Ik verwachtte een flinke pil toen ik dit boek in de bieb reserveerde. Maar het bleek een klein boekje te zijn, dat met gemak op mijn handpalm past.
Er staan zo’n 100 spreuken en wijze woorden in, allemaal bedacht om het leven ietsje zonniger te maken en somberheid uit te wissen. Her en der zal ik er eens eentje plaatsen.
De foto’s zijn geen van alle mooi, maar geven een pagina uit het boekje weer.
Als de spreuk je maar wel doet (glim)lachen en de zon een beetje laat schijnen.
Kijk, dit is Thomas Jasper Cat Sr., beter bekend als Tom. Ik ontdekte hem op een muur bij de Koepelkerk in Amsterdam.
Zijn altijd slimme maatje Jerry heb ik niet kunnen ontdekken. Maar die zal al vast wel ergens in de buurt zijn en broeden op een nieuwe list om Tom uit de tent te lokken.
Lang hoefde ik niet te zoeken. Want ik niet alleen maakte een foto van hem. Op TikTok, Instagram en Facebook ontdekte ik nog meer foto’s van diezelfde plek. En betere speurders hadden Jerry al ontdekt. Die piept ergens uit een stenen holletje. Volgende keer dus nog maar eens beter kijken…
Oh ja, er is veel te zien in Amsterdam. En niet alleen in het Rijksmuseum.
Nee, ik weet echt niet of deze deur nou al jaren deze kleur heeft of dat een enthousiaste Oranje-aanhanger de verfpot heeft gehanteerd.
Maar ergens in Den Haag ontdekte ik hem en ja, dan moet ik zoiets wel fotograferen.
Hij sprong eruit en was niet te missen. Andere deuren daar hadden wat bescheidener kleurtjes.
Ook netjes hoor, maar niet zo in het oog springend en zeker een stuk neutraler.
Misschien loop ik er nog wel eens langs en kan ik zien of het alleen voor het voetballen was of dat de bewoner gewoon “iets anders” wilde.
Marthy schreef er al over, de tentoonstelling van Peter Gentenaar en Pat Gentenaar-Torley in Museum Rijswijk.
De grote vormen die Peter Gentenaar maakt, zijn waarschijnlijk redelijk zwaar van zichzelf en ze hangen stil. Toch gaven ze mij het gevoel te zweven, te fladderen in de ruimte. Ze bestaan uit papierpulp, maar door hun verschillende vormen, een klein beetje versteviging met dunne bamboestukjes en de hand van de meester krullen, plooien en vormen ze zich.
Sommige zijn wit, maar toch niet egaal van kleur. Andere objecten hebben meer of minder kleur in zich. Wat het zijn? Vormen, schelpen, wolken of dat wat je er in wilt zien. Ze maakten op mij een enorme indruk en ik vond ze prachtig.
De tentoonstelling “Fibers of life” is nog tot en met 6 september 2026 te zien in Museum Rijswijk.
Bijna alle bloggers hebben nu wel iets over alle groen en bloei geplaatst.
En ik wil niet achterblijven, al bleef ik tijdens onze wekelijkse Ganzen wandeling wel telkens achter om foto’s te maken.
Dit is een kleine collage van de dingen die ik onderweg tegenkwam. Niet alleen bloeiende bomen, maar ook gewone paardenbloemen, het ooievaarsnest met de broedende ooievaars in de bloemenwei en een moedereend met acht kleine pulletjes.
Zomaar een mooie lentedag in Ommoord.
Dit lijvige boek mocht ik inkijken. Het is een loodzwaar boek, maar met een licht onderwerp: de geschiedenis van consumptie ijs.
Likkend aan een cornetto of perenijsje zijn onze gedachten nou niet direct bij historie. Toch gaat de geschiedenis van ijs heel ver terug.
Deze dikke pil, in de vorm van een reuze ijswafel, staat vol wetenswaardigheden en vooral veel foto’s van ijsreclame, ijs etende mensen, cartoons en kunstuitingen.
Maar ook ijsserviezen, ijsbekers en ijsschaaltjes van glas, metaal of flinterdun porselein.
Een heerlijk boek om in te bladeren.
Vol goeie moed begon ik voor kerst met bakken. Eerst wilde ik kerststollen maken. Alles in huis gehaald, gewogen, geweekt en tot een mooi deeg gekneed. Amandelpers moest er ook in, dus mooie rollen gemaakt.
En al snel lagen er stollen op het bakblik. Hup de oven in, maar helaas…. na 25 minuten haalde ik de twee middelgrote en een kleiner exemplaar jammerlijk verbrand uit de oven. De oventhermostaat was op hol geslagen.
Nee, dat was niet geschikt om weg te geven. In tegendeel, we waren al van plan om alles in de kliko te mikken. Maar ja, dat is wel heel erg zonde van al die heerlijkheden. Na een paar uurtjes sneden we ze aan en och, niet moeders mooiste maar toch. best te consumeren. Dus dat deden we maar al ver vóór de kerst.
Met behulp van een losse oventhermometer kan ik gelukkig nog wel öp gevoel” bakken. Dus zette ik later twee barmbracks in de oven. En weer later bakte ik kerstkoekjes.
De keuken leek even op een “Heel Holland Bakt-decor”, maar dan zonder de wedstrijdstress.
Eind goed, al goed.
In Den Haag daar woont een graaf
en zijn zoon heet Jantje
Als je vraagt: Waar woont je pa?
dan wijst hij met zijn handje
met zijn vingertje en zijn duim.
Op zijn hoed draagt hij een pluim
Aan zijn arm een mandje.
Dag, mijn lieve Jantje.
Ja, dit is hem: Jantje. In 1978 vereeuwigd door Ivo Coljé. Het beeldje staat op de Lange Vijverberg, tegenover het Binnenhof. Daar zou de vader van Jantje, Graaf van Holland, hebben gewoond.
Nu wordt het Binnenhof gerestaureerd. Kosten, tijd en moeite blijkbaar in overvloed…..
Vorige week liep ik terug van het koffiedrinken met de wandelclub, toen ik dit zag. Een heel perk met zacht roze bloeiende struiken. Het leek wel lente….!
Ik weet wel dat deze struiken (Viburnum Botnantense) winterbloeiers zijn. Maar toch, zomaar op een kille en mistige winterdag zo’n hoeveelheid zachte kleurtjes, dat is gewoon een heerlijke verrassing.
En het bewijst dat de natuur geheel zichzelf blijft en zich niks aantrekt van wat de mensen allemaal bekokstoven. Dit bloeit ’s winters en straks in de lente komen er weer andere bloemen aan de beurt.
Alles gaat zoals het gaan moet. Ik vind dat wel een troostrijke gedachte.
Er is helemaal geen speciale reden om nou juist deze foto van wasgoed aan een lijn te kiezen.
Zomaar een huis in Burano, bij Venetië, fris gekleurd. Met een vliegengordijn, planten in potten en kleding aan de waslijn.
Ik vind hem gewoon superleuk en kleurig. Alk er naar kijk, maakt het mijn dag vrolijker.
En wie wil er nou niet een beetje opgevrolijkt worden in deze soms zo sombere dagen.
