Deze maand keken we op onze kalender naar Italië, naar de Amalfi kust.
Hoewel we vaker in Italië waren, bezochten we deze streek nou juist niet.
Maar we hebben er vaak over gelezen, vele afbeeldingen en foto’s gezien. Een deel van Italië met steile paden, schilderachtige straatjes, lieflijke dorpjes. Waar al sinds mensenheugenis gebouwd werd, want men wist ook in de oudheid schoonheid te waarderen. Met schitterende uitzichten, Napels in de nabijheid.
Eigenlijk zouden we er best nog wel eens een keer naar toe willen. Nou ja, wie weet!
Voor diverse klussen hadden wij al eens een elektricien nodig. Zoals vorig week, toen onze TL-verlichting in de berging had het begeven. Die hangt hoog tegen een muur en kan alleen met een ladder bereikt worden. Een veel te gevaarlijk karwei.
Optimistisch dachten wij even alleen maar twee nieuwe TL-buizen te kopen. Maar dat kon niet meer. We moesten een heel nieuw LED-armatuur kopen. En dat aansluiten was natuurlijk helemaal geen optie meer.
Bron: Google fotos
Al vaker maakten wij gebruik van de diensten van Zoofy.nl. Zoofy is een organisatie, die vakmensen in heel Nederland coördineert. Zij werken zelfstandig, maar worden benaderd door Zoofy en kunnen dan worden ingezet voor kleine of grotere klussen in huis.
Dus stuurden we woensdagavond om kwart voor tien een bericht aan Zoofy. Of zij ons aan een elektricien konden helpen? Om kwart over tien diezelfde avond stond de afspraak voor vrijdagmorgen tussen 10 en 12 al gepland en wisten we er zou komen. Even voor de afspraak word je gebeld, zodat je weet dat het klopt.
Wij hadden gezorgd dat er ruimte voldoende in onze berging was en rond half elf stond de man op onze stoep. Hij had alles bij zich, boor, draad, schroevendraaiers. Gewoon een vakkundige man, die in no-time de klus klaarde.
Bij een kopje koffie regelden we de betaling. Dat gaat digitaal via een QR-code met je telefoon.
Geen gedoe, gewoon alles snel, efficiënt en netjes geregeld!
Lief plaatje, nietwaar? Zo zouden alle vaders wel alle dagen van het jaar verwend willen worden.
Bron: Facebook / JC Leyendecker / Peter Gray’s Illustrated Magazin covers and posters
Maar ja, dat gaat natuurlijk niet. Hij moet centjes verdienen. Dus stapt hij dagelijks in auto, bus of trein om naar het werk te gaan.
En als moderne man helpt hij ook in het huishouden mee, zet de vuilnisbakken buiten en haalt de zware boodschappen.
Vrouwlief bakt dan nog wel eens een cake, maar verder heeft ook zij te weinig tijd. Ze moet toch ook aan het arbeidsproces deelnemen, want er is nog een flinke hypotheek te betalen.
Zoon heeft ook andere prioriteiten. Scherm, games en school vragen zijn aandacht.
Slecht één dag in het jaar mag vader dromen van dit plaatje. Dan staat het ontbijt klaar, ligt de krant gereed en mag hij zich laten verwennen.
Vandaag lijkt het een sprookje, morgen belt de realiteit weer aan de deur. 😉 😉 😉
Deze week zagen we “Agatha’s almanac”, een film, eigenlijk meer een documentaire, over het leven van een ruim 90-jarige vrouw.
Ze bewoont in haar eentje een boerderij die een flink stuk land beslaat. Als ze er om heen loopt, heeft ze 5 kilometer in de benen. Dagelijks is ze op het land bezig en verbouwt er pompoenen, watermeloen, dille, aardbeien, bonen en bloemen.
Daarnaast kookt en bakt ze. Haar water haalt ze uit een regenput. En ze repareert zelf haar huis. Onconventioneel, gewoon met ducttape. Daar maakt ze ook haar lekkende emmer weer waterdicht mee.
De film beslaat een langere periode, dus krijg je ook mee dat ze wel eens ziek is, gevallen of haar hand heeft bezeerd.
Een mooi portret van een vastbesloten, eigenzinnige vrouw met een speciaal soort humor. Een mooi document van een werkzaam leven.
Dat geel een van mijn lievelingskleuren is, daar maak ik geen geheim van. Jaren geleden kochten Leo en ik ons servies, destijds in Canterbury. En ja, dat was geel en van zwaar aardewerk, maar nog steeds in gebruik.
Bron: Christofle.com / Malmaison Riviera
Tijdens een bezoek aan de tuinen en het huis van Monet in Frankrijk zagen we ook prachtig geel servies op de tafel staan. We vielen er als een blok voor. Maar ja, toen we dergelijk servies in Parijs vonden, bleek de prijs een bezwaar.
Honderden guldens voor een bord… nee, dat zat er niet in. Het werd later een beduidend goedkoper soort bordjes. Voor een Euro per stuk, bij een dumpwinkel.
Geel is geen modekleur voor borden en schalen. Maar dit is toch duidelijk stralend geel. En gewoon in Nederland te koop.
Maar een servies gaan we natuurlijk niet meer aanschaffen. Gelukkig maar, want ook hier is de prijs een bezwaar. En jammer genoeg gaat er hier nogal eens een kopje of bord aan scherven, dus dat zou in de papieren lopen.
Ik had er wel over gehoord via onze oudste. Die snuffelt heel graag tussen boeken en kwam terecht bij een speciale boekhandel.
Hier staat niet alles netjes in kasten, gesorteerd en op naam, uitgave of onderwerp. Integendeel, deze winkel staat propvol met stapels boeken in willekeurige (?) volgorde. Je moet heel goed uitkijken, want anders stoot je een stapel om. Het is een winkel waar je van moet houden, niks voor georganiseerde types.
Toen Joghum de Vries een opvolger zocht, heeft een grote groep vrijwilligers de winkel overgenomen. Dat was vijf jaar geleden en binnenkort wordt dus het eerste lustrum gevierd. Want de winkel bestaat nog steeds. Er is uitgezocht, opgeruimd, herschikt. Maar de ziel van de winkel is er nog steeds.
Dus als je in de buurt bent, ga eens kijken bij Colette & Co, Boekhandel in de Reinkenstraat 45 in Den Haag. Misschien is de winkel niet open, maar gluren door de ruit en likkebaardend naar al die boeken kijken is ook al leuk. En woon je ver weg, dan is er een website met een blog of is te volgen via Instagram.
Ik verwachtte een flinke pil toen ik dit boek in de bieb reserveerde. Maar het bleek een klein boekje te zijn, dat met gemak op mijn handpalm past.
Er staan zo’n 100 spreuken en wijze woorden in, allemaal bedacht om het leven ietsje zonniger te maken en somberheid uit te wissen. Her en der zal ik er eens eentje plaatsen.
De foto’s zijn geen van alle mooi, maar geven een pagina uit het boekje weer.
Als de spreuk je maar wel doet (glim)lachen en de zon een beetje laat schijnen.
Ik herkende dit artikel meteen. Dit gereedschap behoorde tot mijn vaders schilderskist. Het is een glassnijder en ik herinner me nog het gekras van het wieltje op de stukken vensterglas.
Bron: Facebook / ??
Dat glas werd voorzichtig op een tafel met een molton er onder neergelegd. De maat werd aangegeven. Gek genoeg weet ik dan niet meer hoe hij dat deed. Met vet krijt? Geen idee…!
Dan werd de lijn getrokken en daarbij kraste dus dat wieltje, een schril geluid dat soms door merg en been ging. Voorzichtig tikte hij het overbodige glas eraf en dan kon de ruit gezet worden.
Met stopverf, dat zo gek rook. Netjes afwerken, met scherpe hoekjes. En dan zag het raam er weer picobello uit. De stopverf moest een tijdje uitharden en dan mocht de huisvrouw het raam zemen.
Mijn vader kon ook cirkels snijden. Dat hoefde niet vaak, was heel precies werk en je had een grote kans op breuk. Tegenwoordig zal er wel een andere manier zijn, komt het glas misschien helemaal kant en klaar uit een fabriek. Maar ja, ik spreek dan ook over vele jaren geleden……
