Laurierstruikje

img_20260609_114348242_hdr3645441974335640980

Al een hele tijd staat deze plant buiten in een pot voor mijn keukenraam. Het is een echte laurier (Laurus nobilus) en die plant is zo gemakkelijk. Vraagt zo nu en dan een plens water en groeit tegen de klippen op.

In het voorjaar en in de zomer komen er talrijke nieuwe blaadjes aan. In het najaar knip ik hem terug en droog de blaadjes dan. Soms hang ik ze op, maar dat is eigenlijk te stoffig. Dus verdwijnen ze in een (kook)boek om later in een kruidenpotje te belanden.

En dan krijgt zo’n blaadje zijn eindbestemming in een potje soep of heerlijke stoofpot. Je proeft het niet al te nadrukkelijk, maar vergeten maakt zo’n gerecht een beetje flauw.

De pot blijft altijd buiten staan. Al moet ik wel zeggen dat er langs de muur een verwarmingsbuis loopt, dus het vriest er nooit heel hard. Natuurlijk kun je een laurier ook gewoon in de volle grond zetten. Vergeet dan niet de blaadjes te oogsten, want laurier is in de winkel best aardig aan de prijs. En nu zijn ze gratis en voor niks.

Boekenwinkel

Bron: Instagram / Martienversteegh / Coletteboekhandel

Ik had er wel over gehoord via onze oudste. Die snuffelt heel graag tussen boeken en kwam terecht bij een speciale boekhandel.

Hier staat niet alles netjes in kasten, gesorteerd en op naam, uitgave of onderwerp. Integendeel, deze winkel staat propvol met stapels boeken in willekeurige (?) volgorde. Je moet heel goed uitkijken, want anders stoot je een stapel om. Het is een winkel waar je van moet houden, niks voor georganiseerde types.

Toen Joghum de Vries een opvolger zocht, heeft een grote groep vrijwilligers de winkel overgenomen. Dat was vijf jaar geleden en binnenkort wordt dus het eerste lustrum gevierd. Want de winkel bestaat nog steeds. Er is uitgezocht, opgeruimd, herschikt. Maar de ziel van de winkel is er nog steeds.

Dus als je in de buurt bent, ga eens kijken bij Colette & Co, Boekhandel in de Reinkenstraat 45 in Den Haag. Misschien is de winkel niet open, maar gluren door de ruit en likkebaardend naar al die boeken kijken is ook al leuk. En woon je ver weg, dan is er een website met een blog of is te volgen via Instagram.

Verschil

De bonte hulst in onze voortuin groeide tegen de klippen op. Niet alleen in de hoogte, maar ook in de breedte. En vooral langs het pad naar de deur werd dat lastig.

“Zal ik hem snoeien?” vroeg de tuinman. “Maar niet schrikken hoor, dat wordt een heel verschil.”

Ja, wat moet dat moet dan maar. Al was ik niet voorbereid op dit beeld. Een vrijwel kale struik, die een beetje armetierig stond te wezen.

img_20260530_145803582_hdr5576617080845248280

Dagelijks bekeek ik of ik al wat zag groeien.

Wekenlang geen enkel teken, toen kwamen er piepkleine puntjes aan de takken. Allengs werden ze groter, roodachtig. Ja hij groeit, maar traag… traag.

En nu? Na een beetje extra water, een flinke regenbui en volop zon is hij opnieuw niet meer te stuiten.

Gelukkig, alles kwam dus goed!

Spelletje

img_20260520_2127331578387282406994695333

Oh, die hebben we ook nog, klonk het uit de mond van oudste zoon. Hij hielp me met het opruimen van allerlei dozen, die nog op zolder stonden stof te happen.

In de meeste dozen zaten strips, tijdschriften. Het was een heleboel bij elkaar, want in een mensenleven wordt heel wat verzameld. Maar uit één doos kwam dus dit spelletje. Kan ook weg, vond hij. Maar dat was ik niet met hem eens.

Dat wilde ik wel houden. Een klein beetje uit nostalgische overwegingen, maar ook om dat spelletje nog een te spelen.

Dus gingen de stukjes op tafelen begon ik met het invullen van de dertien stukjes. Allemaal verschillend van vorm op twee na. Het duurde een avond en toen had ik één oplossing gevonden.

Er zijn 1641 verschillende mogelijkheden, dus ik kan voorlopig wel vooruit.

Papier (1)

Marthy schreef er al over, de tentoonstelling van Peter Gentenaar en Pat Gentenaar-Torley in Museum Rijswijk. 

De grote vormen die Peter Gentenaar maakt, zijn waarschijnlijk redelijk zwaar van zichzelf en ze hangen stil. Toch gaven ze mij het gevoel te zweven, te fladderen in de ruimte. Ze bestaan uit papierpulp, maar door hun verschillende vormen, een klein beetje versteviging met dunne bamboestukjes en de hand van de meester krullen, plooien en vormen ze zich.

Sommige zijn wit, maar toch niet egaal van kleur. Andere objecten hebben meer of minder kleur in zich. Wat het zijn? Vormen, schelpen, wolken of dat wat je er in wilt zien. Ze maakten op mij een enorme indruk en ik vond ze prachtig.

De tentoonstelling “Fibers of life” is nog tot en met 6 september 2026 te zien in Museum Rijswijk.

Tijdloos

Bij het opruimen van mijn boeken kom je natuurlijk ook oude bekenden tegen. Boeken die we vaker lazen, die een diepe indruk bij ons achterlieten en de boeken die door de tijd heen altijd weer gepakt worden.

Zoals “Jip en Janneke” van Annie M.G. Schmidt. Ontelbare malen heb ik het voorgelezen. Want onze waren nog maar een paar maanden toen we al elke avond uit dat boek voorlazen.

img_20260425_1438082303482386870095781476

Ondanks al die keren bleef het redelijk netjes. Ik had het dan ook buiten bereik van hun kinderhandjes gehouden. Dit was en bleef het voorleesboek.

En wat ontdekte ik bij een HEMA-bezoek? Dat zelfde boek, in vrijwel ongewijzigde uitvoering. Er lagen stapels, geflankeerd door de Takkie en Siepie, de hond en kat van Jip en Janneke.

Heerlijk om te zien dat deze tijdloze figuurtjes nog steeds de kinderkamers bevolken.

Boek(je)

Vrijwel alle boeken van Annejet van der Zijl heb ik gelezen en dat zijn doorgaans geen dunne boekjes, maar variëren van stevig formaat tot dikke pil.

wp-17767785463837199581606308443783
Annejet van der Zijl: Het sneeuwvlokjesbos

Ik verwachtte dan ook weer een flink boek in de bieb aan te treffen. Maar nee, ditmaal was het een klein vierkant en handzaam boekje.

Annejet vertelt hier geen historisch verhaal, maar verhaalt over een lastige periode in haar leven. En hoe ze de weg terug naar levensvreugde en plezier hervond.

Een boekje dat ondanks zijn kleine formaat me toch veel deed. Want je hoeft geen grootse daden te verrichten. Rustig wandelen, de natuur tot je door te laten dringen en ervaren dat het eeuwige ritme van de seizoenen helend kan werken.

Ik vond het een fijn boekje en las het nog een tweede keer.

Blauw

wp-1776678506323253372546880579340

Nou ja, blauw, een beetje paars ook wel, zacht lila misschien. Maar dat doet er niet toe, de plant heet “Blauwe regen” en zijn dure naam is “Wisteria”.

De plant in onze tuin heeft al vanaf het begin jaarlijks gebloeid en nu staat ze weer te pronken met dikke trossen bloemen, hangend in en over de pergola.

Een dode, oude appelaar staat er naast en houdt nog wat andere takken in de lucht.

En wij, wij bewonderen dit uitbundige vertoon. Want het duurt altijd maar even.

Dagelijks dus lekker genieten van de bloemenpracht.

Bloei

Bijna alle bloggers hebben nu wel iets over alle groen en bloei geplaatst. 

En ik wil niet achterblijven, al bleef ik tijdens onze wekelijkse Ganzen wandeling wel telkens achter om foto’s te maken.

Dit is een kleine collage van de dingen die ik onderweg tegenkwam. Niet alleen bloeiende bomen, maar ook gewone paardenbloemen, het ooievaarsnest met de broedende ooievaars in de bloemenwei en een moedereend met acht kleine pulletjes.

Zomaar een mooie lentedag in Ommoord.

Bloei

img_20260404_105252734_hdr3331188956334453467

Al een paar weken zag ik dag in dag uit de knopjes van mijn krentenboompje groter worden. Het is voor mij één van de tekenen dat het weer lente wordt.

En elk jaar kijk ik er naar uit dat het boompje in bloei staat en dat kan best wel even duren.

Een aantal jaren viel die bloei een beetje tegen en na een paar dagen was het mooi er ook al weer snel af.

Maar dit jaar is het één grote wolk van tere witte bloemetjes. Ondanks storm en regen houdt het zich kranig en kijk ik er nu met heel veel plezier naar.

Dagelijks een momentje klein geluk 😉 😉 😉