Al weer weg…

Bron: Vogelbescherming

Het was maar van korte duur. De duiven op het balkon van onze zoon zaten geduldig op de eieren en op moederdag kwam het eerste ei uit. Een mager en lelijk scharminkeltje, maar moeder Duif was er wel blij mee.

’s Maandags werd het tweede kuiken geboren. En moeder profiteerde van de gelegenheid om de poten even te strekken.

En dat had ze nou niet moeten doen. Ze draaide zich even om en hop, daar vloog een ekster op het nest aan. Trefzeker hapte hij toe en vloog weg. Nog voor moeder Duif zich om kon draaien kwam een tweede ekster en zo kwam ook kuiken nummer twee aan zijn eind.

En daarmee was het klaar met het duivenbroedsel. Het balkon werd schoongemaakt en de duiven zijn weg. Eén keer duiveneieren is wel voldoende.

Ach ja

Bron: Instagram / Lächelbrett-Vogtland

Nu hoef je ’s morgens niet meer vroeg je bed uit… Maar heerlijk uitslapen is er toch niet bij, want om zes uur wekt je eigen biologische klok.

Niet met een harde bel, niet met een lief muziekje, maar met je blaas. Of je wil of niet, eruit zul je.

Nou ja, je kan natuurlijk nog wel even terug. Misschien nog wat slapen, wat koekeloeren op dat kleine schermpje.

Maar dan heb je het wel gehad.

Kom, eruit en gewoon weer aan de slag.

Vanille

Ik luisterde naar de eerste podcast “Goede smaak”, die gepresenteerd wordt door Jannie van der Heijden en haar zoon Roderick van der Lee. Jannie kennen we van Heel Holland Bakt en de toetjestentoonstelling in het Kunstmuseum. Roderick van der Lee is kunsthistoricus en was interim directeur van het Rotterdamse Fotomuseum.

In die podcast vertelde Jannie onder andere over vanille. We kennen allemaal wel de vanillestokjes, die vrij kostbaar zijn. De vanille-orchidee komt oorspronkelijk uit Mexico, maar nu wordt vooral op Madagaskar vanille verbouwd en gefermenteerd. En dat is een langdurig en nogal lastig traject, dat door weersomstandigheden en soms diefstal wordt bemoeilijkt.

Bron: Google foto’s / Koppertcress.com

In Nederland wordt sinds kort ook vanille gekweekt. In kassen, natuurlijk. En daardoor worden de planten beschermd tegen weersinvloeden, is de temperatuur te regelen. en wordt het fermentatieproces nauwkeurig gecontroleerd.

Het is een lang proces, maar met vallen en opstaan is Rob Baan van Koppert Cress er in geslaagd om dit alles onder de knie te krijgen.

Chefs van over de hele wereld willen de peulen graag gebruiken, vanwege de kwaliteit, de heerlijke smaak.

Ik zou graag zo’n peul eens willen gebruiken, maar dan wordt mijn bordje vanillevla wel erg duur. Dus dan maar de “gewone” vanillestokjes gebruiken. Die vind ik al prijzig genoeg.

Na het feest

Bron: Facebook / Radonna J. Fox
Het schilderij werd gemaakt door Steven Dohanos

Ach kijk nou toch. Heerlijk gekookt, gasten gehad en nu nog even aan tafel, met een schuin oog kijkend naar de enorme berg afwas. Dat heb je als je pronken wil met het mooie servies.

Je hoort haar bijna zuchten. Want haar lieve echtgenoot zal wel weer geen hand uitsteken. Die zit al achter zijn krant, zich van geen kwaad of rommel bewust. Dat was toen, maar gelukkig is het nu, dankzij de moderne techniek, allemaal anders.

Want met een beetje passen en meten moet het lukken bijna alles in de vaatwas te krijgen. En morgenochtend is alles weer schoon en fris.

Rijgedrag

Bron: Google

Soms verbaas ik me over het rijgedrag van de mensen. Want ze houden zich niet meer aan de verkeersregels, schieten op rotondes nog even snel voor, gaan de hoek om zonder hun richtingaanwijzer te gebruiken. En op de fiets hun hand uitsteken is er ook niet meer bij.

Ze kijken heel beledigd als ze met volle vaart uit een straat komen schieten en je nog net op tijd kunt remmen. Alsof de wereld alleen van hun is.

En ’s avonds is het misschien nog erger. Gekleed in een donker pak op een fiets zonder verlichting steken ze zomaar over zonder ook maar op of om te kijken.

Soms denk ik “zouden ze misschien genoeg van het leven hebben?” Je moet er toch niet aan denken!

Verscholen

Bron: Instagram / ArtsArtistsArtwork

De mannetjes op deze foto kunnen we helaas niet zo gauw zien. Ze zitten verscholen op het dak van de Sint Jan in Den Bosch. Die kathedraal stamt uit de 13e eeuw, werd regelmatig gerestaureerd en verbouwd. Maar de mannetjes op de dakranden bleven alle eeuwen zitten.

Zesennegentig figuurtjes in totaal bevolken de stenen randen van de kerk. Allemaal zijn ze verschillend, hebben een eigen gezicht en ze houden in hun handen allerlei werktuigen, muziekinstrumenten of zijn Bijbelse figuren.

De kerk is te hoog om ze van onderaf te kunnen waarnemen. Maar toch werd aan elk figuurtje veel werk en aandacht besteed. Omdat de kerk werd gebouwd ter meerdere glorie van God en die kon natuurlijk alles wel bekijken.

Schattig

Al een keertje liet ik hier een filmpje zien van Amaury Guichon, de absolute topper in het maken van chocolade figuren.

Hij heeft een eigen patisserie school in Las Vegas en daar draaien ook films van op Netflix. Met veel show laat Guichon ons meekijken hoe hij zijn creaties maakt.

Aan chocola geen gebrek, grote hoeveelheden vanille, amandelen en andere noten worden gebruikt voor het vullen, aangevuld met vers fruit en andere heerlijkheden. En hoewel hij kan beschikken over de meest geavanceerde apparatuur, gebruikt hij ook veel gewone dingen om de mooiste zaken te maken.

Deze beer in supergroot formaat is toch schattig…

Als het filmpje niet start, dit is de link

Andere blik

Bron: Instagram / Dupho_Dutch Photographers /
Ossip van Duivenbode

Foto’s van Rotterdam zijn er in overvloed, foto’s van de Kubuswoningen aan de Blaak zijn er ook heel veel. Maar deze foto werpt een heel ander blik op die plek.

Natuurlijk is dit geen eigen foto. Ik vond hem op Instagram. De fotograaf is Ossip van Duivenbode, die deel uitmaakt van Dupho_Dutch Photographers.

Allereerst is de foto vanuit de lucht genomen. En al lijkt het een beeld in zwart/wit, toch is dat niet zo. Het is Rotterdam onder een laag sneeuw.

En dan kijk je ineens heel anders naar de stad. Veranderen de kubuswoningen ineens een soort van bloempatroon, doorspikkeld met sterren. Het dak van Station Blaak lijkt een koektrommel en het “potlood” is veranderd in een zeshoekige theebus. De architectuur van Rotterdam kent vele gezichten.

Een prachtige foto van een bijzonder moment. Want Rotterdam in de sneeuw is al zeldzaam, maar dit beeld is een opname, net op het juiste moment en onder de juiste omstandigheden.

Bijen

Bron: Google foto’s / Het Nieuwsblad

Vorige week was er ineens paniek bij het metrostation Louvre in Parijs. Nee, gelukkig geen terrorisme in het geding, maar een zwerm bijen, die zich genesteld hadden in een fietszadel.

In het voorjaar komt dat vaker voor, want dan zoekt een bijenkoningin en nieuwe plek om haar eieren te leggen.

In de meeste gevallen komt een imker en neemt de bijen vakkundig mee. En dat gebeurde dus ook in Parijs. Maar het is best beangstigend als zo’n zwerm zich aan je fiets vastklemt.

Hoewel je het niet zo meteen zou denken, staan in Parijs op diverse plekken bijenkasten. Niet alleen in het Parc du Luxembourg, maar ook op het dak van de Opéra staan ze. En rondom de bomen op de boulevards worden bijen lokkende bloemen aangeplant zodat er later Parijse honing gemaakt kan worden.

Maar goed ook, want bijen zijn enorm nuttig. Dus laten we er goed voor zorgen.

Gedicht

Een gedicht van Willem Wilmink voor zijn stad Enschede

Bron: Facebook /Simone Gerard Fotografie

Het is het eindpunt van de trein,
bijna geen mens hoeft er te zijn,
bijna geen hond gaat zover mee:
Enschede.

De burchten van de nijverheid
staan er nog her en der verspreid:
spelonken, hol en afgeleefd,
waar nu de wind vrij spel in heeft.

Textielbaronnen van weleer,
hun jachtgebied bestaat niet meer.
Waar zouden ze gebleven zijn,
Van Heek, Ter Kuile, Blijdenstein?

Hebben ze kinderen voortgebracht,
hebben ze hier nog nageslacht,
of koos dat snel een betere stee
dan Enschede?

Krim, Berkenkamp, Sebastopol,
het is voorbij. De maat is vol.
Bijna geen heeft hier nog weet
van uw gelatenheid, uw leed.

Dwars door het uitgeteerde hart
loopt nu de kale boelevart
met postkantoor en V&D.
O, Enschede, Enschede.

Willem Wilmink (1936 – 2003)