Laurierstruikje

img_20260609_114348242_hdr3645441974335640980

Al een hele tijd staat deze plant buiten in een pot voor mijn keukenraam. Het is een echte laurier (Laurus nobilus) en die plant is zo gemakkelijk. Vraagt zo nu en dan een plens water en groeit tegen de klippen op.

In het voorjaar en in de zomer komen er talrijke nieuwe blaadjes aan. In het najaar knip ik hem terug en droog de blaadjes dan. Soms hang ik ze op, maar dat is eigenlijk te stoffig. Dus verdwijnen ze in een (kook)boek om later in een kruidenpotje te belanden.

En dan krijgt zo’n blaadje zijn eindbestemming in een potje soep of heerlijke stoofpot. Je proeft het niet al te nadrukkelijk, maar vergeten maakt zo’n gerecht een beetje flauw.

De pot blijft altijd buiten staan. Al moet ik wel zeggen dat er langs de muur een verwarmingsbuis loopt, dus het vriest er nooit heel hard. Natuurlijk kun je een laurier ook gewoon in de volle grond zetten. Vergeet dan niet de blaadjes te oogsten, want laurier is in de winkel best aardig aan de prijs. En nu zijn ze gratis en voor niks.

Verschil

De bonte hulst in onze voortuin groeide tegen de klippen op. Niet alleen in de hoogte, maar ook in de breedte. En vooral langs het pad naar de deur werd dat lastig.

“Zal ik hem snoeien?” vroeg de tuinman. “Maar niet schrikken hoor, dat wordt een heel verschil.”

Ja, wat moet dat moet dan maar. Al was ik niet voorbereid op dit beeld. Een vrijwel kale struik, die een beetje armetierig stond te wezen.

img_20260530_145803582_hdr5576617080845248280

Dagelijks bekeek ik of ik al wat zag groeien.

Wekenlang geen enkel teken, toen kwamen er piepkleine puntjes aan de takken. Allengs werden ze groter, roodachtig. Ja hij groeit, maar traag… traag.

En nu? Na een beetje extra water, een flinke regenbui en volop zon is hij opnieuw niet meer te stuiten.

Gelukkig, alles kwam dus goed!

Blauw

wp-1776678506323253372546880579340

Nou ja, blauw, een beetje paars ook wel, zacht lila misschien. Maar dat doet er niet toe, de plant heet “Blauwe regen” en zijn dure naam is “Wisteria”.

De plant in onze tuin heeft al vanaf het begin jaarlijks gebloeid en nu staat ze weer te pronken met dikke trossen bloemen, hangend in en over de pergola.

Een dode, oude appelaar staat er naast en houdt nog wat andere takken in de lucht.

En wij, wij bewonderen dit uitbundige vertoon. Want het duurt altijd maar even.

Dagelijks dus lekker genieten van de bloemenpracht.

Bloei

img_20260404_105252734_hdr3331188956334453467

Al een paar weken zag ik dag in dag uit de knopjes van mijn krentenboompje groter worden. Het is voor mij ƩƩn van de tekenen dat het weer lente wordt.

En elk jaar kijk ik er naar uit dat het boompje in bloei staat en dat kan best wel even duren.

Een aantal jaren viel die bloei een beetje tegen en na een paar dagen was het mooi er ook al weer snel af.

Maar dit jaar is het ƩƩn grote wolk van tere witte bloemetjes. Ondanks storm en regen houdt het zich kranig en kijk ik er nu met heel veel plezier naar.

Dagelijks een momentje klein geluk šŸ˜‰ šŸ˜‰ šŸ˜‰

Belofte

Onze sneeuwschuiver had het laatst begeven. We hebben hem natuurlijk niet dagelijks nodig, maar toch als het gaat sneeuwen moet ie startklaar staan. Laatst was het maar wat handig zo’n ding te hebben.

img_20260127_160434803_hdr4347149167817844394

Dus op naar de grote Doe-het-zelf winkel. Nu hebben we een knalrode -dus opvallende- schuiver en zo stevig dat je er arctische sneeuwbuien mee aankan. Je weet maar nooit in deze tijden.

Terug thuis zag ik ineens sprietjes met sneeuwklokjes in knop in de voortuin staan. Nog heel erg klein, maar toch… Een belofte voor de toekomst.

Want al denken we soms dat de wereld op z’n kop staat, de natuur houdt gewoon z’n ritme aan. De seizoenen volgen zich op, met gewone regelmaat, het wordt ook weer lente, zomer….

Gelukkig maar, dat geeft tenminste vastigheid

Moestuin

Bron: Instagram / tomagarnier

Het lijkt me heerlijk om een moestuin te hebben, maar zelfkennis verhindert dat. Daar moet je gedisciplineerd voor zijn, regelmatig wieden, alles netjes bijhouden. Kortom, veel te veel gedoe voor mij. Ik droom er wel van, zie grote oogsten sappige tomaten, heerlijke boontjes en courgettes in overvloed. Maar de paar pogingen die ik ondernam hadden slechts misoogst tot gevolg.

Maar kom ik langs een moestuin, kan ik wel met heel veel bewondering kijken. En erover lezen natuurlijk. Mede-bloggers zijn veel succesvoller als ik en ik geniet dan ook van hun verhalen.

Maar er is ƩƩn moestuin, die het summum van tuinieren is. Heel lang geleden bracht ik er een bezoek aan en laatst zag ik er weer een foto van. Die was recentelijk genomen, met een drone, dus recht erboven.

En dan komt het prachtige ontwerp van de tuin van kasteel Villandry, want die bedoel ik, nog mooier uit. Een overvloed aan minutieus uitgemeten perken met daarin een enorme sortering van groenten en fruit. Lage heggen van leiboompjes, keurig gesnoeid en in toom gehouden omzomen de smetteloze paden. In het voorjaar met bloesem, later met sappig fruit aan de takken.

Wie er een keer in de buurt is, mag een bezoek er aan niet overslaan. Ook wie niet over groene vingers beschikt zal er met veel plezier rondlopen.

Bezoek

Bijna dagelijks komt zij langs. Ze heeft een vast plekje langs de vijver. Het lijkt me behoorlijk koud op dat loden randje.

Maar zij zit er vorstelijk, doopt een pootje in de vijver en likt het af.

Zo nu en dan wordt ze gestoord door langs vliegende vogels. Ze kijkt geĆÆnteresseerd, maar vangen nee. Daarvoor zit haar corpulentie in de weg.

En dan, na soms wel een kwartier, verlaat ze zwiepstaartend de tuin. Naar haar eigen huis, haar eigen voerbak….

Dat denken we tenminste.

Mooi

De tuinman heeft flink de schaar in onze blauwe regen gezet aan het begin van het jaar. Dat kan gemakkelijk, want die plant is niet tegen te houden.

De slierten die naar de buren groeiden, heeft hij onze tuin weer ingetrokken. Hopelijk vinden ze nog een beetje houvast bij de oude boomstronk die er nog steeds staat.

Dan zit je een tijdje tegen een wat kalig aandoende pergola te kijken. Maar kijk nou toch, hoe uitbundig ze nu weer bloeit. Het maakt me elk jaar weer blij!

Klavertje

Met veel plezier lees ik de stukjes van Romke van de Kaa op onze scheurkalender. Hij weet als geen ander met een knipoog en met een flinke portie humor over tuinperikelen te schrijven.

Zijn mening is niet altijd “wat men wil”, maar hij heeft een speelse manier om dingen aan de kaak te stellen. Aan saaiheid heeft hij een broertje dood.

Altijd hamert hij op variƫteit in beplanting en inrichting van de tuin. Liever geen biljartgroen gladgeschoren gazonnetje, zo saai. Beter een veldje met hier en daar een onkruidje, zoals klavertjes.

Voor Romke is geluk “met de kinderen zoeken in een veldje naar klavertjes vier”. En omdat dat plantje niet overal te vinden is, adviseert hij het aan te planten.

Dat deed ik al enige jaren geleden en nu moet ik toch weer op zoek gaan of ik het nog terug kan vinden.

Gelukkig kreeg ik jaren geleden een echt klavertje vier, gedroogd en opgeplakt. Dat hangt al die tijd dan ook in mijn kamer.

Favoriet

Elisabeth van het blog BussyBessy vraagt ons een jaar lang onze favorieten op te geven. Dat loopt van je favoriete muziek naar je favoriete seizoen en alles wat daartussen kan liggen. Kijk eens op haar blog. Misschien wil je alsnog aansluiten.

Dit keer vroeg Elisabeth ons welke plant of bloem favoriet is. Tja, welke eigenlijk niet, dat zou pas opschieten. Want er is aan elke bloem of plant wel wat leuks te ontdekken.

Al zijn ze echt niet allemaal even leuk. Want sommige tuinplanten woekeren en heb je liever niet in de border, kamerplanten worden soms te groot en passen dan weer niet in de kamer. Of je huis is er niet zo geschikt voor, te weinig zonlicht of juist te veel…..

Echt een hekel heb ik er niet aan, maar die stekelige cactussen kunnen me niet altijd bekoren, net zo min als lelies. Lelies in de tuin, nou vooruit. Maar van lelies in een vaas kom ik het liefst snel af. En je kunt me alle kleuren bloemen geven, maar liever geen witte. Ze zijn niet echt lelijk, maar ik associeer dat me droefenis, rouw.

Vroeger kocht ik regelmatig bloemen, maar nu heb ik ze liever in de natuur en in het seizoen. Vanaf de eerste puntjes van de tulpenbollen en crocussen tot aan de laatste herfstasters, die een nog een beetje kleur aan de somberheid geven.

Wil je zien wat anderen schreven over hun favoriet, kijk dan ook even bij BussyBessie.