Muzikale maandag

Ook dit jaar wil ik de week beginnen met muziek. Soms bekend, soms van ver geplukt via een internetbron. Want muziek is er in vele gedaanten, vrolijk, melancholiek, humorvol. Ik heb geprobeerd om een zo gevarieerd mogelijke lijst te maken en jullie wekelijks iets leuks voor te schotelen.

Vandaag een uitstapje naar Griekenland. Geen idee waar het is of wat hij bezingt. Maar ik had bij dit filmpje meteen associaties met romantische avonden, donkere stranden, een schommelbank, koele wijn en olijven. Dus… sluit je ogen en droom weg bij Nikos Vertis met “Thelo na me noise”

Sporen

Spoor zoeken, sommigen kunnen dat als de beste. Ik niet, want ik zie geen verschil in een hertehoef of hondenpoot. Ik kan ook geen drollen onderscheiden of determineren.

Maar de sporen van de grootste natuurvervuiler, de mens, die zie ik maar al te veel. Van snoep-papiertjes, blikjes, flesjes tot papieren zakdoekjes of bananenschillen…

Bananenschillen? Ja die ook. Weliswaar afbreekbaar al duurt het lang. Maar dat plastic etiketje blijft zichtbaar en vergaat voorlopig niet. Daarbij is een banaan een exoot in onze natuur, net als sinaasappels.

Ik vind het onbegrijpelijk dat mensen allerlei spullen meesjouwen in hun rugzak. En als de inhoud dan opgegeten is, pletteren ze het afval in de natuur. Je kunt het toch gewoon weer mee terug nemen en thuis in de kliko doen….?

Herinnering

Rotterdam: J.E. Feisser – renehoeflaak.com

Deze foto maakte ik niet zelf, maar vond ik op de site van René Hoeflaak.

Ik heb veel herinnering aan deze muurschildering, die zich bevindt in het gebouw van de GGD in Rotterdam. Een begrip in mijn stad, want je ging naar “de Baan” om doorgelicht te worden.

Als kind kwam ik er regelmatig want om de zoveel tijd moest gekeken worden of alles nog in orde was en of de TBC inderdaad genezen was.

Je moest dan die grote trap op en kwam in de gang met de kleedkamertjes. Stond er een deur open, dan ging je naar binnen en vergrendelde met de uitklapbare houten plank die daar aan de deur zat.

In het gebouw rook het altijd merkwaardig. Ik vond het niet onprettig en ik vermoed dat het een soort desinfectans was. Nu ruikt alles meestal nogal citroenig, toen was het lysol wat de klok sloeg.

Doorlichten (een Röntgen-foto maken) gebeurde op een groot apparaat en het werd bediend door een dokter of zuster met een groot dik schort aan. Je moest tussen de platen gaan staan, armen in de zij en ellebogen naar voren. Er klonken geluiden in het donker, klikklak, en dan was alles alweer klaar. Terug naar het hokje en omkleden. Gek, verder gaat mijn herinnering niet. Maar we zullen vast ook nog wel op de uitslag gewacht hebben.

“De Baan” is nog steeds in gebruik als GGD-gebouw, maar ik weet niet meer hoe lang het geleden is dat ik er kwam. Dat zal toch minstens 60 jaar geleden zijn…

Verandering

Jaren geleden reden wij door een stukje van Rotterdam waar Leo herinneringen had aan bezoeken bij ooms en tantes. De buurt zei mij niks. Toen ik klein was kwam ik nooit “op Zuid”.

De huizen waren oud en werden gesloopt. Maar niet helemaal, want men liet de gevels staan. Tenslotte heeft Rotterdam weinig historie over, dus alles met de grond gelijkmaken was niet logisch. Zo zag het er toen uit:

Een paar weken geleden reden we weer naar deze wijk. De huizen leken onveranderd, maar we wisten dat het slechts schijn was. Want nu straalden ze op mooi opgeknapte gevels, mooi schilderwerk aan de voorkant, maar splinternieuwe woningen erachter.

Zo’n wijk krijgt daardoor weer een heel ander gezicht. Het leek me er fijn wonen. Leuk om dat te zien.

Hoe bedoel je…?

De posters van Loesje hebben vaak een dubbele bodem. Dat prikkelt de aandacht natuurlijk. Neem nou deze:

Toch wel een beetje lastig. Want als je het spreekwoordelijk bekijkt, moet je dan ook houden van beren op de weg? Van onverwachte moeilijkheden, obstakels? Dat lijkt me niet. Die kun je beter mijden. Het leven is tegenwoordig al gecompliceerd genoeg, vinden jullie ook niet?

Leo en ik worden wel blij van andere beren. Van ijs- en bruine beren in de dierentuin, berenplaatjes op een kalender of in een blad. Zelfs van gemoedelijke bromberen, die toch wel lief en gezellig blijken te zijn.

En ook van knuffelberen, zoals deze in een etalage in Bakewell. Daar moest ik wel een foto van maken. Het was echter wel alleen kijken. Gezien de prijskaartjes was dit geluk niet te koop! 😉

Daar wordt gewerkt…

De laatste tijd is het rondom ons huis niet meer zo stil. Overal wordt gewerkt. Het grootse project van de aansluiting van de A16 op de A20 levert nogal wat lawaai op en zal nog wel wat jaartjes duren.

Maar dat niet alleen, ook wordt er gewerkt aan de dijk langs de Rotte. Die loopt voor een deel ten noorden van onze wijk en met een paar stappen staan we er.

Mocht er wat met die dijk zijn, dan staan we dus ook in no time met onze voetjes in het water. Of moeten we zelfs vechten om ons hoofd boven water te houden. Om dat te voorkomen, worden de dijken verzwaard.

Het Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard legt uit wat er zoal gaat gebeuren.

Toen we vorige week een stukje langs de Rotte liepen, zagen we dan ook enorme hoeveelheden zand, die gestort waren.

Tja, dat lawaai nemen we natuurlijk op de koop toe. Want een dijk die doorbreekt, dat willen we natuurlijk niet.

Gezond snacken

Waarom we de laatste tijd zoveel mandarijnen eten, weten we eigenlijk niet. Meestal haal ik wel een netje of wat zo rond kerst in huis. Maar afgelopen december waren de mandarijnen zo lekker, dat we ze in huis bleven halen.

En nog steeds staan mandarijnen hoog op onze boodschappenlijstjes. Leo brengt ze mee en ik zelf koop ze bij Appie ook vaak. Dus pellen we er regelmatig een paar. En nog steeds zijn ze heerlijk.

Dat niet alleen natuurlijk, ze zijn ook nog eens gezond. Boordevol vitamines, vezels en mineralen. Beter snacken met een mandarijn dan met chips, koekjes of stukjes worst. Ja toch, niet dan? 😉

Dwarsig

Er zijn mensen die dwarsig van nature zijn. Maar dat je ook planten hebt die zulke trekjes vertonen, dat wist ik niet.

Want een beetje dwarsig is deze krokus toch? Ligt er een hele border vol gezonde en vruchtbare grond, ruimte zat om veilig te groeien. En wat doet dit exemplaar?

Die steekt zijn paars-witte kopje dwars tussen twee grote grindtegels door. Nauwelijks ruimte voor een bloem, nog minder voor wat bladeren. En dan ook nog de enige paars-witte naast een hele verzameling dieppaarse soortgenoten.

Iemand zei eens dat je de bloemen krijgt die je verdient…. Doordenkertje!

Succesje

Al langer probeer ik zo palmolie-vrij mogelijk te leven. Helemaal ontlopen kan ik het niet altijd. Maar zo min mogelijk moet haalbaar zijn.

Het betekent altijd de etiketten lezen en heel veel producten niet kopen. Beschuit was zo’n artikel. We hadden één soort palmolie-vrij gevonden, bij Albert Heijn. Volkoren beschuit, prima! En dat eten we dus dan ook al lang, bijna elke dag.

Maar een mens wil ook wel eens wat anders. Jammer, want alle andere soorten beschuit bevatten palmolie, ook die van Bolletje.

Maar kijk, ineens stond daar een heel vak vol met rollen beschuit zonder palmolie. En kunnen we proeven welke ons het best bevalt.

Nou geloof ik niet dat én AH én Bolletje hun oren hebben laten hangen naar mijn mening alleen. Maar het voelde toch als een klein succesje. Want de beschuit is nu niet alleen beter voor een mens, maar ook voor het milieu. En ook daar helpen alle beetjes. Duim omhoog!

Pittig

Wij houden van pittig eten. Ik hanteer dan ook de pepermolen met ruime hand. En gebruik daarnaast nog wel wat andere pittige toevoegingen.

Voor dit blog zette ik mijn potjes en flesjes eens op een rijtje. Niet alles is even sterk van smaak. Van sommige dingen kun je met gemak een flinke theelepel gebruiken. Maar dat kleine donkere flesje is zo sterk, dat een druppel al meer dan genoeg is.

Wanneer ik voor anderen kook, beheers ik me dus wel met al dat hete spul. Maar dan is het eten soms een beetje te flauw, want met zout ben ik dan weer zeer zuinig. Maar daar is het zoutvaatje dan weer goed voor.