Nu hoef je ’s morgens niet meer vroeg je bed uit… Maar heerlijk uitslapen is er toch niet bij, want om zes uur wekt je eigen biologische klok.
Niet met een harde bel, niet met een lief muziekje, maar met je blaas. Of je wil of niet, eruit zul je.
Nou ja, je kan natuurlijk nog wel even terug. Misschien nog wat slapen, wat koekeloeren op dat kleine schermpje.
Maar dan heb je het wel gehad.
Kom, eruit en gewoon weer aan de slag.
Sinds mijn hartoperatie let ik op wat ik eet. Niet te veel, te vet, bijna altijd volkoren, veel groente. Weinig vlees, maar weer wel redelijk regelmatig peulvruchten. En we lezen vrijwel altijd de etiketten, want daar staat veel meer informatie op dan op de voorkant wordt gezet.
Al jaren kopen wij onze pindakaas bij Aldi. Echte pindakaas, dus van 100% pinda’s en niks anders. Maar de laatste tijd is het lastig om dat product te kopen. Dat wat nu op het schap staat bevat onder andere palmolie. Ja, juist die olie die zo afgeraden wordt omdat het cholesterol verhogend zou zijn.
Ja, er staan nog wel wat van die 100% potten, maar die zijn extra groot, 600 gram. En dan doen we zo lang met een pot. Jammer, want wij vinden deze pindakaas nou juist de lekkerste. Dus moesten we op zoek naar een ander merk.
Gelukkig gevonden bij de blauwe super. En nou maar hopen dat die de normale potten van 350 gram blijft verkopen.
In de jaren vijftig werkte Bette Nesmith-Graham als secretaresse op een bankkantoor. Het stak haar dat ze soms voor een kleine typfout hele pagina’s over moest tikken.
Toen ze iets schilderde, ontdekte ze dat fouten daarin gewoon werden overgeschilderd. Het bracht haar op het idee om zoiets te bedenken voor het typwerk. Ze experimenteerde met tempera en bracht de vloeistof op kleur, zodat het niet meer opviel. Meer dan vijf jaar wist ze het geheim te houden.
Maar allengs wilden haar collega’s ook wel aan de slag met deze correctie vloeistof. En in 1956 richtte ze haar bedrijf “Mistake out” op, dat later omgedoopt werd tot “Liquid Paper Company”. Ze kreeg ontslag bij het bankbedrijf, vroeg patent en een handelsmerk aan en werd directeur van haar eigen bedrijf.
Na een aarzelende start vervijfvoudigde de omzet doordat er een artikel in een kantoorblad verscheen en General Motors een grote order plaatste. In 1979 werd het bedrijf verkocht voor vele miljoenen.
Toevallige ingevingen kunnen leiden tot grote zaken.
Soms verbaas ik me over het rijgedrag van de mensen. Want ze houden zich niet meer aan de verkeersregels, schieten op rotondes nog even snel voor, gaan de hoek om zonder hun richtingaanwijzer te gebruiken. En op de fiets hun hand uitsteken is er ook niet meer bij.
Ze kijken heel beledigd als ze met volle vaart uit een straat komen schieten en je nog net op tijd kunt remmen. Alsof de wereld alleen van hun is.
En ’s avonds is het misschien nog erger. Gekleed in een donker pak op een fiets zonder verlichting steken ze zomaar over zonder ook maar op of om te kijken.
Soms denk ik “zouden ze misschien genoeg van het leven hebben?” Je moet er toch niet aan denken!
Marthy schreef er al over, de tentoonstelling van Peter Gentenaar en Pat Gentenaar-Torley in Museum Rijswijk.
De grote vormen die Peter Gentenaar maakt, zijn waarschijnlijk redelijk zwaar van zichzelf en ze hangen stil. Toch gaven ze mij het gevoel te zweven, te fladderen in de ruimte. Ze bestaan uit papierpulp, maar door hun verschillende vormen, een klein beetje versteviging met dunne bamboestukjes en de hand van de meester krullen, plooien en vormen ze zich.
Sommige zijn wit, maar toch niet egaal van kleur. Andere objecten hebben meer of minder kleur in zich. Wat het zijn? Vormen, schelpen, wolken of dat wat je er in wilt zien. Ze maakten op mij een enorme indruk en ik vond ze prachtig.
De tentoonstelling “Fibers of life” is nog tot en met 6 september 2026 te zien in Museum Rijswijk.
Op het hek van het museum staat een bordje “verboden fietsen te plaatsen”.
En wat doe je dan? Je zet je fiets er toch lekker tegenaan. Lekker puh, wie doet je wat?
De fiets hangt half en lamlendig, een stukje straat in beslag nemend. Want dan kunnen anderen zich flink ergeren.
Dwarsig type, dat zie je wel…..!
Vorige week was er ineens paniek bij het metrostation Louvre in Parijs. Nee, gelukkig geen terrorisme in het geding, maar een zwerm bijen, die zich genesteld hadden in een fietszadel.
In het voorjaar komt dat vaker voor, want dan zoekt een bijenkoningin en nieuwe plek om haar eieren te leggen.
In de meeste gevallen komt een imker en neemt de bijen vakkundig mee. En dat gebeurde dus ook in Parijs. Maar het is best beangstigend als zo’n zwerm zich aan je fiets vastklemt.
Hoewel je het niet zo meteen zou denken, staan in Parijs op diverse plekken bijenkasten. Niet alleen in het Parc du Luxembourg, maar ook op het dak van de Opéra staan ze. En rondom de bomen op de boulevards worden bijen lokkende bloemen aangeplant zodat er later Parijse honing gemaakt kan worden.
Maar goed ook, want bijen zijn enorm nuttig. Dus laten we er goed voor zorgen.
Onze jongste ontdekte, verscholen tussen muur en plantenbak, een duif scharrelen op zijn balkon.
Het bleken zelfs twee duiven, druk in de weer met het bouwen van een nest.
Al gauw was er een ei en daarna een tweede.
Hij zette een cameraatje erbij zodat de duiven dagelijks te volgen zijn.
De meeste tijd zie je alleen een duif op het nest zitten. Maar zo rond 12 uur komt pa om ma af te lossen. Zo houden ze afwisselend het nest warm.
Geen spetterende show, maar slow televisie.
En nu maar wachten op jonge duifjes.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Als gebruikelijk een chanson van mijn idool Charles Aznavour: L’amour et la guerre. Ditmaal gezongen door Claire Taïb.
Een lied dat de waanzin van de oorlog beschrijft, want waarom zouden we ten oorlog strijden en sneuvelen? Elkaar beminnen is een betere keuze.
Bij het opruimen van mijn boeken kom je natuurlijk ook oude bekenden tegen. Boeken die we vaker lazen, die een diepe indruk bij ons achterlieten en de boeken die door de tijd heen altijd weer gepakt worden.
Zoals “Jip en Janneke” van Annie M.G. Schmidt. Ontelbare malen heb ik het voorgelezen. Want onze waren nog maar een paar maanden toen we al elke avond uit dat boek voorlazen.
Ondanks al die keren bleef het redelijk netjes. Ik had het dan ook buiten bereik van hun kinderhandjes gehouden. Dit was en bleef het voorleesboek.
En wat ontdekte ik bij een HEMA-bezoek? Dat zelfde boek, in vrijwel ongewijzigde uitvoering. Er lagen stapels, geflankeerd door de Takkie en Siepie, de hond en kat van Jip en Janneke.
Heerlijk om te zien dat deze tijdloze figuurtjes nog steeds de kinderkamers bevolken.
