“Het leven is kort. Lach zolang je nog tanden hebt.”
Je zou denken dat het van een humoristische site komt, of van een carnavalsvereniging. Maar niks is minder waar, het is een poster(?) van een vereniging van mensen die aan chronische pijn lijden.
Bij tijd en wijle word ik ook geplaagd door vervelende pijn, dus kan ik me wel enigszins voorstellen hoe je leven er dan uit kan gaan zien. Maar gelukkig trekt de pijn dan ook weer weg of wordt alles minder hevig. Ik heb nog geen klagen dus.
Maar chagrijnig worden helpt niks. Zo nu en dan een beetje lachen maakt alles toch veel lichter.
Het werd gemeld op Nu.nl en dus zal het wel waar zijn. Maar geloven kan ik het eigenlijk niet.
Want we worden bijna elke dag gewaarschuwd voor schadelijke microplastics. En dan zouden ze nu voor astronauten koekjes hebben gemaakt uit plastic petflessen.
Op het plaatje lijken het net echte koekjes en volgens het verhaal smaken ze zelfs “als vers gebakken” en hebben ze een vanillesmaak. Nou lijken astronauten me sowieso niet al te fijnproeverig. Die slurpen hun eiwitrijke prutjes toch wel gehoorzaam op, lekker of niet.
Nou ja, de voedselindustrie kan meer dan we denken en de menselijke smaak laat zich vaak bedotten. Als het kraakt en ook nog enigszins een smaakje heeft, zal de consument niet lang meer wachten met het toch eens een keertje proberen.
En voor het hier in de supermarkt ligt zal nog wel een tijdje duren. Maar mij krijg je niet aan dit soort kunstvoedsel.
Koning Charles, zelf ook al niet meer een van de jongsten, was vorig jaar al op bezoek bij mevrouw Ethel Caterham. Zij vierde toen haar 116e verjaardag. Afgelopen week werd Ethel zelfs 117 jaar.
Hoe moet het zijn om zo oud te worden? Daar kun je je toch geen voorstelling van maken. Zelf ben ik nu 77 en zou dan in principe nog 40 jaar verder kunnen. Als ik gewoon door blijf ademen en mijn hart door blijft kloppen. Ik ambieer het niet.
Ik heb geen doodswens, maar besef wel dat het leven op een dag ophoudt. Voor sommige mensen komt de dood te vroeg. Maar 117 jaar lijkt me gewoon te lang op deze aarde.
Wat heeft die vrouw allemaal meegemaakt….? Crisis op crisis, wereldoorlogen, ontwikkelingen van paardentram naar hogesnelheidstrein, van luchtballon naar vliegtuig, van kroontjespen naar computerspel, het zinken van de Titanic, eigenlijk veel te veel om op te noemen.
Ze heeft haar man al meer dan 50 jaar overleefd, verloor haar twee dochters. Misschien breekt ze zelfs wel het record van de Française Jeanne Calment, die in 1997 overleed toen ze 122 jaar en 164 dagen oud was.
Ik wist het niet, maar 20 augustus, vandaag dus, is Wereldmuggendag.
Waarom? Omdat muggen heel vervelend kunnen zijn maar vooral omdat ze nare ziektes kunnen overbrengen. Zoals malaria, zika en dengue. Hier in Nederland hebben we van die tropische ziektes (nog) niet veel te vrezen. Maar elders op de wereld sterven er nog steeds mensen aan.
Maar dat die akelige kleine zoemertjes je ook op andere manieren het leven zuur kunnen maken, weet ik uit eigen ervaring.
Er hoeft maar één van die diertjes in de kamer te zijn en zij (want het zijn vooral de vrouwtjes) weet me te vinden. Soms landt er één op mijn truitje en kan ik haar met een tikje naar de muggenhemel sturen.
Maar meestal verstoppen ze zich en merk ik later aan een flinke muggenbult en hardnekkige jeuk dat er weer in haar missie geslaagd is.
Vandaag zijn we alweer 53 jaar getrouwd. De dag zelf was warm, maar gezellig met onze ouders, zussen en zwager.
De volgende dag gingen we op huwelijksreis naar Kreta. Leo had het geregeld via kantoor. Alleen de reis, het hotel moesten we nog zoeken. Er was nog geen internet, dus hadden we een brief geschreven naar een hotel in Aghios Nikolaos. Alleen, dat was vol.
Gelukkig vond de manager nog wel een plekje voor één nacht voor dat arme stel op huwelijksreis. De volgende dag probeerde we ons geluk in Iraklion. En ja hoor, dat lukte. Nu was alles geregeld en konden we naar het strand.
Bron: Google foto’s
Lekker een beetje bakken in de zon en natuurlijk zo nu en dan de zee in. Die was behoorlijk wild en ik moest me goed staande houden.
Op een bepaald moment was ik eigenlijk veel te ver in zee gegaan. Nou ben ik niet zo’n goeie zwemster en mijn idee om terug te zwemmen was niet zo succesvol. Leo zag het gebeuren en kwam me te hulp. Maar het was op het nippertje. Nou ja, ik vertel het hier, dus redde ik het tenslotte ook.
Ik ben nooit meer zo ver in zee gegaan en bij een beetje golfslag blijf ik wel pootje baden. Later hoorde van een local vertellen dat ik niet zo slim was geweest. Ik had me beter kunnen laten mee drijven en was dan wel ergens aangespoeld. Tja, mosterd na de maaltijd.
Maar met de trieste berichten over de mensen die anderen wilden helpen en daarbij verdronken, kwam dit hachelijk avontuur weer boven.
Al dat slenteren en rondkijken in Dordrecht maakt een mens moe. Dan wil je wel even zitten, maar waar?
Gelukkig ontdekte ik een bank bij een huis. Het was vast wel toegestaan om er eventjes op uit te rusten.
Maar bij nader inzien leek het me toch niet comfortabel. De rugleuning zag er ernstig en enigszins bobbelig uit. Niks zachts aan te ontdekken en zeker niet uitnodigend.
We lieten die bank dus maar de bank en liepen vermoeid verder. Gelukkig vonden we een andere bank met uitzicht over het water. Weliswaar ook van stevig ijzer, maar met vriendelijke rondingen. Heel wat lekkerder voor onze achterwerken.
Deze week zagen we “Agatha’s almanac”, een film, eigenlijk meer een documentaire, over het leven van een ruim 90-jarige vrouw.
Ze bewoont in haar eentje een boerderij die een flink stuk land beslaat. Als ze er om heen loopt, heeft ze 5 kilometer in de benen. Dagelijks is ze op het land bezig en verbouwt er pompoenen, watermeloen, dille, aardbeien, bonen en bloemen.
Daarnaast kookt en bakt ze. Haar water haalt ze uit een regenput. En ze repareert zelf haar huis. Onconventioneel, gewoon met ducttape. Daar maakt ze ook haar lekkende emmer weer waterdicht mee.
De film beslaat een langere periode, dus krijg je ook mee dat ze wel eens ziek is, gevallen of haar hand heeft bezeerd.
Een mooi portret van een vastbesloten, eigenzinnige vrouw met een speciaal soort humor. Een mooi document van een werkzaam leven.
M., die uit Suriname komt, vertelde dat ze heel vaak geen gewone bloem maar kikkererwtenmeel gebruikt als ze pannenkoeken bakt. En ook onze zoon gebruikt dat vaker.
Dus ging ik op zoek naar kikkererwtenmeel of in het Engels “gram flour”. Dat was nog niet zo eenvoudig, maar bij de Iraanse winkel bleek het hoog op een plank te staan. En zoiets moet ik meteen uitproberen. Ik zocht naar recepten en dan kom je al gauw in de Indiase keuken terecht, maar het wordt ook gebruikt in Frankrijk en Italië. Dus moet ik nog eens naar recepten zoeken.
Het werd een allereenvoudigst recept: kikkererwtenmeel, gelijke hoeveelheid water en wat zout. Verder niks. Er werd aangeraden het beslag wel even een tijdje van te voren maken.
En dan bakken. In mijn kleine koekenpannetje werd het niks. Het plakte en ik kon de pannenkoek niet omdraaien. Maar in mijn pan met anti-aanbaklaag lukte het voorbeeldig. Niet te dun, niet te dik.
Ik belegde de koek met een restje groenten en serveerde er salade bij. Een prima maal. De pannenkoek smaakte heerlijk. Zo kom je eenvoudig aan voldoende eiwit en peulvruchten. Het is het proberen zeker waard.
Volgende keer vul ik het beslag met wat fijn gesnipperde groenten en wat kruiderij. Ik hou je op de hoogte.
Leo en ik lopen nog best wel wat af, al doen we geen hele grote wandelingen meer. En een dagje met schoondochter levert ook een flinke hoeveelheid stappen op.
Maar of kinderen tegenwoordig nog zo veel lopen, ik vraag het me af. Want hier voor een kinderopvang in Den Haag staan de karretjes al klaar voor de volgende dag. Natuurlijk, heerlijk om je kind in zo’n kar te zetten en met een gerust hart uit te zwaaien. Dat kenden we vroeger niet.
Als kleuter had ik het makkelijk, de school was op 50 meter van huis en moeder kon vanuit het raam alles goed in de gaten houden.
Onze kinderen moesten van de flat naar de opvang een heel stuk lopen. Later bracht ik ze op de fiets. Ja, dan hadden ze natuurlijk ook een soort van vervoer.
Ik heb geen idee van waar de kinderen in Den Haag moeten komen. En ze alleen door het drukke verkeer laten gaan is zeker geen optie. Dus dan maar in die leuke karretjes.
