Nu hoef je ’s morgens niet meer vroeg je bed uit… Maar heerlijk uitslapen is er toch niet bij, want om zes uur wekt je eigen biologische klok.
Niet met een harde bel, niet met een lief muziekje, maar met je blaas. Of je wil of niet, eruit zul je.
Nou ja, je kan natuurlijk nog wel even terug. Misschien nog wat slapen, wat koekeloeren op dat kleine schermpje.
Maar dan heb je het wel gehad.
Kom, eruit en gewoon weer aan de slag.
Degene die dit opschrift verzon op de sneeuwruimer heeft gevoel voor humor. Het was dan ook terecht een slagzinwedstrijd won.
Eerlijk gezegd moest ik even goed kijken en de tekst tot me door laten dringen voordat ik de clou begreep.
Maar ja, dan is het wel duidelijk en heel toepasselijk: Ctrl – Salt – Delete.
Want waar hij verschijnt, sneeuw verdwijnt.
Wat is dat nou voor een plaatje?
Tja, het ligt er maar net aan wat je er in wil zien.
Een paar lijntjes, een fraaie wulpse vrouw…?
Of een dansend paar? Heel simpel getekend.
Echt een raadplaatje.
Zij wil een nieuwe hoed, maar hij heeft problemen met het prijskaartje. Ze pruilt een beetje. Er biggelt zelfs een traantje.
Die hoed is naar de laatste mode, staat haar goed. Ze voelt zich helemaal happy. Maar dan moet hij de pret bederven om over de prijs te steggelen.
Zij zegt altijd dat zijn shirts zo mooi zijn en goed staan. Die shirts zijn ook niet goedkoop, maar ja, wel mooi. Maar mag zij dan ook eens een nieuwe hoed….? Maar helaas, zijn nee blijft nee.
Ach Marie, was dan ook wijzer geweest. Dan had je een eigen inkomen en een eigen bankrekening. Tja…!
(het plaatje was een reclame van Arrow shirts, het verhaal kwam uit mijn eigen duim)
Vandaag is het typisch een dag om mensen te foppen. Een tijdje was het niet erg in de mode. Maar nu zag ik al meerdere dingen voorbij komen waar je even een vraagteken bij kan zetten.
Er zijn er vast nog meer te vinden. Maar één springt er voor mij uit.
En dat was de aankondiging van HTM dat je binnenkort (vanaf 1/4/2026 dus) met een cabrio-tram door Den Haag kunt rijden.
Ik heb zo mijn twijfels over de geloofwaardigheid.
Maar als het waar is, wil ik wel meerijden. Maar dan alleen wel als onze eigen persoonlijke trambestuurder die tram rijdt.
Wat is het? Recycling of een creatieve uiting? Gebrek aan plantpotten of moesten die oude spijkerbroeken toch al in de lorrenbaal?
Wie zal het zeggen? Maar het is zeker een heel leuke, creatieve en opvallende manier van planten in een pot zetten.
Geeft meteen ook een beetje privacy langs de schutting.
Maar ik vraag me dan af: “Hoe komt iemand op het idee?”
“Ja hoor, maak maar een foto”, zei onze zangdocente. En dus zette ik de achterkant van haar hoodie op de foto.
“Eigenlijk is het mijn vestje voor de maandag. Dan kunnen sommige mensen een beetje zeuren en ik ben dan nog een beetje in weekendstemming. Maar ik kan het natuurlijk op elke dag aantrekken”.
En zo is het. We moesten er allemaal om lachen. En zeuren doen wij zeker niet. Zangclub Plus zoekt het in leuke nummers.
En zingen we een keertje een beetje vals, wie maalt erom? We hebben vooral veel plezier!
Dit hebben we toch allemaal wel eens gedaan? Jongen of meisje, maar allemaal stonden we wel een keer voor de spiegel te kijken of onze spieren gegroeid waren, we nou wel of niet al borstjes kregen, of we dikker, slanker, lelijker of mooier waren geworden….!
Dit jongetje op de voorpagina van de Saturday Evening Post keek of zijn biceps al net zo groot waren als Charles Atlas, een bekende bodybuilder uit die tijd. Zou hij ooit ook zo’n imponerend spierenpak krijgen?
In deze tijd moet het wel mogelijk zijn met alle sportscholen die we nu hebben.
Of het een architectonische uiting is of niet, dit is een raar balkon. De punten aan de zijkant dienen nergens voor en zijn alleen maar last. Wat doe je daarmee?
Maar daar plaats ik deze foto eigenlijk niet voor. Want ik heb me vooral geamuseerd met de commentaren op Facebook. Een kleine greep uit wat er geschreven werd:
Er waren nog veel meer opmerkingen te lezen, maar dit lijkt me genoeg 😉 😉 😉
Vrijblijvend
En als er een hemel mocht blijken te zijn
daarginds in die lichtblauwe verte
vlak achter die blinkende horizonlijn,
verwacht ik toch eerst graag offerte.
Ik ben op de aarde toen ook, indertijd
zo argeloos aan komen drijven…
nou, ’t is om te dragen, maar niet – tot mijn spijt –
om over naar huis te schrijven.
Daarom wou ik eerst wat gegevens zien,
en ook graag een lijst met de namen,
want kijk, anders wordt het zo pijnlijk misschien:
stel dat de Van Klaverens kwamen.
dan moet ik weer opstaan en ostentatief
de zaal uitgaan met mijn bazuintje,
dat geeft allemaal weer zo’n ongerief
en waar moet ik heen? Naar het tuintje?
Met vleugeltjes ben je wel gauw een eind weg,
dat is zo, je kunt uit de voeten…
maar toch, ik ben bang dat ik Dingen Zeg
wanneer ik ze weer zou ontmoeten.
Dus iets als een passagierslijst misschien…
prospectus, of iets in die richting,
dan kan ik dat op mijn gemak eens bezien
vrijblijvend en zonder verplichting.
Annie M.G. Schmidt
(Uit: Tot hier toe: gedichten en liedjes voor toneel,
radio en televisie 1938-1985, Querido)
