Draagbaar

Bron: Facebook

Sorry, misschien vergis ik me. Maar om dit plaatje moest ik toch wel verschrikkelijk lachen. Die vrouw met die azuurblauwe po met schenktuitje in haar handen.

Het is een draagbaar toilet en ik denk dat het de bedoeling is dat je hem mee neemt als je op reis gaat. Dan kan het naast je bed, zodat je dan niet naar een toilet hoeft te lopen.

Daar is natuurlijk niks vreemds aan. Vroeger gebruikte men vaker zo’n po. Maar anno 2026 werkt dit ontwerp op mijn lachspieren.

Had men daar nou niks beters kunnen bedenken? Een stoel met een passend gat? Een stevige plastic zak in een opklapbare houder?

Dit is toch terug in de tijd? En hoe moet je met je oude krakkemigge knieën je op zo’n po hijsen en later, nog lastiger, er weer vanaf komen?

En hoe stop je zo’n volumineus ding -een beetje onopvallend- in je koffertje?

Ik zie werk voor ontwerpers met een 3-D printer. Want dit kan beslist beter.

Foto Bingo (9)

Anne van dit blog bedacht iets nieuws, een Foto Bingo. Niet met nummers maar met dertig hokjes voor allerlei foto’s. Genoeg om meer dan een half jaar foto’s te laten zien.

De keuzevolgorde lijkt willekeurig en startte met “bloemen”, daarna “wie ben ik”. Meedoen mag, maar er is niks verplicht. Saturnein is niet van de stress. Deze week wil Saturnein graag foto’s zien van fietsen.

Het is niet zo moeilijk om wat fietsfoto’s uit te zoeken. Maar zelf fietsen dat doe ik al lang niet meer. Leo bracht zijn fiets deze zomer weg.

Vaak vormen fietsen een leuk onderwerp. Ze worden versierd, gek geparkeerd of je ziet een hele serie identieke fietsen. Het was dus bes een hele uitzoekerij. Maar dit zijn mijn fietsfoto’s.

Helpt het…?

Toen ik, lang geleden, moest afvallen, gaf de huisarts het advies, naast minder calorieën en meer  bewegen, mijn koffie en thee anders te drinken. Geen suiker en melk erin, dat zou een flink stuk schelen.

Hij reageerde wat geïrriteerd toen ik zei dat zoiets nauwelijks uit zou maken. U bent een beetje eigenwijs, vond hij. Dat laatste zal ik niet ontkennen, maar al sinds mijn 20e drink ik koffie en thee altijd puur en zonder suiker.

En allengs veranderde mijn smaak, zoet werd steeds minder aantrekkelijk. Dus snoep ik ook nog nauwelijks.

Laatst las ik weer ergens dat je vetverbranding gestimuleerd zou worden van zwarte koffie. Nou, geloof het maar niet. Als dat het geval zou zijn, dan was ik inmiddels Miss Spillebeen.

Want elke ochtend begin ik met koffie en voor het ontbijt heb ik al minstens twee kopjes op. Dan nog een kopje bij het brood en wat later nog een. En al die kopjes dus altijd zonder suiker en melk.

Maar jammer, ik blijf een “curvy model”.

Heb ik er last van? Welnee, ik voel me goed en ben gezond. En dat is meer dan voldoende.

Even lachen

Bron: Facebook / Jeannie Ter Heide Brugmans

Nou ja, even lachen om dit malle plaatje.

“Het leven is kort. Lach zolang je nog tanden hebt.”

Je zou denken dat het van een humoristische site komt, of van een carnavalsvereniging. Maar niks is minder waar, het is een poster(?) van een vereniging van mensen die aan chronische pijn lijden.

Bij tijd en wijle word ik ook geplaagd door vervelende pijn, dus kan ik me wel enigszins voorstellen hoe je leven er dan uit kan gaan zien. Maar gelukkig trekt de pijn dan ook weer weg of wordt alles minder hevig. Ik heb nog geen klagen dus.

Maar chagrijnig worden helpt niks. Zo nu en dan een beetje lachen maakt alles toch veel lichter.

Vandaar dus dit plaatje

Stap voor stap

Bron: Instagram / Simpleisbeautiful / @Obediah13

Zomaar een foto, zonder verhaal. Want hier kan ik niks bij verzinnen.

Maar toch wil ik de foto laten zien, omdat hij me ontroert.

De monnik, slecht ter been en worstelend met een onafzienbare trap.

De kleuren, de lijnen…. Het past helemaal in het plaatje.

Mooi, ondanks alles, gewoon mooi!

Nep eten

Bron: Facebook / Nu.nl

Het werd gemeld op Nu.nl en dus zal het wel waar zijn. Maar geloven kan ik het eigenlijk niet.

Want we worden bijna elke dag gewaarschuwd voor schadelijke microplastics. En dan zouden ze nu voor astronauten koekjes hebben gemaakt uit plastic petflessen.

Op het plaatje lijken het net echte koekjes en volgens het verhaal smaken ze zelfs “als vers gebakken” en hebben ze een vanillesmaak. Nou lijken astronauten me sowieso niet al te fijnproeverig. Die slurpen hun eiwitrijke prutjes toch wel gehoorzaam op, lekker of niet.

Nou ja, de voedselindustrie kan meer dan we denken en de menselijke smaak laat zich vaak bedotten. Als het kraakt en ook nog enigszins een smaakje heeft, zal de consument niet lang meer wachten met het toch eens een keertje proberen.

En voor het hier in de supermarkt ligt zal nog wel een tijdje duren. Maar mij krijg je niet aan dit soort kunstvoedsel.

Oud worden

Bron: Google foto’s / Algemeen Dagblad

Koning Charles, zelf ook al niet meer een van de jongsten, was vorig jaar al op bezoek bij mevrouw Ethel Caterham. Zij vierde toen haar 116e verjaardag. Afgelopen week werd Ethel zelfs 117 jaar.

Hoe moet het zijn om zo oud te worden? Daar kun je je toch geen voorstelling van maken. Zelf ben ik nu 77 en zou dan in principe nog 40 jaar verder kunnen. Als ik gewoon door blijf ademen en mijn hart door blijft kloppen. Ik ambieer het niet.

Ik heb geen doodswens, maar besef wel dat het leven op een dag ophoudt. Voor sommige mensen komt de dood te vroeg. Maar 117 jaar lijkt me gewoon te lang op deze aarde.

Wat heeft die vrouw allemaal meegemaakt….? Crisis op crisis, wereldoorlogen, ontwikkelingen van paardentram naar hogesnelheidstrein, van luchtballon naar vliegtuig, van kroontjespen naar computerspel, het zinken van de Titanic, eigenlijk veel te veel om op te noemen.

Ze heeft haar man al meer dan 50 jaar overleefd, verloor haar twee dochters. Misschien breekt ze zelfs wel het record van de Française Jeanne Calment, die in 1997 overleed toen ze 122 jaar en 164 dagen oud was.

Muggen

Bron: Google foto’s

Ik wist het niet, maar 20 augustus, vandaag dus, is Wereldmuggendag.

Waarom? Omdat muggen heel vervelend kunnen zijn maar vooral omdat ze nare ziektes kunnen overbrengen. Zoals malaria, zika en dengue. Hier in Nederland hebben we van die tropische ziektes (nog) niet veel te vrezen. Maar elders op de wereld sterven er nog steeds mensen aan.

Maar dat die akelige kleine zoemertjes je ook op andere manieren het leven zuur kunnen maken, weet ik uit eigen ervaring.

Er hoeft maar één van die diertjes in de kamer te zijn en zij (want het zijn vooral de vrouwtjes) weet me te vinden. Soms landt er één op mijn truitje en kan ik haar met een tikje naar de muggenhemel sturen.

Maar meestal verstoppen ze zich en merk ik later aan een flinke muggenbult en hardnekkige jeuk dat er weer in haar missie geslaagd is.

Hachelijk avontuur

Vandaag zijn we alweer 53 jaar getrouwd. De dag zelf was warm, maar gezellig met onze ouders, zussen en zwager.

De volgende dag gingen we op huwelijksreis naar Kreta. Leo had het geregeld via kantoor. Alleen de reis, het hotel moesten we nog zoeken. Er was nog geen internet, dus hadden we een brief geschreven naar een hotel in Aghios Nikolaos. Alleen, dat was vol.

Gelukkig vond de manager nog wel een plekje voor één nacht voor dat arme stel op huwelijksreis. De volgende dag probeerde we ons geluk in Iraklion. En ja hoor, dat lukte. Nu was alles geregeld en konden we naar het strand.

Bron: Google foto’s

Lekker een beetje bakken in de zon en natuurlijk zo nu en dan de zee in. Die was behoorlijk wild en ik moest me goed staande houden.

Op een bepaald moment was ik eigenlijk veel te ver in zee gegaan. Nou ben ik niet zo’n goeie zwemster en mijn idee om terug te zwemmen was niet zo succesvol. Leo zag het gebeuren en kwam me te hulp. Maar het was op het nippertje. Nou ja, ik vertel het hier, dus redde ik het tenslotte ook.

Ik ben nooit meer zo ver in zee gegaan en bij een beetje golfslag blijf ik wel pootje baden. Later hoorde van een local vertellen dat ik niet zo slim was geweest. Ik had me beter kunnen laten mee drijven en was dan wel ergens aangespoeld. Tja, mosterd na de maaltijd.

Maar met de trieste berichten over de mensen die anderen wilden helpen en daarbij verdronken, kwam dit hachelijk avontuur weer boven.

Effe zitten…

img_20260701_143913900_hdr7980171595768230504

Al dat slenteren en rondkijken in Dordrecht maakt een mens moe. Dan wil je wel even zitten, maar waar?

Gelukkig ontdekte ik een bank bij een huis. Het was vast wel toegestaan om er eventjes op uit te rusten.

Maar bij nader inzien leek het me toch niet comfortabel. De rugleuning zag er ernstig en enigszins bobbelig uit. Niks zachts aan te ontdekken en zeker niet uitnodigend.

We lieten die bank dus maar de bank en liepen vermoeid verder. Gelukkig vonden we een andere bank met uitzicht over het water. Weliswaar ook van stevig ijzer, maar met vriendelijke rondingen. Heel wat lekkerder voor onze achterwerken.

Daarop konden we wel even uitrusten.