Category Archives: foto’s van anderen

Vaderdag

Posted on by

Lief plaatje, nietwaar? Zo zouden alle vaders wel alle dagen van het jaar verwend willen worden.

Bron: Facebook / JC Leyendecker / Peter Gray’s Illustrated Magazin covers and posters

Maar ja, dat gaat natuurlijk niet. Hij moet centjes verdienen. Dus stapt hij dagelijks in auto, bus of trein om naar het werk te gaan.

En als moderne man helpt hij ook in het huishouden mee, zet de vuilnisbakken buiten en haalt de zware boodschappen.

Vrouwlief bakt dan nog wel eens een cake, maar verder heeft ook zij te weinig tijd. Ze moet toch ook aan het arbeidsproces deelnemen, want er is nog een flinke hypotheek te betalen.

Zoon heeft ook andere prioriteiten. Scherm, games en school vragen zijn aandacht.

Slecht één dag in het jaar mag vader dromen van dit plaatje. Dan staat het ontbijt klaar, ligt de krant gereed en mag hij zich laten verwennen.

Vandaag lijkt het een sprookje, morgen belt de realiteit weer aan de deur. 😉 😉 😉

Film

Posted on by

Deze week zagen we “Agatha’s almanac”, een film, eigenlijk meer een documentaire, over het leven van een ruim 90-jarige vrouw.

Ze bewoont in haar eentje een boerderij die een flink stuk land beslaat. Als ze er om heen loopt, heeft ze 5 kilometer in de benen. Dagelijks is ze op het land bezig en verbouwt er pompoenen, watermeloen, dille, aardbeien, bonen en bloemen.

Daarnaast kookt en bakt ze. Haar water haalt ze uit een regenput. En ze repareert zelf haar huis. Onconventioneel, gewoon met ducttape. Daar maakt ze ook haar lekkende emmer weer waterdicht mee.

De film beslaat een langere periode, dus krijg je ook mee dat ze wel eens ziek is, gevallen of haar hand heeft bezeerd.

Een mooi portret van een vastbesloten, eigenzinnige vrouw met een speciaal soort humor. Een mooi document van een werkzaam leven.

Als de trailer niet start, dit is de link

Geel

Posted on by

Dat geel een van mijn lievelingskleuren is, daar maak ik geen geheim van. Jaren geleden kochten Leo en ik ons servies, destijds in Canterbury. En ja, dat was geel en van zwaar aardewerk, maar nog steeds in gebruik.

Bron: Christofle.com / Malmaison Riviera

Tijdens een bezoek aan de tuinen en het huis van Monet in Frankrijk zagen we ook prachtig geel servies op de tafel staan. We vielen er als een blok voor. Maar ja, toen we dergelijk servies in Parijs vonden, bleek de prijs een bezwaar.

Honderden guldens voor een bord… nee, dat zat er niet in. Het werd later een beduidend goedkoper soort bordjes. Voor een Euro per stuk, bij een dumpwinkel.

Geel is geen modekleur voor borden en schalen. Maar dit is toch duidelijk stralend geel. En gewoon in Nederland te koop.

Maar een servies gaan we natuurlijk niet meer aanschaffen. Gelukkig maar, want ook hier is de prijs een bezwaar. En jammer genoeg gaat er hier nogal eens een kopje of bord aan scherven, dus dat zou in de papieren lopen.

Maar mooi is het!!

Maatje meer

Posted on by
Bron: Instagram / Herz_über_Kopf_Spruche

Eigenlijk hoef ik hier niks aan toe te voegen, want het spreekt voor zichzelf. Of niet?

Er zullen altijd mensen zijn die menen zich een oordeel te mogen aanmeten over een ander.

Maar de beste verdediging tegen zulke types is gewoon jezelf blijven, niks aantrekken van wat ze zeggen.

Een aandoen wat je zelf het mooiste en beste vindt.

Boekenwinkel

Posted on by
Bron: Instagram / Martienversteegh / Coletteboekhandel

Ik had er wel over gehoord via onze oudste. Die snuffelt heel graag tussen boeken en kwam terecht bij een speciale boekhandel.

Hier staat niet alles netjes in kasten, gesorteerd en op naam, uitgave of onderwerp. Integendeel, deze winkel staat propvol met stapels boeken in willekeurige (?) volgorde. Je moet heel goed uitkijken, want anders stoot je een stapel om. Het is een winkel waar je van moet houden, niks voor georganiseerde types.

Toen Joghum de Vries een opvolger zocht, heeft een grote groep vrijwilligers de winkel overgenomen. Dat was vijf jaar geleden en binnenkort wordt dus het eerste lustrum gevierd. Want de winkel bestaat nog steeds. Er is uitgezocht, opgeruimd, herschikt. Maar de ziel van de winkel is er nog steeds.

Dus als je in de buurt bent, ga eens kijken bij Colette & Co, Boekhandel in de Reinkenstraat 45 in Den Haag. Misschien is de winkel niet open, maar gluren door de ruit en likkebaardend naar al die boeken kijken is ook al leuk. En woon je ver weg, dan is er een website met een blog of is te volgen via Instagram.

Verkeerd begepen

Posted on by
Bron: Facebook / Maurits Burgers

Je wandelt door de duinen en ziet dit bord.

Hè, wat bedoelen ze nou?

En dan realiseer je je dat er geen woord Engels staat, maar het gewoon Nederlands is.

Oh, oppassen dus dat je niet uitglijdt.

En die blije haan is in geen velden of wegen te ontdekken.

Zonnetjes

Posted on by
img_20260603_1715099584980915420557947383

Ik verwachtte een flinke pil toen ik dit boek in de bieb reserveerde. Maar het bleek een klein boekje te zijn, dat met gemak op mijn handpalm past.

Er staan zo’n 100 spreuken en wijze woorden in, allemaal bedacht om het leven ietsje zonniger te maken en somberheid uit te wissen. Her en der zal ik er eens eentje plaatsen.

De foto’s zijn geen van alle mooi, maar geven een pagina uit het boekje weer.

Als de spreuk je maar wel doet (glim)lachen en de zon een beetje laat schijnen.

Herinnering

Posted on by

Ik herkende dit artikel meteen. Dit gereedschap behoorde tot mijn vaders schilderskist. Het is een glassnijder en ik herinner me nog het gekras van het wieltje op de stukken vensterglas.

Bron: Facebook / ??

Dat glas werd voorzichtig op een tafel met een molton er onder neergelegd. De maat werd aangegeven. Gek genoeg weet ik dan niet meer hoe hij dat deed. Met vet krijt? Geen idee…!

Dan werd de lijn getrokken en daarbij kraste dus dat wieltje, een schril geluid dat soms door merg en been ging. Voorzichtig tikte hij het overbodige glas eraf en dan kon de ruit gezet worden.

Met stopverf, dat zo gek rook. Netjes afwerken, met scherpe hoekjes. En dan zag het raam er weer picobello uit. De stopverf moest een tijdje uitharden en dan mocht de huisvrouw het raam zemen.

Mijn vader kon ook cirkels snijden. Dat hoefde niet vaak, was heel precies werk en je had een grote kans op breuk. Tegenwoordig zal er wel een andere manier zijn, komt het glas misschien helemaal kant en klaar uit een fabriek. Maar ja, ik spreek dan ook over vele jaren geleden……

Al weer weg…

Posted on by
Bron: Vogelbescherming

Het was maar van korte duur. De duiven op het balkon van onze zoon zaten geduldig op de eieren en op moederdag kwam het eerste ei uit. Een mager en lelijk scharminkeltje, maar moeder Duif was er wel blij mee.

’s Maandags werd het tweede kuiken geboren. En moeder profiteerde van de gelegenheid om de poten even te strekken.

En dat had ze nou niet moeten doen. Ze draaide zich even om en hop, daar vloog een ekster op het nest aan. Trefzeker hapte hij toe en vloog weg. Nog voor moeder Duif zich om kon draaien kwam een tweede ekster en zo kwam ook kuiken nummer twee aan zijn eind.

En daarmee was het klaar met het duivenbroedsel. Het balkon werd schoongemaakt en de duiven zijn weg. Eén keer duiveneieren is wel voldoende.

Ach ja

Posted on by
Bron: Instagram / Lächelbrett-Vogtland

Nu hoef je ’s morgens niet meer vroeg je bed uit… Maar heerlijk uitslapen is er toch niet bij, want om zes uur wekt je eigen biologische klok.

Niet met een harde bel, niet met een lief muziekje, maar met je blaas. Of je wil of niet, eruit zul je.

Nou ja, je kan natuurlijk nog wel even terug. Misschien nog wat slapen, wat koekeloeren op dat kleine schermpje.

Maar dan heb je het wel gehad.

Kom, eruit en gewoon weer aan de slag.