Muggen

Bron: Google foto’s

Ik wist het niet, maar 20 augustus, vandaag dus, is Wereldmuggendag.

Waarom? Omdat muggen heel vervelend kunnen zijn maar vooral omdat ze nare ziektes kunnen overbrengen. Zoals malaria, zika en dengue. Hier in Nederland hebben we van die tropische ziektes (nog) niet veel te vrezen. Maar elders op de wereld sterven er nog steeds mensen aan.

Maar dat die akelige kleine zoemertjes je ook op andere manieren het leven zuur kunnen maken, weet ik uit eigen ervaring.

Er hoeft maar één van die diertjes in de kamer te zijn en zij (want het zijn vooral de vrouwtjes) weet me te vinden. Soms landt er één op mijn truitje en kan ik haar met een tikje naar de muggenhemel sturen.

Maar meestal verstoppen ze zich en merk ik later aan een flinke muggenbult en hardnekkige jeuk dat er weer in haar missie geslaagd is.

Tassen

Bron: Google foto’s / De Volkskrant

Al eerder schreef ik er over (zie dit blogje van 10/8/2022). Hoe ik me kan ergeren als mensen hun tas demonstratief naast zich op de trein-of metrobank zetten.

Als er voldoende andere zitruimte is, laat ik het wel voor wat het is. Maar is de trein of metro vol, dan wil ik graag op zo’n ten onrechte bezette plek zitten.

En nu is het al zover dat de NS de mensen vriendelijk vraagt om hun tas op schoot te zetten. Maar ik vind het eigenlijk heel logisch. Tenslotte heb jij betaald voor één zitplaats. Je tas mag mee, maar kan geen extra plek bezet houden.

Ja, als je boodschappen hebt gedaan, dan begrijp ik het wel. Al verwonder ik me wel over wat mensen soms allemaal meesjouwen. Het zou al fijn zijn als er wat meer plek voor die tassen en koffers zou zijn.

Waarom…?

img_20260716_1605058036301322628220689366

Laatst las ik dat de Europese Unie cadeaubonnen in de ban wil doen. Waarom? Om witwassen te voorkomen.

Ik geloof dat die hele bonnen-cultuur een beetje Nederlandse gewoonte is. Eigenlijk weet ik niet of er in het buitenland ook zoiets bestaat. Maar hier zou het opheffen van al die bonnen nog wel eens lastig kunnen worden.

Natuurlijk gaan er in die bonnen-industrie enorme bedragen rond. Je geeft een bon omdat je niet weet wat je nou weer eens cadeau zult doen. En als je veel bonnen krijgt, bij een bruiloft of zo, dan kan het totale bedrag behoorlijk oplopen. Maar witwassen?

Je kunt bonnen krijgen van het theater, de bios, de bouwmarkt, drogisterijketens, bloemenzaken, kledingwinkels. Zelfs de luxe Bijenkorf geeft bonnen uit.

Zelf ben ik niet zo enthousiast, want ik vergeet vaak zo’n bon in te wisselen. Zonde van het gegeven bedrag en ik mis dan ook het plezier van iets extra’s voor mezelf kopen. Toch vind ik het een gek argument, dat kant noch wal raakt.

Maar om dat alles nou maar helemaal af te schaffen, gaat me toch te ver.

Spreekwoord

Ik meer dan twee jaar speel ik (bijna) elke dag een aantal puzzels uit het Algemeen Dagblad. Soms is dat Spelwijze, soms Raad de stad. Maar vrijwel altijd probeer ik de “Koprol” te maken.

Dat is een puzzel waarin een spreekwoord of gezegde in een slinger woedt gezet. De bedoeling is dan natuurlijk om achter het spreekwoord te komen. Je krijgt een hint en soms weet ik al bijna van te voren dat ik het spreekwoord vast en zeker wel vinden zal. Maar niet altijd is het zo gemakkelijk.

Bron: Google afbeeldingen

Laatst had ik best weel moeite om de slinger te ontrafelen, ook omdat ik het spreekwoord totaal niet kende.

Dit was de oplossing: De breedste riemen worden uit andermans leer gesneden.

En het betekent dat geld heel gemakkelijk wordt uitgegeven als het niet jouw geld is, maar aan een ander toebehoort.

Tja, waar hoor en zie ik dat nou toch regelmatig gebeuren….?

Zegeltjes

De grote blauwe super gaat het oude vertrouwde zegeltjessysteem veranderen. Die zegeltjes koop je al een tijdje digitaal en volautomatisch. Efficiënt, maar hopeloos saai. Geen geplak meer, maar ook niet de verbazing van “hee! dat zijn alweer meer boekjes dan ik dacht!” En een beetje vergeetachtig persoon -als ikzelf- moet ook regelmatig kijken op die app. Anders stapelen de zegels en het saldo op voor je er erg in hebt. Maar nu wordt het anders.

Kreeg je voorheen 1 zegel bij één euro, nu moet je twee euro uitgeven om één zegel te krijgen. De prijs blijft hetzelfde 10 eurocent. Het wordt dus vanaf september EEN VOOR DE PRIJS VAN TWEE.

Bron: Google foto’s

Met zulke acties zijn ze bekend bij Appie, want ik heb al heel wat aanbiedingen gezien. Twee pakken appelsap halen, één betalen….! Maar wacht eens eventjes, dat klopt dan niet. Want nu moet ik twee keer zo lang sparen. Wat is mijn voordeel dan….?

AH voert aan dat er nu ook andere spaarmogelijkheden zijn. Voor uitjes, handdoeken, pannen of bestek.

Maar als -al lang regelmatige- klant weet ik heel zeker dat als ik pannen of bestek wil, ik beter eens een middagje kan gaan winkelen. Vind ik pannen, handdoeken of bestek voor veel lagere prijzen en naar mijn eigen smaak.

Goed, ik heb mijn besluit genomen. Ik stop met al die spaaracties.

Zonnebloem

img_20260729_140231364_hdr3516200321764716400

Ik denk dat de buurmeisjes met zonnebloempitten hebben gestrooid, of vogels, dat kan ook.

Maar ineens stond er een plantje. Het oogde niet groot. Maar je zag het letterlijk elke dag groeien.

En nu staat er een trotse zonnebloem, met misschien wel zes of zeven bloemen.

Ik kon hem niet helemaal op de foto zetten. Hij torent hoog boven me uit. En nog even, dan gaan die mooie zonnebloemen schuil in de boom.

Het lijkt wel een grap van de natuur.

Kijk omhoog

Al vaker gaf ik iedereen de raad om eens wat vaker naar boven, omhoog, te kijken. Want ook boven ons hoofd zijn leuke en bijzondere dingen te bekijken.

Het verdient aanbeveling om even stil te staan. De straten liggen tenslotte vol viezigheid en obstakels. En het is niet zo fijn om plat op je gezicht te vallen. Maar even een paar seconde rust en de blik omhoog, dan zie je nog veel meer.

Dus nog maar eens terug naar een dagje Amsterdam, maar nu dus van een andere kant.

Stelletje

Zomaar op een randje bij de waterkant in Dordrecht zat dit stelletje. Hé, die ken ik ik. Of toch niet…?

Al verder wandelend dacht ik na over die twee. Die kende ik zeker, maar waar van dan?

Maar na een tijdje wist ik het. Nee, het was niet een identiek stel dat ik me herinnerde. Maar een ander paar, dat er toch heel veel op leek. En… degene die ze in haar tuin heeft is onlosmakelijk met Dordrecht verbonden.

Dus Bettie, ik vond (maar jij misschien ook al) familieleden van jouw tuinstel in Dordrecht.

Zomaar

Bron: Facebook / Georges Leonnec 1925 / Peter Gray’s Illustrations

Het is al over enen en ik heb nog geen blog geschreven.

Ook niks in voorraad. Gebrek aan inspiratie….

Dan maar een aardig plaatje, om zo’n lege dag te vullen.

Soms is Facebook een redder in de nood.

En och, ik houd van mooie illustraties, zoals dit voorblad van het magazine “La Vie Parisienne” uit 1926.