Bijna alle bloggers hebben nu wel iets over alle groen en bloei geplaatst.
En ik wil niet achterblijven, al bleef ik tijdens onze wekelijkse Ganzen wandeling wel telkens achter om foto’s te maken.
Dit is een kleine collage van de dingen die ik onderweg tegenkwam. Niet alleen bloeiende bomen, maar ook gewone paardenbloemen, het ooievaarsnest met de broedende ooievaars in de bloemenwei en een moedereend met acht kleine pulletjes.
Zomaar een mooie lentedag in Ommoord.
Dit lijvige boek mocht ik inkijken. Het is een loodzwaar boek, maar met een licht onderwerp: de geschiedenis van consumptie ijs.
Likkend aan een cornetto of perenijsje zijn onze gedachten nou niet direct bij historie. Toch gaat de geschiedenis van ijs heel ver terug.
Deze dikke pil, in de vorm van een reuze ijswafel, staat vol wetenswaardigheden en vooral veel foto’s van ijsreclame, ijs etende mensen, cartoons en kunstuitingen.
Maar ook ijsserviezen, ijsbekers en ijsschaaltjes van glas, metaal of flinterdun porselein.
Een heerlijk boek om in te bladeren.
Vol goeie moed begon ik voor kerst met bakken. Eerst wilde ik kerststollen maken. Alles in huis gehaald, gewogen, geweekt en tot een mooi deeg gekneed. Amandelpers moest er ook in, dus mooie rollen gemaakt.
En al snel lagen er stollen op het bakblik. Hup de oven in, maar helaas…. na 25 minuten haalde ik de twee middelgrote en een kleiner exemplaar jammerlijk verbrand uit de oven. De oventhermostaat was op hol geslagen.
Nee, dat was niet geschikt om weg te geven. In tegendeel, we waren al van plan om alles in de kliko te mikken. Maar ja, dat is wel heel erg zonde van al die heerlijkheden. Na een paar uurtjes sneden we ze aan en och, niet moeders mooiste maar toch. best te consumeren. Dus dat deden we maar al ver vóór de kerst.
Met behulp van een losse oventhermometer kan ik gelukkig nog wel öp gevoel” bakken. Dus zette ik later twee barmbracks in de oven. En weer later bakte ik kerstkoekjes.
De keuken leek even op een “Heel Holland Bakt-decor”, maar dan zonder de wedstrijdstress.
Eind goed, al goed.
In Den Haag daar woont een graaf
en zijn zoon heet Jantje
Als je vraagt: Waar woont je pa?
dan wijst hij met zijn handje
met zijn vingertje en zijn duim.
Op zijn hoed draagt hij een pluim
Aan zijn arm een mandje.
Dag, mijn lieve Jantje.
Ja, dit is hem: Jantje. In 1978 vereeuwigd door Ivo Coljé. Het beeldje staat op de Lange Vijverberg, tegenover het Binnenhof. Daar zou de vader van Jantje, Graaf van Holland, hebben gewoond.
Nu wordt het Binnenhof gerestaureerd. Kosten, tijd en moeite blijkbaar in overvloed…..
Vorige week liep ik terug van het koffiedrinken met de wandelclub, toen ik dit zag. Een heel perk met zacht roze bloeiende struiken. Het leek wel lente….!
Ik weet wel dat deze struiken (Viburnum Botnantense) winterbloeiers zijn. Maar toch, zomaar op een kille en mistige winterdag zo’n hoeveelheid zachte kleurtjes, dat is gewoon een heerlijke verrassing.
En het bewijst dat de natuur geheel zichzelf blijft en zich niks aantrekt van wat de mensen allemaal bekokstoven. Dit bloeit ’s winters en straks in de lente komen er weer andere bloemen aan de beurt.
Alles gaat zoals het gaan moet. Ik vind dat wel een troostrijke gedachte.
Er is helemaal geen speciale reden om nou juist deze foto van wasgoed aan een lijn te kiezen.
Zomaar een huis in Burano, bij Venetië, fris gekleurd. Met een vliegengordijn, planten in potten en kleding aan de waslijn.
Ik vind hem gewoon superleuk en kleurig. Alk er naar kijk, maakt het mijn dag vrolijker.
En wie wil er nou niet een beetje opgevrolijkt worden in deze soms zo sombere dagen.
In ons wijkgebouw “De Romeynshof” worden regelmatig diverse amateur kunstwerken tentoongesteld. Soms vind je daar heel leuke, bijzondere of vreemde werken tussen.
De afgelopen weken hingen er werken die gebaseerd zijn op het thema “muziek”. En daar zag ik toch werkelijk heel bijzondere dingen tussen hangen. Ik denk dat er wel meer mensen zulk werk aan de muur willen hebben. Ik koos er zelf drie uit om over te bloggen.
Het briefje waar ik de namen van de makers had gezet, ben ik kwijt geraakt. Nu kan ik alleen maar melden dat de linkse een mozaiek is, de middels is een zwart/wit tekening en de derde is van staal gemaakt.
Elisabeth van het blog BussyBessy vraagt ons een jaar lang onze favorieten op te geven. Dat loopt van je favoriete muziek naar je favoriete seizoen en alles wat daartussen kan liggen. Kijk eens op haar blog. Misschien wil je alsnog aansluiten.
Deze keer wil Elisabeth weten welke winkel favoriet is bij de blogsters. Tja, dat zijn er nogal wat. Welke zal ik kiezen? Een hobbywinkel? Daar kom ik eigenlijk niet meer zo veel, want doe ik nu via internet. Eigenlijk winkel ik al lang niet meer zo veel. Soms wil ik nog wel eens een Action, Wibra of Sostrene inlopen.
Ben ik in een andere stad, kijk ik graag rond in modezaken, vintagewinkels en bijzondere zaken. En nu ik er over denk, ik weet er één! In Parijs staat een winkel waar ik uren, dagen zelfs, zou kunnen rondneuzen.
In de Rue Coquièllere is op een hoek de al 200 jaar bestaande kookwinkel van C. Delherrin te vinden. Daar kun je alles, maar dan ook alles, kopen wat met koken en bakken te maken heeft. Van klein spuitmondjes tot soeppannen voor een weeshuis. Van gardes voor slagroomkloppen tot houten lepels om in diezelfde soeppan te roeren.
En denk niet dat het een superluxe winkel is. Het is er bijna nog net als het 200 jaar geleden moet zijn geweest. Met lange houten planken, bedienden in stofjassen, een rekening uitgeschreven op een papiertje. Maar likkebaardend liep ik er door. Koperen pannen voor van alles en nog wat, messen, scharen, haken om van allerlei zaken op te hangen, gereedschap waarvan ik niet wist waarvoor het diende.
Tja, is koken niet je hobby, dan heb je er niks te zoeken. Maar anders kun je je er heerlijk vermaken. En mocht je man ongeduldig worden, stuur hem dan naar de DIY-afdeling van de BHV (Bazar de l’Hotel de Ville}. Daar kan hij dan zijn hart ophalen aan schroefjes, knoppen, boren en andere DHZ-machientjes 🙂
Hoe het in het Verenigd Koninkrijk is weet ik niet, maar hier in Nederland gebruiken we de kleine muntjes niet meer. Al vrij snel na de invoering van de Euro zijn we daar mee gestopt. Toch heb ik nog een doosje met die muntjes.
Niet zoveel als de man in dit filmpje. Ik vond het fascinerend om te zien hoe hij daar zijn vloer mee legde, er zelfs een mooie en toepasselijke vloermat bij de voordeur mee mozaiekte.
Al weet ik niet of hij die vloer ook werkelijk heeft gemaakt, want aan het eind lijkt het filmpje op een reclameboodschap voor lijm.
Maar ja, je weet maar nooit wat voor ideeën een spaarzaam mens kan hebben.
Muziek maakt vrolijk of melancholisch. Het ligt er maar aan welk instrument wordt gebruikt en ja, niet onbelangrijk, of de speler ook écht spelen kan.
Neem nou dit filmpje, waarin diverse slaginstrumenten aan bod komen. Maar dit is weer een heel ander kaliber.
