Zegeltjes

De grote blauwe super gaat het oude vertrouwde zegeltjessysteem veranderen. Die zegeltjes koop je al een tijdje digitaal en volautomatisch. Efficiënt, maar hopeloos saai. Geen geplak meer, maar ook niet de verbazing van “hee! dat zijn alweer meer boekjes dan ik dacht!” En een beetje vergeetachtig persoon -als ikzelf- moet ook regelmatig kijken op die app. Anders stapelen de zegels en het saldo op voor je er erg in hebt. Maar nu wordt het anders.

Kreeg je voorheen 1 zegel bij één euro, nu moet je twee euro uitgeven om één zegel te krijgen. De prijs blijft hetzelfde 10 eurocent. Het wordt dus vanaf september EEN VOOR DE PRIJS VAN TWEE.

Bron: Google foto’s

Met zulke acties zijn ze bekend bij Appie, want ik heb al heel wat aanbiedingen gezien. Twee pakken appelsap halen, één betalen….! Maar wacht eens eventjes, dat klopt dan niet. Want nu moet ik twee keer zo lang sparen. Wat is mijn voordeel dan….?

AH voert aan dat er nu ook andere spaarmogelijkheden zijn. Voor uitjes, handdoeken, pannen of bestek.

Maar als -al lang regelmatige- klant weet ik heel zeker dat als ik pannen of bestek wil, ik beter eens een middagje kan gaan winkelen. Vind ik pannen, handdoeken of bestek voor veel lagere prijzen en naar mijn eigen smaak.

Goed, ik heb mijn besluit genomen. Ik stop met al die spaaracties.

Sparen

Zo’n spaarpot hadden veel kinderen in Rotterdam, van de Spaarbank te Rotterdam.  Ik ook, niet zo glimmend, maar groen.

Daar ging een deel van mijn zakgeld in. Hoeveel zakgeld had ik dan? Dat weet ik niet meer, maar veel was het niet. Mijn spaarpot werd dan ook niet snel gevuld. Maar kreeg ik wel eens een dubbeltje of een stuiver, dan ging dat allemaal in die pot.

Ik kon hem niet openmaken. Daarvoor moest ik naar de spaarbank. Het geld werd dan geteld en op mn spaarboekje gezet. Gewoon, met een pen, opgeteld en afgestempeld. Kom daar nou eens om.

Spaarpot

Zouden kinderen van nu nog leren om te sparen in een spaarpot? Ik heb eigenlijk geen idee. Want sparen is niet meer zo in, toch?

Bron: foto via Facebook

Een spaarpot zoals deze hadden onze kinderen ook. Je gooide er een gulden in en die rolde dan meteen netjes in het juiste vakje. Dat ging ook zo met andere munten en al snel was er een leuk kapitaaltje bij elkaar.

Je kon die spaarpot natuurlijk ook zelf openmaken en ik denk dat er zo nu en dan wel eens achter onze rug om wat uit gehaald werd. Maar het ging om het idee. Na verloop van tijd werd de inhoud gestort op hun eigen girorekening. Jong geleerd dus….

Die spaarpot is inmiddels een collectors item, denk ik. Net als de piekpijp. En het stuiverspotje van mijn moeder in de vorm van een mini-naaikistje. Alles al lang bij de kringloop gebracht. Zonder inhoud natuurlijk!