En wat doet dan een dorstige Duitser? Hij haalt een “Kasten Bier”. Hij haalt er twee, drie en nog veel meer.
En ineens krijgt hij een ingeving. Want waarom zou je al die kratjes terugbrengen?
Laat ze gewoon in de tuin staan, bouw er iets leuks van. Ze zijn tenslotte stevig genoeg.
En zo ontstaat van lieverlee een soort kuip en dan is het idee verder simpel. Wat planken, een lap plastic er in, water erbij en een trapje er naast gebouwd. Plonzen maar.
Wie op de foto klikt, kan het hele opbouwfilmpje volgen. En wie weet… volgend jaar ook in jouw tuin…? Geweldig idee toch?
Vandaag zijn we alweer 53 jaar getrouwd. De dag zelf was warm, maar gezellig met onze ouders, zussen en zwager.
De volgende dag gingen we op huwelijksreis naar Kreta. Leo had het geregeld via kantoor. Alleen de reis, het hotel moesten we nog zoeken. Er was nog geen internet, dus hadden we een brief geschreven naar een hotel in Aghios Nikolaos. Alleen, dat was vol.
Gelukkig vond de manager nog wel een plekje voor één nacht voor dat arme stel op huwelijksreis. De volgende dag probeerde we ons geluk in Iraklion. En ja hoor, dat lukte. Nu was alles geregeld en konden we naar het strand.
Bron: Google foto’s
Lekker een beetje bakken in de zon en natuurlijk zo nu en dan de zee in. Die was behoorlijk wild en ik moest me goed staande houden.
Op een bepaald moment was ik eigenlijk veel te ver in zee gegaan. Nou ben ik niet zo’n goeie zwemster en mijn idee om terug te zwemmen was niet zo succesvol. Leo zag het gebeuren en kwam me te hulp. Maar het was op het nippertje. Nou ja, ik vertel het hier, dus redde ik het tenslotte ook.
Ik ben nooit meer zo ver in zee gegaan en bij een beetje golfslag blijf ik wel pootje baden. Later hoorde van een local vertellen dat ik niet zo slim was geweest. Ik had me beter kunnen laten mee drijven en was dan wel ergens aangespoeld. Tja, mosterd na de maaltijd.
Maar met de trieste berichten over de mensen die anderen wilden helpen en daarbij verdronken, kwam dit hachelijk avontuur weer boven.
Lang geleden, tijdens een bezoek aan het Lake district, maakte ik kennis met de verhalen van Beatrix Potter. En ik was op slag verkocht. Zulke leuke en lieve boekjes, met prachtige tekeningen van levensechte dieren in een mensenomgeving.
Ik kocht een paar boekjes om ze later, als ik kinderen zou hebben, voor te lezen. En dat deed ik ook.
Later kocht ik ook de gezellige ontbijt- en papbordjes met de tekeningen van Beatrix Potter voor onze kinderen. Ze staan nog in de kast, want ik heb moeite ze weg te doen, al zal dat nog wel een keer moeten gebeuren.
Dit jaar is het 160 jaar geleden dat Beatrix Potter geboren werd. Haar verhaal over Pieter Konijn vertelde ze in een brief aan een ziek jongetje. Later maakte ze er een boek van. Een boek(je) dat nog in vele talen vertaald en gedrukt werd. Het wordt ook nu steeds verkocht en voorgelezen.
Er volgden nog meer verhaaltjes en de boekjes van destijds staan nog steeds op mijn boekenplank. Die nemen niet al teveel plaats in. Zo nu en dan bekijk ik ze weer eens. Voor mij blijven ze altijd nieuw.
Bron: Facebook / Norman Rockwell / Peter Gray’s Illustrated Magazine
Jammer dat kinderen de laatste jaren zo weinig nog buitenspelen.
Zelf ben ik best een huismusje, maar vroeger toen ik klein was, speelde ik toch vaak buiten. Knikkeren, verstoppertje, touwtje springen en natuurlijk ook “bokkie springen”.
Ik herinner me dat we dat op het schoolplein deden. Eerst springen en dan aansluiten in de rij. Vaak werden er meer kinderen achter elkaar gezet en moest je over een hele bubs meisjes. Want ik zat op een meisjesschool en jongens waren niet vinden. Die speelden wat later buiten….!
Over één kind heen lukte me wel, maar met meerdere werd het toch een beetje lastig. En nu begin ik zeker niet meer aan zo’n spelletje.
Ik weet eigenlijk niet meer of onze kinderen nog aan “bokkie springen” hebben gedaan. Dat zou ik ze moeten vragen.
Van het kalenderblad van deze afgelopen maand ben ik niet zo enthousiast. Waarom? Nou ja, zo’n vakantiebestemming spreekt me niet erg aan.
Een reis naar de Faeröer eilanden trekt me totaal niet. Ik associeer dat met somber, regen, storm en kou.
Dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Elke landstreek heeft zijn eigen charme, dus ook deze eilandengroep, ergens op de Atlantische oceaan tussen Denemarken, Schotland en IJsland. Met ruige begroeiing, rotsen en vogels, heel veel vogels.
En nou ik dat zo zit te tikken, bedenk ik me dat juist die vogels me wel interesseren.
Maar toch, nee, we gaan er niet heen. Ook al is er sinds kort een tunnel tussen de grootste plaatsen en is het gebied natuurlijk oneindig veel interessanter dan ik me achter m’n laptop kan voorstellen.
Als de schrijfster zich noodgedwongen door de Covid-pandemie heeft teruggetrokken op het Engelse platteland,vindt ze op een avond een pas geboren haasje, een pulsterling.
Ze twijfelt of ze het dier mee naar huis zal nemen, maar besluit dat uiteindelijk wel te doen.
En dan begint een avontuur en verandert haar leven op een bijzondere wijze.
Ze krijgt een speciale band met het dier, leert over zijn gewoontes en geniet van zijn schoonheid. Allerlei facetten van een hazenleven passeren de revue.
Haar kijk op de natuur verandert, ze past haar levensgewoonten aan.
Een bijzonder boek over een bijzondere liefde voor een wild en ongetemd dier.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen. Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Mocht het tegenzitten deze maandagmorgen, bekijk dan dit clipje. Ik weet zeker dat je er weer een hele week tegenkan. Sophia Charaï zingt en danst “Shouf, Shouf”.
Ik verwachtte een flinke pil toen ik dit boek in de bieb reserveerde. Maar het bleek een klein boekje te zijn, dat met gemak op mijn handpalm past.
Er staan zo’n 100 spreuken en wijze woorden in, allemaal bedacht om het leven ietsje zonniger te maken en somberheid uit te wissen. Her en der zal ik er eens eentje plaatsen.
De foto’s zijn geen van alle mooi, maar geven een pagina uit het boekje weer.
Als de spreuk je maar wel doet (glim)lachen en de zon een beetje laat schijnen.
Kijk nou toch, in een klein winkeltje in de Herenstraat ontdekte Leo dit leesplankje. Beduimeld en wel, maar nog helemaal origineel, met een letterdoosje ook nog. Nee, we kochten het niet.
Maar dan springen de herinneringen meteen weer in ons geheugen. Hoe we leerden lezen met Aap, Noot, Mies. Hoe we keken naar de tekeningen van Jetses. Voor ons toen al een beetje ouderwets. Hoe we met ons vingertje langs de letters gingen. A-A-P en verderop zo’n moeilijk woord S-C-H-A-A-P.
Mijn moeder kocht de boekjes van Jetses. En zo leerde ik lezen, woorden aan elkaar leggen, wegdromen. Het opende een geheel nieuwe wereld voor me. En nog kan ik me volkomen verliezen in een boek.
Wie zou zo’n plankje bewaard hebben? Werd het gevonden nadat kinderen hun ouderlijk huis leeg ruimden. Of kwam het er tenslotte toch toe om al die “ouwe zooi” nou maar eens op te ruimen. En gaf iemand de tip om het te verkopen. “Levert vast nog een aardig centje op hoor!” Ja, het moest € 65,00 opbrengen.
En wie gaat het straks kopen? Een verzamelaar vast en zeker. Die het weer ergens opbergt. Tot de volgende opruimsessie…?
