Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Een ouwetje, Louis Prima, die “Buona Sera” zingt en Bianca en Nils swingen daarop de sterren van de hemel. Dus wie zin heeft, dans even met ze mee!
Deze week zagen we “Agatha’s almanac”, een film, eigenlijk meer een documentaire, over het leven van een ruim 90-jarige vrouw.
Ze bewoont in haar eentje een boerderij die een flink stuk land beslaat. Als ze er om heen loopt, heeft ze 5 kilometer in de benen. Dagelijks is ze op het land bezig en verbouwt er pompoenen, watermeloen, dille, aardbeien, bonen en bloemen.
Daarnaast kookt en bakt ze. Haar water haalt ze uit een regenput. En ze repareert zelf haar huis. Onconventioneel, gewoon met ducttape. Daar maakt ze ook haar lekkende emmer weer waterdicht mee.
De film beslaat een langere periode, dus krijg je ook mee dat ze wel eens ziek is, gevallen of haar hand heeft bezeerd.
Een mooi portret van een vastbesloten, eigenzinnige vrouw met een speciaal soort humor. Een mooi document van een werkzaam leven.
Eigenlijk hoef ik hier niks aan toe te voegen, want het spreekt voor zichzelf. Of niet?
Er zullen altijd mensen zijn die menen zich een oordeel te mogen aanmeten over een ander.
Maar de beste verdediging tegen zulke types is gewoon jezelf blijven, niks aantrekken van wat ze zeggen.
Een aandoen wat je zelf het mooiste en beste vindt.
Soms wordt er ergens in een archief een pareltje opgediept. Zoals dit: Jules de Corte die “Wie in het Nederlands wil zingen” vertolkt.
Een heerlijke melodie en een sarcastische tekst, die vraagt om even rustig naar te luisteren.
Het is een fragment uit de eerste aflevering van een serie radioprogramma’s uit 1982, waarin Herman Stok interviews heeft met diverse mensen.
Wie nog meer wil horen, zoekt naar “De schatkamer van de Nederlandse muziek”of klikt op deze link.
Ik verwachtte een flinke pil toen ik dit boek in de bieb reserveerde. Maar het bleek een klein boekje te zijn, dat met gemak op mijn handpalm past.
Er staan zo’n 100 spreuken en wijze woorden in, allemaal bedacht om het leven ietsje zonniger te maken en somberheid uit te wissen. Her en der zal ik er eens eentje plaatsen.
De foto’s zijn geen van alle mooi, maar geven een pagina uit het boekje weer.
Als de spreuk je maar wel doet (glim)lachen en de zon een beetje laat schijnen.
Na de Haagse markt namen we de tram en reden naar de Fred. Dat is een liefkozend naampje voor de Frederik Hendriklaan in Den Haag. Winkels in allerlei soorten, chique, gewoon of zo maar gezellig.
We hoefden niks te kopen, schoondochter en ik zijn allebei meer snuffelaar dan koopgraag. Een bezoek aan de boekenwinkel van Paagman is altijd leuk. Niet alleen kijken bij de boeken, maar ook bij de talloze hebbedingetjes.
Op maandag waren jammer genoeg ook veel winkels dicht en moesten we ons beperken tot etalages bekijken. En daar zag ik deze spiegelverzameling. Genoeg om je zelf op allerlei manieren te bewonderen.
Bewonderen deed ik ook de gevels van de huizen. En we belandden uiteindelijk bij een gezellige zaak voor een aperitief om daarna een restaurantje op te zoeken.
Oh, die hebben we ook nog, klonk het uit de mond van oudste zoon. Hij hielp me met het opruimen van allerlei dozen, die nog op zolder stonden stof te happen.
In de meeste dozen zaten strips, tijdschriften. Het was een heleboel bij elkaar, want in een mensenleven wordt heel wat verzameld. Maar uit één doos kwam dus dit spelletje. Kan ook weg, vond hij. Maar dat was ik niet met hem eens.
Dat wilde ik wel houden. Een klein beetje uit nostalgische overwegingen, maar ook om dat spelletje nog een te spelen.
Dus gingen de stukjes op tafelen begon ik met het invullen van de dertien stukjes. Allemaal verschillend van vorm op twee na. Het duurde een avond en toen had ik één oplossing gevonden.
Er zijn 1641 verschillende mogelijkheden, dus ik kan voorlopig wel vooruit.
Ach kijk nou toch. Heerlijk gekookt, gasten gehad en nu nog even aan tafel, met een schuin oog kijkend naar de enorme berg afwas. Dat heb je als je pronken wil met het mooie servies.
Je hoort haar bijna zuchten. Want haar lieve echtgenoot zal wel weer geen hand uitsteken. Die zit al achter zijn krant, zich van geen kwaad of rommel bewust. Dat was toen, maar gelukkig is het nu, dankzij de moderne techniek, allemaal anders.
Want met een beetje passen en meten moet het lukken bijna alles in de vaatwas te krijgen. En morgenochtend is alles weer schoon en fris.
Niet elke dag is er inspiratie voor een blog. Maar gelukkig is er dan altijd nog een archief. En daar is altijd wel wat te vinden.
Vandaag ga ik terug naar mei 2019, naar Zakynthos om precies te zijn. Daar was ik met Leo en mijn schoonzus en zwager.
We luierden wat op het strand en we huurden een auto, waarmee we allerlei tochtjes maakten. En op één van die ritjes zag ik dit “pottentuintje”.
Vraag me niet waar precies, want dat kan ik niet meer achterhalen. Het is en blijft toch een leuk plaatje.
Niet alleen Peter Gentenaar, maar ook zijn vrouw Pat Gentenaar-Torley werkt met vormen van papier. Het werk van Pat lijkt te zijn geschilderd, maar bestaat uit verschillende lagen papierpulp.
Door niet op papier te schilderen maar vanaf de onderzijde te beginnen, wordt een voorstelling laag voor laag opgebouwd. Op een vacuümtafel wordt het dan tot één geheel gemaakt.
Hoe zoiets technisch gaat, werd me niet helemaal duidelijk. Maar de werken spraken voor zich en ik was er weg van. Kleurige voorstellingen die ik zo aan de muur zou willen hangen.
Ook de werken uit de vroegste periode, toen ze nog meer bezig was met weeftechnieken waren mooi, maar weer geheel anders.
Ook deze tentoonstelling is nog tot en met 6 september 2026 te zien in Museum Rijswijk.
