Pure schoonheid

Voor vanavond heb ik een programma in de TV-gids aangestreept, want dat wil ik absoluut bekijken.

In “Onbekend en wereldberoemd” gaan journalist Sinan Can en Pieter Roelofs, hoofd beeldende kunst van het Rijksmuseum, op zoek naar werk van de gebroeders van Lymborch.

img_20260103_103703562_hdr2800118507982262001

Nooit van gehoord? Toch waren Herman, Paul en Johan van Lymborch al in de vijftiende eeuw wereldberoemd. Zij werkten eerst voor Filips de Goede, die een fijne neus had voor schoonheid. Al in de 15e eeuw was hun roem hen vooruit gesneld. Hun werk is dus al heel erg oud, erg kwetsbaar maar gelukkig nog wel bewaard gebleven.

Later gaf de Duc de Berry hun opdracht voor het befaamde boek “Les Très Riches Heures du Duc de Berry” verluchtten met ongekend mooie tekeningen, versierde randen en miniaturen.

Helaas zijn de werken slecht sporadisch te bekijken. Te kwetsbaar, te waardevol. Eén keer bezocht ik een tentoonstelling in Het Valkhof in Nijmegen en ook op de tentoonstelling “Bourgondiërs”in Venlo was wat werk te zien. Op de tas van die tentoonstelling staat een afbeelding uit die “tres riches heures”.

Maar nu komt er een vierdelige serie op de TV. En die wil ik dus voor geen goud missen.

Kalenders

img_20260101_1024335675314068491507353677

Elk jaar zoeken we twee kalenders uit. Eén voor in de keuken, één voor in de hal.

Dit jaar is het onderwerp van de halkalender “reizen”. Twaalf vintage reisposters zullen de komende maanden aan de meterkast hangen.

In de keuken kunnen we 365 dagen de dag beginnen met een lach. Tenminste, we hopen dat Toos en Henk daarvoor gaan zorgen.

Soms ontdekken we zo’n mooie kalender op vakantie of valt ons oog erop in een winkel. Tegen onze gewoontes in bestelden we dit keer beide kalenders via internet. Want helaas, de boekwinkel is al weer een tijdje verdwenen van het winkelcentrum. Dus dan moet je wel…!

Nieuwe start

@Peace now

Alweer is er een jaar om. Voor ons liggen 365 dagen die gevuld moeten worden. Met leuke en nare dingen, onverwachte zaken en afspraken die al lang te voren zijn gemaakt. Met wensen, die wachten om vervuld te worden.

Iedereen hoopt op gezondheid voor zichzelf, kinderen, familie en vrienden.

Maar misschien is de grootste wens op dit moment wel rust en vrede in de wereld.

Laten we hopen dat de wil om vrede sterker is dan alle oorlogsretoriek.

Ik wens iedereen een fijn, gezond
en vredevol 2026

Het gaat niet altijd…..

img_20251223_211246109_hdr1004219373631140286

Vol goeie moed begon ik voor kerst met bakken. Eerst wilde ik kerststollen maken. Alles in huis gehaald, gewogen, geweekt en tot een mooi deeg gekneed. Amandelpers moest er ook in, dus mooie rollen gemaakt.

En al snel lagen er stollen op het bakblik. Hup de oven in, maar helaas…. na 25 minuten haalde ik de twee middelgrote en een kleiner exemplaar jammerlijk verbrand uit de oven. De oventhermostaat was op hol geslagen.

Nee, dat was niet geschikt om weg te geven. In tegendeel, we waren al van plan om alles in de kliko te mikken. Maar ja, dat is wel heel erg zonde van al die heerlijkheden. Na een paar uurtjes sneden we ze aan en och, niet moeders mooiste maar toch. best te consumeren. Dus dat deden we maar al ver vóór de kerst.

Met behulp van een losse oventhermometer kan ik gelukkig nog wel öp gevoel” bakken. Dus zette ik later twee barmbracks in de oven. En weer later bakte ik kerstkoekjes.

De keuken leek even op een “Heel Holland Bakt-decor”, maar dan zonder de wedstrijdstress.
Eind goed, al goed.

Maandag met muziek

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Deze week gaan we waarschijnlijk allemaal even terug in de tijd. We bekijken het oude jaar, hopen op een mooi nieuw jaar. En daar hoort een toepasselijke song bij. En dat doet Yves Berendse: hij gaat ook Terug in de tijd.

Als de clip niet start, dit is de link

Verbijten

We hebben het vast allemaal wel eens. Dat je je verbijt om iets. Om pijn, om woede, om verdriet, van zenuwachtigheid.

Bron: Facebook / mijn bijtketting

Maar dat je daar nu een ketting voor kunt kopen….? Ik dacht meteen aan zo’n ouderwetse bijtring voor baby’s. Maar dit is iets voor volwassenen.

Ik vraag me dan meteen af, moet je zoiets elke dag om. Want verbijten doe je natuurlijk niet elke dag. Dat gebeurt onverwacht, toch? Gewoon boos, verdrietig, nerveus of chagrijnig worden kan ook.

Hebben we tegenwoordig dan overal een hulpmiddel voor nodig?

De tijd van het jaar

Eigenlijk is het elk jaar hetzelfde patroon. De eerste kerstkaarten druppelen binnen en stapelen zich op op de hoek van de tafel. Dan zoek ik het lint en de knijpertjes en worden de kaarten naast de spiegel opgehangen.

Wat zullen wij doen? Sturen we wel of sturen we niet? Gewoon of digitaal? Ach, eigenlijk weten we het wel. We sturen toch weer een stapel kaarten, soms zelf gemaakt of gewoon gekocht. Het werden gekochte kaarten, postzegels besteld en een middag aan de slag.

Leo zit hier al nijver te schrijven. Ik was een dagje later, maar nu zijn dan alle kaarten de deur uit.

Taak volbracht. Volgend jaar kijken we wel weer opnieuw hoe we het gaan aanpakken.

Noodsituatie

img_20251210_1216339524364675662516465487

Och nee, geen paniek want zo erg was het ook weer niet. Maar we keken wel een beetje vreemd op toen schoonzus en ik vorige week in Den Haag waren.

We liepen de Lange Poten op, op weg naar koffie en taart. Maar alle winkels waren nog gesloten. Midden in de week om bij twaalven?

Toen we neerploften bij de Wiener Konditorei werd al snel verteld dat we alleen filterkoffie konden krijgen. Want er was geen stroom. Het dienstertje stond er wat verloren bij. Ja, alleen filterkoffie en taart dat wel. En heeft u cash geld, want pinnen kan ook niet.

Schoonzus en ik dronken heerlijke filterkoffie en abrikozenstrudel, maar de man naast ons keek heel bedenkelijk. Geen cappuccino, latte of chocola? Helaas nee!

Bij het woord “cash” schudde hij z’n hoofd. Hij was nog niet ingesteld op noodsituaties….!

Wat is dat?

Bron: Instagram / Oleg Pars

De eerste keer dat ik dit filmpje zag, was ik compleet van de kaart. In het verhaal bij de post gaat het over een zeer geloofwaardig bezoek aan een tuin in Kyoto. De fotograaf ziet ineens iets bewegen en dan verandert het insect in een soort van bloem. Zoiets zou kunnen bestaan, mimicry wordt dat genoemd.

Meerdere keren liet ik het filmpje draaien en telkens knaagde de vraag “is dit echt” aan me.

Maar nee, nu weet ik het. Dit bestaat niet. Het is puur verzinsel, kunstig gemaakt met AI. Hoe dan? Geen idee, misschien dat andere bloggers beter in deze materie zijn.

Maar naast verwondering, bewondering ook, ergert het me vooral, omdat ik nu nooit meer zo onbevangen durf te geloven dat iets misschien wel zou kunnen bestaan.