Category Archives: Zoeken en vinden op internet

Dagdroom

Posted on by
Bron: Fcebook / Ewa Zawolokin

Hoe heerlijk moet het zijn als je onder je handen zo’n mooi en leuk plaatje tevoorschijn weet te brengen. Het is een illustratie van de hand van Inga Moore (1945) voor een uitgave van “Wind in the willows”, een kinderboek van Kenneth Grahame.

Natuurlijk heb ik weleens van dat boek gehoord, maar nog nooit heb ik het gelezen. Misschien ga ik dat binnenkort wel doen, want -hoewel een kinderboek- moet ook voor oudere lezers aantrekkelijk zijn.

Ik bewonder vooral de kleuren van dat super luxe beddengordijn. Slapen in een hemelbed, gesteund door vele kussens en met een kaars op het nachtkastje naast je. Dikke gewatteerde dekens tegen de kou en ’s morgens wakker worden na een nacht voor zoete dromen. Ja, dat lijkt me wel wat. Ik zie het zo voor me.

Maar ach, laat ik ophouden. Voor je het weet dagdroom ik verder en er moet nog het een en ander gedaan worden. Plichten roepen! Zoals vaatwasser uitruimen, was opvouwen.

Hup, terug in de werkelijkheid en met beide benen weer op de vloer!

Even lachen

Posted on by
Bron: Facebook / Jeannie Ter Heide Brugmans

Nou ja, even lachen om dit malle plaatje.

“Het leven is kort. Lach zolang je nog tanden hebt.”

Je zou denken dat het van een humoristische site komt, of van een carnavalsvereniging. Maar niks is minder waar, het is een poster(?) van een vereniging van mensen die aan chronische pijn lijden.

Bij tijd en wijle word ik ook geplaagd door vervelende pijn, dus kan ik me wel enigszins voorstellen hoe je leven er dan uit kan gaan zien. Maar gelukkig trekt de pijn dan ook weer weg of wordt alles minder hevig. Ik heb nog geen klagen dus.

Maar chagrijnig worden helpt niks. Zo nu en dan een beetje lachen maakt alles toch veel lichter.

Vandaar dus dit plaatje

Stap voor stap

Posted on by
Bron: Instagram / Simpleisbeautiful / @Obediah13

Zomaar een foto, zonder verhaal. Want hier kan ik niks bij verzinnen.

Maar toch wil ik de foto laten zien, omdat hij me ontroert.

De monnik, slecht ter been en worstelend met een onafzienbare trap.

De kleuren, de lijnen…. Het past helemaal in het plaatje.

Mooi, ondanks alles, gewoon mooi!

Oud worden

Posted on by
Bron: Google foto’s / Algemeen Dagblad

Koning Charles, zelf ook al niet meer een van de jongsten, was vorig jaar al op bezoek bij mevrouw Ethel Caterham. Zij vierde toen haar 116e verjaardag. Afgelopen week werd Ethel zelfs 117 jaar.

Hoe moet het zijn om zo oud te worden? Daar kun je je toch geen voorstelling van maken. Zelf ben ik nu 77 en zou dan in principe nog 40 jaar verder kunnen. Als ik gewoon door blijf ademen en mijn hart door blijft kloppen. Ik ambieer het niet.

Ik heb geen doodswens, maar besef wel dat het leven op een dag ophoudt. Voor sommige mensen komt de dood te vroeg. Maar 117 jaar lijkt me gewoon te lang op deze aarde.

Wat heeft die vrouw allemaal meegemaakt….? Crisis op crisis, wereldoorlogen, ontwikkelingen van paardentram naar hogesnelheidstrein, van luchtballon naar vliegtuig, van kroontjespen naar computerspel, het zinken van de Titanic, eigenlijk veel te veel om op te noemen.

Ze heeft haar man al meer dan 50 jaar overleefd, verloor haar twee dochters. Misschien breekt ze zelfs wel het record van de Française Jeanne Calment, die in 1997 overleed toen ze 122 jaar en 164 dagen oud was.

Verzamelen

Posted on by
Bron: Google foto’s / Eigen compilatie

Er zijn mensen die verzamelen postzegels, munten, kleine of grote beelden, schilderijen. Nou ja, er is van alles te verzamelen.

Maar laatst las ik over iemand die pizzadozen verzamelde. Ik kon me er niks bij voorstellen. In de studententijd zag ik wel een stapels pizzadozen, maar die waren allemaal hetzelfde.

Maar deze man had al hele stapels verschillende.

Zoiets begint vaak als een grap. Maar waar laat je toch al die dozen. En zou dat niet gaan stinken? En hoeveel verschillende verpakkingen zouden er bestaan?

Ik zocht op internet en ja hoor, er zijn er diverse. Kijk maar. Sommige wat gewoontjes, andere vast en zeker gemaakt voor een speciale gelegenheid.

Maar als ik weer eens pizza bestel, dan gaat bij ons de doos toch gewoon in de kliko.

Maandag met muziek

Posted on by

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Als de clip niet start, dit is de link

Is het tijd voor regen? Misschien wel, is de aarde droog en de natuur snakkend naar regendruppels. Of niet, maar dan ook zingt Jonas Winterland “Regenmaker”.

Dorstig en nat

Posted on by
Bron: Instagram / Resincraftai

Al dat warme weer maakt dorstig.

En wat doet dan een dorstige Duitser? Hij haalt een “Kasten Bier”. Hij haalt er twee, drie en nog veel meer.

En ineens krijgt hij een ingeving. Want waarom zou je al die kratjes terugbrengen?

Laat ze gewoon in de tuin staan, bouw er iets leuks van. Ze zijn tenslotte stevig genoeg.

En zo ontstaat van lieverlee een soort kuip en dan is het idee verder simpel. Wat planken, een lap plastic er in, water erbij en een trapje er naast gebouwd. Plonzen maar.

Wie op de foto klikt, kan het hele opbouwfilmpje volgen. En wie weet… volgend jaar ook in jouw tuin…? Geweldig idee toch?

Of heeft hier AI me weer in de boot genomen?

Nou ja, sowieso leuk bedacht.

Maandag met muziek

Posted on by

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Als de clip niet start, dit is de link

Gewoon een mooie song, in het Portugees. Waar gaat het over? Dat weet ik niet. Maar de zangeres is Mayra Andrade met haar band. De tiltel: Odjus Fitchadu.

Buitenspelen

Posted on by
Bron: Facebook / Norman Rockwell / Peter Gray’s Illustrated Magazine

Jammer dat kinderen de laatste jaren zo weinig nog buitenspelen.

Zelf ben ik best een huismusje, maar vroeger toen ik klein was, speelde ik toch vaak buiten. Knikkeren, verstoppertje, touwtje springen en natuurlijk ook “bokkie springen”.

Ik herinner me dat we dat op het schoolplein deden. Eerst springen en dan aansluiten in de rij. Vaak werden er meer kinderen achter elkaar gezet en moest je over een hele bubs meisjes. Want ik zat op een meisjesschool en jongens waren niet vinden. Die speelden wat later buiten….!

Over één kind heen lukte me wel, maar met meerdere werd het toch een beetje lastig. En nu begin ik zeker niet meer aan zo’n spelletje.

Ik weet eigenlijk niet meer of onze kinderen nog aan “bokkie springen” hebben gedaan. Dat zou ik ze moeten vragen.

Kolenboer

Posted on by
Bron: Google foto’s / Limburgs museum

Ergens in de zomer kwam hij, de kolenboer. Of het warm was of niet, of het regende…. het maakte niet uit. Hij sjouwde de zakken met kolen naar de zolder. 50 kilo ging op z’n schouder de 3 trappen op.

Mijn moeder had de loper al afgenomen. In een hoek van de kamer lag een stapel koperen roetjes die gepoetst moesten worden.

De kolenboer was voor mij een griezelige man. Met z’n zwarte gezicht, een zak over z’n haar.

Hij bleef altijd even zitten, kreeg een bakkie koffie of thee en maakte een praatje met m’n moeder. Want in het gewone leven was hij “oom Thomas”.

Niks griezeligs aan, een bekende en aardige man met een waterstokerij in het noorden van de stad. En al jaren bevriend met mijn vader. We gingen er regelmatig op bezoek en ook hij kwam met zijn vrouw bij ons over de vloer.

Maar als kolenboer herkende ik hem niet en leek hij een totaal ander mens.