Hoe vaak we ook zeggen dat we nu toch echt geen boeken meer zullen kopen, we vallen nog steeds voor zo’n stapeltje bijeengebonden of geplakte bladen met tekst erop.
Wat laat ons toch altijd weer overstag gaan? Waarom toch? De boekenkast staat vol, er zijn bibliotheken te over, dus…. waarom?
Nou ja, misschien gewoon omdat het kopen van boeken een belofte inhoudt. Hele avonden kunnen lezen, zo’n boek even wegleggen en later toch weer oppakken.
En als het uitgelezen is, voor de boekenkast staan, een beetje gebukt. En zoeken naar de beste plaats, tussen de andere boeken.
En er later over kunnen denken, praten. Goed boek, fijn boek, rot boek… Een boek geeft altijd inspiratie.
Dit is een foto van de Hoogstraat in Rotterdam, maar dan niet van nu, maar van vóór de oorlog. En meteen toen ik hem zag, wist ik dat ik verhaal zou gaan schrijven. Ik heb het diverse malen uit de mond van mijn moeder gehoord en werd bevestigd door tante Fien en tante Zus.
Het is dus authentiek, maar hier en daar bijgewerkt door mijn fantasie.
Mijn moeder Sjaan was elf toen haar moeder overleed. Van de droom om verder te leren kon niets meer komen. Ze moest “in een dienstje”. Het betekende hard werken. Trappen boenen, lopers en kleden kloppen, ramen zemen, vegen, wassen, strijken. Alles wat in een huishouden gebeuren moest.
In 1926, ze was toen achttien, werkte ze bij een gierige vrouw. Eén boterham kreeg ze ’s morgens, dun besmeerd met margarine en suiker. Veel te weinig voor al dat zware werk. Ze besloot ze er weg te gaan. Genoeg ander werk voor een stevige meid die van aanpakken wist.
Maar eerst plunderde ze nog de trommel met roomboter koekjes, die in de “mooie kamer” stond. Daarna trok ze de deur achter zich dicht en liep naar de stad. Op de Hoogstraat, daar ging ze kijken wat er te beleven viel.
Maar wie liep daar…? Ja, verdraaid dat was Fientje, haar jongere zus. Fien had gehuild, dat kon je zien. Nog nasnikkend vertelde ze dat zij in haar dienstje toch moest wassen, ondanks de beloftes van mevrouw. “En ik heb daar toch zo’n hekel aan…!”
Sjaantje sloeg haar arm om haar zusje heen. “En ik kreeg weer die ene zuinige boterham, ik rammel van de honger.” Stijf gearmd liepen ze verder de Hoogstraat op. Ze bekeken de etalages met kleding, sigaren, sigaretten. Er was genoeg te zien. Mooie etalages met fijne kleding, manufacturen, boeken. Je vond er Kattenburg & Co, maar ook een reclamebureau.
Op één van de statige singels stapte die morgen ook een boze figuur naar buiten. Ze streek een lok haar achter haar oren, knoopte gehaast haar jas dicht. Wat dacht die mevrouw wel? Dan was het eten te flauw, dan te vet. De pudding was niet goed en de mokkataart te groot. Dan zoekt ze maar een andere kokkin.
Jannetje, Zus zoals ze zich noemde, moest even naar buiten, even stoom afblazen. Zonder er bij na te denken liep ze richting stad. Op de Hoogstraat stond ze stil voor een lampenwinkel. “Nee maar, wie hebben we daar?” klonk het naast haar uit één mond. Zus draaide zich om en was stomverbaasd. “Sjaantje, Fien, wat doen jullie nou hier?”
Wat bleek, ook Zus had de keuken gelaten voor wat het was. Ze was al vijfentwintig en inmiddeld kokkin. Zo’n aldoor mopperende mevrouw werkte op haar zenuwen.
Zeg, wat zullen we doen? Wat denken jullie van koffie en dan zo’n lekker taartje bij Terminus….? En daar gingen de drie zussen, zomaar op een doordeweekse werkdag, op weg naar Café Concert Terminus….
Dit is een afbeelding uit vervlogen tijden. Mannen op het dak die een antenne kwamen plaatsen. Met een helpende buurman om de juiste stand voor het scherpste beeld te vinden.
Norman Rockwell / Los Angeles County Museum of Art
Wij hadden pas laat televisie, dus als ik een kinderprogramma wilde bekijken, moest ik bij een of andere buur op bezoek. Daar zaten we dan met meerdere kinderen te kijken naar ‘Dappere Dodo”, “De Verrekijker” of “Morgen gebeurt het”.
Maar het had wel wat, zo met elkaar in een verduisterde kamer naar het scherm kijken. Met een beetje geluk kreeg je een glaasje limonade of een kaakje. En was de uitzending afgelopen samen zwaaien naar “Tante Hannie”.
Ook mijn getrouwde zus had nog geen tv, maar wel een radio met heel veel mogelijkheden. En daarvoor moest een antenne op het dak geplaatst. De eerstvolgende woensdagmiddag stonden er ineens een aantal kinderen op de stoep, die vroegen of ze tv mochten komen kijken.
Dat die mevrouw geen televisie had en er alleen voor een radio zo’n apparaat op het dak moest, ging hun verstand te boven. Ze konden het maar moeilijk geloven. Nu hebben kinderen hun eigen mobieltje en kunnen ze kijken naar wat ze willen.
Er wordt altijd gedacht dat, als je niet meer werkt, je dan tijd te over hebt. Maar soms lijkt het ook wel of de tijd steeds sneller gaat. Dat is natuurlijk niet zo.
Allereerst ben ik niet zo’n snelle opstaander. ’s Morgen lokt mijn bedje en heb ik geen verplichtingen dan kan ik me nog eens lekker omdraaien. En waarom ook niet?
Bron: Google fotos / Blond Amsterdam
Maar ja, er is een huis om een beetje netjes te houden, was te doen, te strijken, boodschappen halen. Ook koken vraagt tijd, al vind ik dat helemaal niet erg om te doen.
Elke week roept de zangclub, er moet gewandeld worden om de conditie op peil te houden, gegymd om fit en soepel te blijven. Zo nu en dan gaan Leo en ik op stap of een paar dagen op vakantie.
En dan zijn er ook nog hobby’s, zoals knutselen, fotograferen, kaarten maken. En vergeet de uitdagingen niet. Ik doe mee met de Foto Bingo, maar ik zag ook de twee wekelijkse Blog Hop voorbij komen. Ik had het vaste plan daar aan mee te doen en elke veertien dagen iets te maken. Maar dat vergat ik ook weer meteen en zo kwam ik er achter dat die allang begonnen was. Misschien dat ik daar toch zo nu en dan aan toe kan komen, maar elke twee weken…?
Want van mezelf moet ik ook nog het een en ander verwezenlijken. Er moeten nog doosjes, opbergmappen gemaakt worden. En dat is al zo vaak uitgesteld. Dat wil ik het nu eens eerst af gaan maken. En straks is het kerst en wil ik kaarten maken, koekjes bakken. Dus ondanks hele dagen “vrij” heb ik best behoorlijk wat om handen.
Soms lijkt het wel drukker dan voorheen. Wat zeg ik, bij tijd en wijle begin het zelfs een beetje op werken te lijken!
En dolgraag zou ik nog eens naar die plek gaan, naar India, Jaipur. Jammer, maar aan zulke verre reizen gaan we ons niet meer wagen.
Dus moeten we maar bewonderend kijken naar wat anderen gefotografeerd hebben.
Alles ademt hier rust. De kleuren, een beetje poederig, de enorm hoge gang met de prachtige versieringen. Het eenzame frèle figuurtje in de zacht wapperende sari, alles ademt rust en vrede.
Of dat in werkelijkheid ook zo is, weet ik niet. Misschien is het er druk, zoals vaker elders in India. Misschien had de fotograaf geluk of was het heel erg vroeg.
Ommoord, de Rotterdamse wijk waar ik woon, heeft de twijfelachtige eer om de onveiligste rotonde van Nederland te bezitten. We komen er vaak langs, want die rotonde ligt bij een van de uitvalswegen van de wijk.
Het is er vaak druk. Auto’s rijden af en aan, fietsers, brommers, fatbikes vliegen over de kruisingen. Je komt er ogen tekort en moet zeker zeer nauwgezet kijken. Er gebeuren dan ook regelmatig ongelukken.
Nu de scholen weer zijn aangegaan zal het wel nog weer drukker worden. Ik verbaas me over het gemak waarmee mensen voorrang nemen en zomaar klakkeloos oversteken. Net als je denkt dat je kunt doorrijden, komt er weer een andere fietser aan. Zal hij de rotonde over gaan? Nee, hij gaat -zonder een hand uit te steken- linksaf en schiet over de weg.
En het is maar één van de vijf rotondes op de weg. En dan is er, verder weg, ook nog eens de overgang van de metro. Met slagbomen die regelmatig naar beneden gaan en daarmee een ongelofelijke storende factor voor het verkeer vormen.
Hoe graag ik ook een oplossing zou willen vinden, het zal me niet lukken. Het is en blijft een lastig probleem.
Hoe heerlijk moet het zijn als je onder je handen zo’n mooi en leuk plaatje tevoorschijn weet te brengen. Het is een illustratie van de hand van Inga Moore (1945) voor een uitgave van “Wind in the willows”, een kinderboek van Kenneth Grahame.
Natuurlijk heb ik weleens van dat boek gehoord, maar nog nooit heb ik het gelezen. Misschien ga ik dat binnenkort wel doen, want -hoewel een kinderboek- moet ook voor oudere lezers aantrekkelijk zijn.
Ik bewonder vooral de kleuren van dat super luxe beddengordijn. Slapen in een hemelbed, gesteund door vele kussens en met een kaars op het nachtkastje naast je. Dikke gewatteerde dekens tegen de kou en ’s morgens wakker worden na een nacht voor zoete dromen. Ja, dat lijkt me wel wat. Ik zie het zo voor me.
Maar ach, laat ik ophouden. Voor je het weet dagdroom ik verder en er moet nog het een en ander gedaan worden. Plichten roepen! Zoals vaatwasser uitruimen, was opvouwen.
Hup, terug in de werkelijkheid en met beide benen weer op de vloer!
“Het leven is kort. Lach zolang je nog tanden hebt.”
Je zou denken dat het van een humoristische site komt, of van een carnavalsvereniging. Maar niks is minder waar, het is een poster(?) van een vereniging van mensen die aan chronische pijn lijden.
Bij tijd en wijle word ik ook geplaagd door vervelende pijn, dus kan ik me wel enigszins voorstellen hoe je leven er dan uit kan gaan zien. Maar gelukkig trekt de pijn dan ook weer weg of wordt alles minder hevig. Ik heb nog geen klagen dus.
Maar chagrijnig worden helpt niks. Zo nu en dan een beetje lachen maakt alles toch veel lichter.
