Heel de maand september stond Lissabon op onze kalender.
Aan die stad hebben we goede herinneringen. We waren er met onze kinderen en ook samen hebben we de stad doorkruist.
Op deze poster staat nou eens niet het welbekende trammetje, maar zien we het uitzicht vanaf de Miradouro da Santa Luzia. Hier kijk je uit over heel Lissabon en het Castelo Sao Jorge.
Het is een heerlijk plekje om even uit dat beroemde trammetje te stappen en een bankje op te zoeken. Misschien vind je een ijstentje en kun je onderwijl lekker likken aan zo’n koel bolletje.
Lissabon heeft vele mooie kanten, een heleboel musea en mooie wijken.
Wel is het voortdurend klimmen, want de stad ligt op zeven heuvels, net als Rome. Dus laat die hakken maar thuis en trek stevige stappers aan.
Dit is een foto van de Hoogstraat in Rotterdam, maar dan niet van nu, maar van vóór de oorlog. En meteen toen ik hem zag, wist ik dat ik verhaal zou gaan schrijven. Ik heb het diverse malen uit de mond van mijn moeder gehoord en werd bevestigd door tante Fien en tante Zus.
Het is dus authentiek, maar hier en daar bijgewerkt door mijn fantasie.
Mijn moeder Sjaan was elf toen haar moeder overleed. Van de droom om verder te leren kon niets meer komen. Ze moest “in een dienstje”. Het betekende hard werken. Trappen boenen, lopers en kleden kloppen, ramen zemen, vegen, wassen, strijken. Alles wat in een huishouden gebeuren moest.
In 1926, ze was toen achttien, werkte ze bij een gierige vrouw. Eén boterham kreeg ze ’s morgens, dun besmeerd met margarine en suiker. Veel te weinig voor al dat zware werk. Ze besloot ze er weg te gaan. Genoeg ander werk voor een stevige meid die van aanpakken wist.
Maar eerst plunderde ze nog de trommel met roomboter koekjes, die in de “mooie kamer” stond. Daarna trok ze de deur achter zich dicht en liep naar de stad. Op de Hoogstraat, daar ging ze kijken wat er te beleven viel.
Maar wie liep daar…? Ja, verdraaid dat was Fientje, haar jongere zus. Fien had gehuild, dat kon je zien. Nog nasnikkend vertelde ze dat zij in haar dienstje toch moest wassen, ondanks de beloftes van mevrouw. “En ik heb daar toch zo’n hekel aan…!”
Sjaantje sloeg haar arm om haar zusje heen. “En ik kreeg weer die ene zuinige boterham, ik rammel van de honger.” Stijf gearmd liepen ze verder de Hoogstraat op. Ze bekeken de etalages met kleding, sigaren, sigaretten. Er was genoeg te zien. Mooie etalages met fijne kleding, manufacturen, boeken. Je vond er Kattenburg & Co, maar ook een reclamebureau.
Op één van de statige singels stapte die morgen ook een boze figuur naar buiten. Ze streek een lok haar achter haar oren, knoopte gehaast haar jas dicht. Wat dacht die mevrouw wel? Dan was het eten te flauw, dan te vet. De pudding was niet goed en de mokkataart te groot. Dan zoekt ze maar een andere kokkin.
Jannetje, Zus zoals ze zich noemde, moest even naar buiten, even stoom afblazen. Zonder er bij na te denken liep ze richting stad. Op de Hoogstraat stond ze stil voor een lampenwinkel. “Nee maar, wie hebben we daar?” klonk het naast haar uit één mond. Zus draaide zich om en was stomverbaasd. “Sjaantje, Fien, wat doen jullie nou hier?”
Wat bleek, ook Zus had de keuken gelaten voor wat het was. Ze was al vijfentwintig en inmiddeld kokkin. Zo’n aldoor mopperende mevrouw werkte op haar zenuwen.
Zeg, wat zullen we doen? Wat denken jullie van koffie en dan zo’n lekker taartje bij Terminus….? En daar gingen de drie zussen, zomaar op een doordeweekse werkdag, op weg naar Café Concert Terminus….
Er wordt altijd gedacht dat, als je niet meer werkt, je dan tijd te over hebt. Maar soms lijkt het ook wel of de tijd steeds sneller gaat. Dat is natuurlijk niet zo.
Allereerst ben ik niet zo’n snelle opstaander. ’s Morgen lokt mijn bedje en heb ik geen verplichtingen dan kan ik me nog eens lekker omdraaien. En waarom ook niet?
Bron: Google fotos / Blond Amsterdam
Maar ja, er is een huis om een beetje netjes te houden, was te doen, te strijken, boodschappen halen. Ook koken vraagt tijd, al vind ik dat helemaal niet erg om te doen.
Elke week roept de zangclub, er moet gewandeld worden om de conditie op peil te houden, gegymd om fit en soepel te blijven. Zo nu en dan gaan Leo en ik op stap of een paar dagen op vakantie.
En dan zijn er ook nog hobby’s, zoals knutselen, fotograferen, kaarten maken. En vergeet de uitdagingen niet. Ik doe mee met de Foto Bingo, maar ik zag ook de twee wekelijkse Blog Hop voorbij komen. Ik had het vaste plan daar aan mee te doen en elke veertien dagen iets te maken. Maar dat vergat ik ook weer meteen en zo kwam ik er achter dat die allang begonnen was. Misschien dat ik daar toch zo nu en dan aan toe kan komen, maar elke twee weken…?
Want van mezelf moet ik ook nog het een en ander verwezenlijken. Er moeten nog doosjes, opbergmappen gemaakt worden. En dat is al zo vaak uitgesteld. Dat wil ik het nu eens eerst af gaan maken. En straks is het kerst en wil ik kaarten maken, koekjes bakken. Dus ondanks hele dagen “vrij” heb ik best behoorlijk wat om handen.
Soms lijkt het wel drukker dan voorheen. Wat zeg ik, bij tijd en wijle begin het zelfs een beetje op werken te lijken!
Hoe heerlijk moet het zijn als je onder je handen zo’n mooi en leuk plaatje tevoorschijn weet te brengen. Het is een illustratie van de hand van Inga Moore (1945) voor een uitgave van “Wind in the willows”, een kinderboek van Kenneth Grahame.
Natuurlijk heb ik weleens van dat boek gehoord, maar nog nooit heb ik het gelezen. Misschien ga ik dat binnenkort wel doen, want -hoewel een kinderboek- moet ook voor oudere lezers aantrekkelijk zijn.
Ik bewonder vooral de kleuren van dat super luxe beddengordijn. Slapen in een hemelbed, gesteund door vele kussens en met een kaars op het nachtkastje naast je. Dikke gewatteerde dekens tegen de kou en ’s morgens wakker worden na een nacht voor zoete dromen. Ja, dat lijkt me wel wat. Ik zie het zo voor me.
Maar ach, laat ik ophouden. Voor je het weet dagdroom ik verder en er moet nog het een en ander gedaan worden. Plichten roepen! Zoals vaatwasser uitruimen, was opvouwen.
Hup, terug in de werkelijkheid en met beide benen weer op de vloer!
Er zijn mensen die verzamelen postzegels, munten, kleine of grote beelden, schilderijen. Nou ja, er is van alles te verzamelen.
Maar laatst las ik over iemand die pizzadozen verzamelde. Ik kon me er niks bij voorstellen. In de studententijd zag ik wel een stapels pizzadozen, maar die waren allemaal hetzelfde.
Maar deze man had al hele stapels verschillende.
Zoiets begint vaak als een grap. Maar waar laat je toch al die dozen. En zou dat niet gaan stinken? En hoeveel verschillende verpakkingen zouden er bestaan?
Ik zocht op internet en ja hoor, er zijn er diverse. Kijk maar. Sommige wat gewoontjes, andere vast en zeker gemaakt voor een speciale gelegenheid.
Maar als ik weer eens pizza bestel, dan gaat bij ons de doos toch gewoon in de kliko.
Ik verwachtte een flinke pil toen ik dit boek in de bieb reserveerde. Maar het bleek een klein boekje te zijn, dat met gemak op mijn handpalm past.
Er staan zo’n 100 spreuken en wijze woorden in, allemaal bedacht om het leven ietsje zonniger te maken en somberheid uit te wissen. Her en der zal ik er eens eentje plaatsen.
De foto’s zijn geen van alle mooi, maar geven een pagina uit het boekje weer.
Als de spreuk je maar wel doet (glim)lachen en de zon een beetje laat schijnen.
Kijk, dit is Thomas Jasper Cat Sr., beter bekend als Tom. Ik ontdekte hem op een muur bij de Koepelkerk in Amsterdam.
Zijn altijd slimme maatje Jerry heb ik niet kunnen ontdekken. Maar die zal al vast wel ergens in de buurt zijn en broeden op een nieuwe list om Tom uit de tent te lokken.
Lang hoefde ik niet te zoeken. Want ik niet alleen maakte een foto van hem. Op TikTok, Instagram en Facebook ontdekte ik nog meer foto’s van diezelfde plek. En betere speurders hadden Jerry al ontdekt. Die piept ergens uit een stenen holletje. Volgende keer dus nog maar eens beter kijken…
Oh ja, er is veel te zien in Amsterdam. En niet alleen in het Rijksmuseum.
