Nu hoef je ’s morgens niet meer vroeg je bed uit… Maar heerlijk uitslapen is er toch niet bij, want om zes uur wekt je eigen biologische klok.
Niet met een harde bel, niet met een lief muziekje, maar met je blaas. Of je wil of niet, eruit zul je.
Nou ja, je kan natuurlijk nog wel even terug. Misschien nog wat slapen, wat koekeloeren op dat kleine schermpje.
Maar dan heb je het wel gehad.
Kom, eruit en gewoon weer aan de slag.
Sinds mijn hartoperatie let ik op wat ik eet. Niet te veel, te vet, bijna altijd volkoren, veel groente. Weinig vlees, maar weer wel redelijk regelmatig peulvruchten. En we lezen vrijwel altijd de etiketten, want daar staat veel meer informatie op dan op de voorkant wordt gezet.
Al jaren kopen wij onze pindakaas bij Aldi. Echte pindakaas, dus van 100% pinda’s en niks anders. Maar de laatste tijd is het lastig om dat product te kopen. Dat wat nu op het schap staat bevat onder andere palmolie. Ja, juist die olie die zo afgeraden wordt omdat het cholesterol verhogend zou zijn.
Ja, er staan nog wel wat van die 100% potten, maar die zijn extra groot, 600 gram. En dan doen we zo lang met een pot. Jammer, want wij vinden deze pindakaas nou juist de lekkerste. Dus moesten we op zoek naar een ander merk.
Gelukkig gevonden bij de blauwe super. En nou maar hopen dat die de normale potten van 350 gram blijft verkopen.
Soms verbaas ik me over het rijgedrag van de mensen. Want ze houden zich niet meer aan de verkeersregels, schieten op rotondes nog even snel voor, gaan de hoek om zonder hun richtingaanwijzer te gebruiken. En op de fiets hun hand uitsteken is er ook niet meer bij.
Ze kijken heel beledigd als ze met volle vaart uit een straat komen schieten en je nog net op tijd kunt remmen. Alsof de wereld alleen van hun is.
En ’s avonds is het misschien nog erger. Gekleed in een donker pak op een fiets zonder verlichting steken ze zomaar over zonder ook maar op of om te kijken.
Soms denk ik “zouden ze misschien genoeg van het leven hebben?” Je moet er toch niet aan denken!
Tomatenrijst met kleurige groente
1 ui
1 kleine prei
2 lenteuitjes
2 teentjes knoflook
1 paprika (rood, geel of groen)
2 stengels bleekselderij
1 kleine winterwortel
125 gram doperwten (diepvries)
ca. 300 gram gekookte rijst
1 eetlepel tomatenpuree
1,5 theelepel Italiaanse kruiden
0,5 theelepel komijn
peper, zout
(olijf)olie om in te bakken
Snipper de ui en snijdt alle groenten in reepjes of blokjes.
Fruit ui, knoflook, prei, lenteui, wortel en bleekselderij aan in hete olie.
Voeg de tomatenpuree toe en roer los, laat even meebakken.
Voeg eventueel wat water toe en laat alles op zacht voeg ongeveer 10 minuten stoven.
Doe dan de rijst en kruiden en op het laatst de doperwten erbij,
Doe roer nog een keer goed door tot de erwtjes net gaar zijn. .
Serveer met wat gehakte peterselie.
Ik deed er nog gebakken halloumi bij, maar een stukje kip of hamblokjes smaken ook prima. En dit recept is gemakkelijk aanpasbaar. Wie niet alle groenten in huis heeft, kan naar eigen smaak variëren.
“Koppetje duikelen” deed ik als kind niet op dit soort klimrek, maar op een stang die tussen twee hoekpanden zat.
Maar later kwamen deze klimrekken. Daar in kon je klimmen (uiteraard) en klauteren, er op- of aflopen. Maar dat deed ik niet. Was een beetje angsthaasje.
Onze kinderen speelden er ook nog op. Maar nu zijn ze bijna allemaal weg gesaneerd. Maar zelden zie je nog kinderen buitenspelen.
En dat vind ik wel jammer.
Wie in Finland zwanger is, hoeft zich niet te bekommeren om babyspullen of een wieg. Want van overheidswege wordt daarvoor gezorgd.
Alles heel basic, maar voldoende om te kunnen zorgen voor je baby, hem of haar aan te kleden en zelfs te laten slapen. Want in een kartonnen doos, groot genoeg om een tijdje als bedje te fungeren, worden de spulletjes afgeleverd. Alles zit er in, kleding, luiers, een matrasje, lakentjes en dekentje. Zelfs aan knuffels is gedacht
Zo hoeft niemand zich zorgen te maken. En dat gebeurt al vele jaren, want in Finland wordt beweerd dat elke inwoner in dezelfde doos gelegen heeft. Dat is toch een heel lieve gedachte…?
Ik vind het heel sociaal, maar ook vertederend.
Lang geleden heb ik best een lange tijd aan Pilates gedaan. Dat waren oefeningen in groepsverband , staand of op de grond. Niet al te moeilijk en met een beetje lenigheid kwam ik een heel eind.
En als ik dan nog zin had, deed ik een aantal van die oefeningen thuis. Op een matje, misschien wat minder vaak en minder intensief.
Nu zie ik beelden voorbijkomen van vrouwen in een Pilatesstudio en ik vraag me af: “Waar zijn die mee bezig? Wat zijn dat voor toestellen?” Ik vind ze nog het meest lijken op martelwerktuigen en geen haar op mijn hoofd die er over zal denken om me bij zo’n studio aan te melden.
Hele stellages, met banden en riemen, met plateaus die uit elkaar schuiven. Voor je het weet lig je in een spagaat en niet van harte.
Nee, ik hou het dus maar bij onze gymles. Met zachte schuimrubber ballen, niet al te zware gewichtjes en oefeningen die haalbaar zijn voor onze 65+ groep.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
En alweer een nummer van mijn idool, Charles Aznavour. Al zoveel maal gespeeld in allerlei uitvoeringen, maar deze keer in het Spaans het verhaal van La Mama, voorzien van een tekenfilmpje.
Het was een beetje kort dag om de blogbijeenkomst te organiseren. Allemaal 70+pensionados maar toch zo veel te doen, te regelen. Dus dan maar een keertje in “petit comité”.
En zo zaten Bettie en ik gisterenmorgen al snel aan de koffie in de Utrechtse Bar Beton. Marthy was door een omstandigheid wat later en schoof tegen lunchtijd aan.
Er werden grote en kleine nieuwtjes, het wel en wee van mannen en kinderen, wat we allemaal zo te doen hebben en nog veel meer uitgewisseld. En zoals gewoonlijk van de hak op de tak. En passant werd er nog een keer koffie, thee, wijn en daarna ook heerlijke croquetten geserveerd.
En dan was het alweer tijd om huiswaarts te gaan. Jammer dat het niet lukte iedereen bij elkaar te krijgen. Maar binnenkort hopen we een herkansing te regelen. Dus Jeanne, Emie, Mieke, Sjoerd en Judy… wat in het vat zit verzuurt niet.
Appelmoes, een de eerste dingen die een baby te happen krijgt. En een van de laatste dingen die oude mensen eten. Zacht, natuurlijk en redelijk gezond. Zeker als je het zelf maakt. Niks moeilijks aan.
Appelen schillen, in stukken en met een beetje water koken. Wie wil, pureert het helemaal fijn. Ik heb het liever tamelijk grof.
Maar mensen in een verzorgingsinstelling in Zeeland krijgen geen appelmoes meer. Dat is ongezond, want te veel suiker, te veel verpakking, dus milieu-verontreinigend.
Ja, dan heb je al een heel leven achter je, komt iemand je vertellen dat je gezonder moet gaan leven. Tamelijk betuttelend!
Maar voor een 70+ is gezond leven toch iets anders dan voor een 20er of 30er. Dan ligt de prioriteit bij lekker en niet te zwaar. Geef die mensen dus maar gewoon hun appelmoes.
