ging weer wel vaak taartjes eten bij de Lunchroom van Scheffer op de Lijnbaan.
Lang geleden heb ik best een lange tijd aan Pilates gedaan. Dat waren oefeningen in groepsverband , staand of op de grond. Niet al te moeilijk en met een beetje lenigheid kwam ik een heel eind.
En als ik dan nog zin had, deed ik een aantal van die oefeningen thuis. Op een matje, misschien wat minder vaak en minder intensief.
Nu zie ik beelden voorbijkomen van vrouwen in een Pilatesstudio en ik vraag me af: “Waar zijn die mee bezig? Wat zijn dat voor toestellen?” Ik vind ze nog het meest lijken op martelwerktuigen en geen haar op mijn hoofd die er over zal denken om me bij zo’n studio aan te melden.
Hele stellages, met banden en riemen, met plateaus die uit elkaar schuiven. Voor je het weet lig je in een spagaat en niet van harte.
Nee, ik hou het dus maar bij onze gymles. Met zachte schuimrubber ballen, niet al te zware gewichtjes en oefeningen die haalbaar zijn voor onze 65+ groep.
Je hebt mensen die truien breien, of shawls of dekens of…. Nou ja, je kunt het zo gek niet opnoemen of iemand zal het wel breien (of haken, want dt verschil is niet altijd te onderscheiden op een foto).
Maar deze 18 dames besloten het over een heel andere boeg te gooien. Waarom breien we geen landkaart, met alles erop en eraan? En zo begonnen ze aan hun opdracht: Ierland haken of breien.
Vier jaar lang breiden ze eraan. Een complete kaart, met de kustlijn, bergen, dalen, steden en hun bezienswaardigheden.
In onderling overleg werden de taken verdeeld, kleuren besproken en vastgesteld. En ja, dat wilden ze natuurlijk wel even tonen.
Van 11 t/m 22 maart 2026 is het weer Boekenweek in Nederland en Vlaanderen, het thema is ‘Mijn generatie’. Ik vond dit gedicht op Facebook, met de bijbehorende illustratie. Ik vond het een mooie combinatie.
In hun schaduw
Het is het lot van generaties
dat zij altijd worden gescheiden,
verschillende werelden binnendringen
op dezelfde, deze ene, aarde.
De toekomst laat geen ouden van dagen
het verre verleden geen minderjarigen
en de rest geen doden toe.
Ze leven in elkaars schaduw.
Na het opstaan van de dag
liggen ze te slapen
in kamers dwars door onze muren
terwijl wij door ze heen zitten te praten.
Hagar Peeters (1972)
(Uit: Koffers zeelucht. De Bezige Bij)
Ik had al eerder over Max Alexander geschreven, toen was ie net 7 jaar oud. Nu is hij 10, maar nog steeds dagelijks bezig met mode. En niet zo maar een beetje rommelen met lapjes, maar het echte werk. Hij houdt van kleuren en gebruikt heel vaak materialen die eerder weggegooid zouden worden.
Hij wordt begeleid door onder meer zijn moeder, die fungeert als manager. Maar er is inmiddels een hele crew die paraat staat. Klik op de foto om te zien wat hij zoal doet.
Ook heeft hij regelmatig contacten met andere modeontwerpers. En vorige week bereikte hij (voorlopig) de top van de modewereld. Hij mocht zijn collectie tonen op de Parijse Fashion show.
En als dan ook nog diverse buitenlandse kranten en zelfs bladen als Vogue en Elle een artikel aan je wijden, dan moet je wel een superster zijn. Toch blijft hij een leuk joch, dat met zijn broertjes en zusje speelt, kattenkwaad uithaalt en ook nog eens gewoon huiswerk moet maken.
Wandelend langs de Zevenhuizer-plas, met de lentezon stralend aan de hemel, leek het water bijna Middellandsezee-blauw. En dan krijg je al gauw het idee dat het “dorp” aan de horizon zich ergens in een zuidelijk land bevindt.
Maar nee hoor, het is gewoon een wijk van Rotterdam. Op loopafstand van ons huis nota bene!
En dan realiseer ik me weer hoe fijn we hier wonen. Met goed openbaar vervoer, winkels en een heerlijke polder met fijne uitzichten. En dan te bedenken dat sommige mensen “hier niet dood gevonden willen worden”.
Ach wat kan het me ook schelen, wij vinden het hier een prima woonstek!
We tellen alles tegenwoordig. Stappen, eiwit, vezels, calorieën….. Je vraagt je wel eens af wat we met al die gegevens doen?
En tegelijkertijd ontdekte ik me dat tellen, vermenigvuldigen of delen, rekenen dus, helemaal niet meer zo belangrijk wordt geacht. Laatst zag ik hoe moeilijk het voor een dienster was om te berekenen hoeveel één kopje koffie kost, als er voor drie kopjes € 9,00 moet worden betaald. ze ging het nakijken op de menukaart. Zelf uitrekenen was te ingewikkeld…!
Zo valt me ook op dat er tegenwoordig weinig cijfers vermeld worden. Er worden uitgaven genoemd van “enkele miljoenen” of zelfs “zoveel miljard”. Alsof het om enkele stuivers zou gaan, in plaats van enorme bedragen. Al zijn het natuurlijk niet de eigen centen van die mensen. Het is altijd geld van een ander wat zo snel en gemakkelijk uitgegeven wordt. Gek toch….?
