Hoe vaak we ook zeggen dat we nu toch echt geen boeken meer zullen kopen, we vallen nog steeds voor zo’n stapeltje bijeengebonden of geplakte bladen met tekst erop.
Wat laat ons toch altijd weer overstag gaan? Waarom toch? De boekenkast staat vol, er zijn bibliotheken te over, dus…. waarom?
Nou ja, misschien gewoon omdat het kopen van boeken een belofte inhoudt. Hele avonden kunnen lezen, zo’n boek even wegleggen en later toch weer oppakken.
En als het uitgelezen is, voor de boekenkast staan, een beetje gebukt. En zoeken naar de beste plaats, tussen de andere boeken.
En er later over kunnen denken, praten. Goed boek, fijn boek, rot boek… Een boek geeft altijd inspiratie.
De twee foto’s hier hebben niks met elkaar te maken, maar toch vind ik ze bij elkaar horen. De eerste is een kaart, die ik Londen kocht en de tweede foto maakte ik in Den Haag. Victorie en wereldvrede, ze beginnen allebei in de keuken.
Dus pak de kommen en schalen er maar bij. Klop de eieren, schuif de schotels in de oven. Dan kunnen we straks aan een lange tafel de belangrijke zaken samen eens rustig bespreken. Misschien is er ook nog wel een brouwer of een wijnboer die zijn producten wil promoten. Kom er gerust bij! 😉 😉 😉
Voor het Vredespaleis, bij de bezoekersingang, staat deze boom. Niet zijn bladeren trekken de aandacht, maar de vele strookjes papier met daarop in alle mogelijke talen geschreven een boodschap voor vrede. Want wie wil nou niet in vrede leven? Bijna ieder mens wenst dat er nooit meer oorlog komt. Er zullen her en der wel wat mensen zijn die goed garen spinnen bij een bewapeningswedloop, maar brengt het ook iets goeds? Is al het bloedvergieten ook maar de moeite waard?
Soms zie je iets door een raam, op een aanplakbiljet of ruw gekliederd op een muur en dan denk je: “Ja, daar ben ik het helemaal mee eens.”
Zoekend door de foto’s op mijn smartphone, kwam ik deze tegen. Vast gemaakt met een vooropgesteld plan. Zo te zien iets uit een krant, maar waarom nou? Geen idee.