Waarom…?

img_20260716_1605058036301322628220689366

Laatst las ik dat de Europese Unie cadeaubonnen in de ban wil doen. Waarom? Om witwassen te voorkomen.

Ik geloof dat die hele bonnen-cultuur een beetje Nederlandse gewoonte is. Eigenlijk weet ik niet of er in het buitenland ook zoiets bestaat. Maar hier zou het opheffen van al die bonnen nog wel eens lastig kunnen worden.

Natuurlijk gaan er in die bonnen-industrie enorme bedragen rond. Je geeft een bon omdat je niet weet wat je nou weer eens cadeau zult doen. En als je veel bonnen krijgt, bij een bruiloft of zo, dan kan het totale bedrag behoorlijk oplopen. Maar witwassen?

Je kunt bonnen krijgen van het theater, de bios, de bouwmarkt, drogisterijketens, bloemenzaken, kledingwinkels. Zelfs de luxe Bijenkorf geeft bonnen uit.

Zelf ben ik niet zo enthousiast, want ik vergeet vaak zo’n bon in te wisselen. Zonde van het gegeven bedrag en ik mis dan ook het plezier van iets extra’s voor mezelf kopen. Toch vind ik het een gek argument, dat kant noch wal raakt.

Maar om dat alles nou maar helemaal af te schaffen, gaat me toch te ver.

Spreekwoord

Ik meer dan twee jaar speel ik (bijna) elke dag een aantal puzzels uit het Algemeen Dagblad. Soms is dat Spelwijze, soms Raad de stad. Maar vrijwel altijd probeer ik de “Koprol” te maken.

Dat is een puzzel waarin een spreekwoord of gezegde in een slinger woedt gezet. De bedoeling is dan natuurlijk om achter het spreekwoord te komen. Je krijgt een hint en soms weet ik al bijna van te voren dat ik het spreekwoord vast en zeker wel vinden zal. Maar niet altijd is het zo gemakkelijk.

Bron: Google afbeeldingen

Laatst had ik best weel moeite om de slinger te ontrafelen, ook omdat ik het spreekwoord totaal niet kende.

Dit was de oplossing: De breedste riemen worden uit andermans leer gesneden.

En het betekent dat geld heel gemakkelijk wordt uitgegeven als het niet jouw geld is, maar aan een ander toebehoort.

Tja, waar hoor en zie ik dat nou toch regelmatig gebeuren….?

Zegeltjes

De grote blauwe super gaat het oude vertrouwde zegeltjessysteem veranderen. Die zegeltjes koop je al een tijdje digitaal en volautomatisch. EfficiĆ«nt, maar hopeloos saai. Geen geplak meer, maar ook niet de verbazing van “hee! dat zijn alweer meer boekjes dan ik dacht!” En een beetje vergeetachtig persoon -als ikzelf- moet ook regelmatig kijken op die app. Anders stapelen de zegels en het saldo op voor je er erg in hebt. Maar nu wordt het anders.

Kreeg je voorheen 1 zegel bij ƩƩn euro, nu moet je twee euro uitgeven om ƩƩn zegel te krijgen. De prijs blijft hetzelfde 10 eurocent. Het wordt dus vanaf september EEN VOOR DE PRIJS VAN TWEE.

Bron: Google foto’s

Met zulke acties zijn ze bekend bij Appie, want ik heb al heel wat aanbiedingen gezien. Twee pakken appelsap halen, ƩƩn betalen….! Maar wacht eens eventjes, dat klopt dan niet. Want nu moet ik twee keer zo lang sparen. Wat is mijn voordeel dan….?

AH voert aan dat er nu ook andere spaarmogelijkheden zijn. Voor uitjes, handdoeken, pannen of bestek.

Maar als -al lang regelmatige- klant weet ik heel zeker dat als ik pannen of bestek wil, ik beter eens een middagje kan gaan winkelen. Vind ik pannen, handdoeken of bestek voor veel lagere prijzen en naar mijn eigen smaak.

Goed, ik heb mijn besluit genomen. Ik stop met al die spaaracties.

Zonnebloem

img_20260729_140231364_hdr3516200321764716400

Ik denk dat de buurmeisjes met zonnebloempitten hebben gestrooid, of vogels, dat kan ook.

Maar ineens stond er een plantje. Het oogde niet groot. Maar je zag het letterlijk elke dag groeien.

En nu staat er een trotse zonnebloem, met misschien wel zes of zeven bloemen.

Ik kon hem niet helemaal op de foto zetten. Hij torent hoog boven me uit. En nog even, dan gaan die mooie zonnebloemen schuil in de boom.

Het lijkt wel een grap van de natuur.

Kijk omhoog

Al vaker gaf ik iedereen de raad om eens wat vaker naar boven, omhoog, te kijken. Want ook boven ons hoofd zijn leuke en bijzondere dingen te bekijken.

Het verdient aanbeveling om even stil te staan. De straten liggen tenslotte vol viezigheid en obstakels. En het is niet zo fijn om plat op je gezicht te vallen. Maar even een paar seconde rust en de blik omhoog, dan zie je nog veel meer.

Dus nog maar eens terug naar een dagje Amsterdam, maar nu dus van een andere kant.

Stelletje

Zomaar op een randje bij de waterkant in Dordrecht zat dit stelletje. HĆ©, die ken ik ik. Of toch niet…?

Al verder wandelend dacht ik na over die twee. Die kende ik zeker, maar waar van dan?

Maar na een tijdje wist ik het. Nee, het was niet een identiek stel dat ik me herinnerde. Maar een ander paar, dat er toch heel veel op leek. En… degene die ze in haar tuin heeft is onlosmakelijk met Dordrecht verbonden.

Dus Bettie, ik vond (maar jij misschien ook al) familieleden van jouw tuinstel in Dordrecht.

Zomaar

Bron: Facebook / Georges Leonnec 1925 / Peter Gray’s Illustrations

Het is al over enen en ik heb nog geen blog geschreven.

Ook niks in voorraad. Gebrek aan inspiratie….

Dan maar een aardig plaatje, om zo’n lege dag te vullen.

Soms is Facebook een redder in de nood.

En och, ik houd van mooie illustraties, zoals dit voorblad van het magazine “La Vie Parisienne” uit 1926.

Kat

img_20260707_1144215221996228299208479086

Kijk, dit is Thomas Jasper Cat Sr., beter bekend als Tom. Ik ontdekte hem op een muur bij de Koepelkerk in Amsterdam.

Zijn altijd slimme maatje Jerry heb ik niet kunnen ontdekken. Maar die zal al vast wel ergens in de buurt zijn en broeden op een nieuwe list om Tom uit de tent te lokken.

Lang hoefde ik niet te zoeken. Want ik niet alleen maakte een foto van hem. Op TikTok, Instagram en Facebook ontdekte ik nog meer foto’s van diezelfde plek. En betere speurders hadden Jerry al ontdekt. Die piept ergens uit een stenen holletje. Volgende keer dus nog maar eens beter kijken…

Oh ja, er is veel te zien in Amsterdam. En niet alleen in het Rijksmuseum.

Papier

Jaren geleden wist een collega het zeker. Els, nog even en dan werken we in een papierloos kantoor. Dan hebben we geen kranten, boeken, geprinte rapporten of zo meer nodig. Ik zal hem wel ongelovig hebben aangekeken.

Nu, ruim twintig jaar later, zijn er nog nooit zoveel boeken en tijdschriften op de markt gekomen.

Of er nog rapporten worden uitgeprint? Ik geloof het wel. Zag laatst nog een pallet met uitgeprinte zaken ergens in een (digitale) krant.

Dus nee, we belasten het milieu nog altijd. Maar daarbij hebben we nu ook datacenters. En die zijn ook geen zegen voor onze wereld. Die gebruiken weer te veel water….!

Wanneer worden we een keertje wijzer?