Category Archives: reizen

Kalender

Posted on by
img_20260822_1514553285907945258954052666

Ontelbare malen is de stad Parijs al vereeuwigd. Geen wonder dat er dan ook een poster van deze stad in onze kalender zit.

En ja, wat zou een poster van Parijs zijn zonder Eiffeltoren?

Op hoeveel lijstjes zal een reisje naar Parijs geschreven staan? Er is zoveel in die stad te bekijken: mooie pleinen, prachtige musea, gezellige terrasjes, schaduwrijke parken en kunstuitingen in alle mogelijke vormen.

Maar ook gewoon zitten op één van die vele terrasjes en de wereld aan je voorbij laten gaan. Het liefst natuurlijk in amoureus gezelschap, want Parijs is ook de stad van de liefde.

En dan ’s avonds samen eten. Gewoon, niks bijzonders een glaasje wijn en een sandwich. Of juist uiterst chique, met kreeft en champagne.

In Parijs kan alles.

Tassen

Posted on by
Bron: Google foto’s / De Volkskrant

Al eerder schreef ik er over (zie dit blogje van 10/8/2022). Hoe ik me kan ergeren als mensen hun tas demonstratief naast zich op de trein-of metrobank zetten.

Als er voldoende andere zitruimte is, laat ik het wel voor wat het is. Maar is de trein of metro vol, dan wil ik graag op zo’n ten onrechte bezette plek zitten.

En nu is het al zover dat de NS de mensen vriendelijk vraagt om hun tas op schoot te zetten. Maar ik vind het eigenlijk heel logisch. Tenslotte heb jij betaald voor één zitplaats. Je tas mag mee, maar kan geen extra plek bezet houden.

Ja, als je boodschappen hebt gedaan, dan begrijp ik het wel. Al verwonder ik me wel over wat mensen soms allemaal meesjouwen. Het zou al fijn zijn als er wat meer plek voor die tassen en koffers zou zijn.

Hachelijk avontuur

Posted on by

Vandaag zijn we alweer 53 jaar getrouwd. De dag zelf was warm, maar gezellig met onze ouders, zussen en zwager.

De volgende dag gingen we op huwelijksreis naar Kreta. Leo had het geregeld via kantoor. Alleen de reis, het hotel moesten we nog zoeken. Er was nog geen internet, dus hadden we een brief geschreven naar een hotel in Aghios Nikolaos. Alleen, dat was vol.

Gelukkig vond de manager nog wel een plekje voor één nacht voor dat arme stel op huwelijksreis. De volgende dag probeerde we ons geluk in Iraklion. En ja hoor, dat lukte. Nu was alles geregeld en konden we naar het strand.

Bron: Google foto’s

Lekker een beetje bakken in de zon en natuurlijk zo nu en dan de zee in. Die was behoorlijk wild en ik moest me goed staande houden.

Op een bepaald moment was ik eigenlijk veel te ver in zee gegaan. Nou ben ik niet zo’n goeie zwemster en mijn idee om terug te zwemmen was niet zo succesvol. Leo zag het gebeuren en kwam me te hulp. Maar het was op het nippertje. Nou ja, ik vertel het hier, dus redde ik het tenslotte ook.

Ik ben nooit meer zo ver in zee gegaan en bij een beetje golfslag blijf ik wel pootje baden. Later hoorde van een local vertellen dat ik niet zo slim was geweest. Ik had me beter kunnen laten mee drijven en was dan wel ergens aangespoeld. Tja, mosterd na de maaltijd.

Maar met de trieste berichten over de mensen die anderen wilden helpen en daarbij verdronken, kwam dit hachelijk avontuur weer boven.

Effe zitten…

Posted on by
img_20260701_143913900_hdr7980171595768230504

Al dat slenteren en rondkijken in Dordrecht maakt een mens moe. Dan wil je wel even zitten, maar waar?

Gelukkig ontdekte ik een bank bij een huis. Het was vast wel toegestaan om er eventjes op uit te rusten.

Maar bij nader inzien leek het me toch niet comfortabel. De rugleuning zag er ernstig en enigszins bobbelig uit. Niks zachts aan te ontdekken en zeker niet uitnodigend.

We lieten die bank dus maar de bank en liepen vermoeid verder. Gelukkig vonden we een andere bank met uitzicht over het water. Weliswaar ook van stevig ijzer, maar met vriendelijke rondingen. Heel wat lekkerder voor onze achterwerken.

Daarop konden we wel even uitrusten.

Boek

Posted on by
img_20260702_125421090_hdr4153820134032285397
Irma Joubert: Kind van de rivier

Ik las “Kind van de rivier”van Irma Joubert.

Dit boek werd aangeraden door Marthy en dat was zeer terecht. Ik heb ervan genoten.

Pérsomi is arm maar ook heel slim. Haar grootste wens is om verder te leren, naar de middelbare school te mogen. Maar dat kost geld, veel geld. En hoe kan haar moeder daar aan komen?

Gelukkig krijgt ze een beurs en kan ze voor advocaat studeren. Ze heeft goede contacten met haar mede studenten, maar haar grote liefde blijft onbereikbaar.

We krijgen ook inzicht in het dagelijks leven in Zuid Afrika, met zijn groeiende apartheid. Het vraagt van Pérsomi veel tact om te laveren tussen haar rechtvaardigheidsgevoel, politiek en persoonlijke relaties.

Een boeiend verhaal, deel van een trilogie. Dus nog meer leesvoer in het vooruitzicht.

Stelletje

Posted on by

Zomaar op een randje bij de waterkant in Dordrecht zat dit stelletje. Hé, die ken ik ik. Of toch niet…?

Al verder wandelend dacht ik na over die twee. Die kende ik zeker, maar waar van dan?

Maar na een tijdje wist ik het. Nee, het was niet een identiek stel dat ik me herinnerde. Maar een ander paar, dat er toch heel veel op leek. En… degene die ze in haar tuin heeft is onlosmakelijk met Dordrecht verbonden.

Dus Bettie, ik vond (maar jij misschien ook al) familieleden van jouw tuinstel in Dordrecht.

Natuur in de stad

Posted on by

Natuurlijk was ik al veel vaker in Amsterdam. Maar dit keer besloten Leo en ik eens een beetje zigzaggend langs de grachten te lopen. Straatje in, straatje uit, foto hier, plaatje daar. Niet van echte toeristen te onderscheiden.

En het viel me op dat er zoveel bloemrijke straten en straatjes waren. Overal grote potten en bakken, langs muren en op stoepen, langs de tredes bij een mooie deur. Langs de gracht, als garnituur voor zo’n ouderwetse krul.

En wat dacht je van de bootjes? Voorzien van allerlei soorten drank en bloemen. Nou ja, daar dan wel plastic bloemen. Maar een toeristische kniesoor die daar op let.

img_20260707_114134924_hdr3680099255224933425
img_20260707_121354929_hdr4149751661492476275
img_20260707_114649609_hdr2666514139712168093
img_20260707_1130075244665466209329515786

Terugblik

Posted on by

Ineens krijg ik met enige regelmaat een terugblik op vroegere blogs. Soms aardig om nog eens te bekijken. Deze van 20 juni 2016 sprong er voor mij wel uit.

In 2016 werd in Leeuwarden een tentoonstelling over breien gehouden, die Leo en ik bezochten. Dit schreef ik er onder meer over:

Leo had zich niet veel voorgesteld van zoiets als breien, maar hij heeft zich prima geamuseerd. Het is natuurlijk niet alleen maar insteken, omslaan en afhalen. Want wat kan er allemaal gemaakt worden met een simpele draad en wat naalden. Of een machine…

Want dat realiseren we ons niet altijd. Er ligt her en der heel wat breiwerk in onze wereld. De ondergrond van kunstgras is gebreid, sommige geneeskundige hulpmiddelen zijn gebreid, brandslangen hebben een gebreid omhulsel en er zal vast nog veel meer zijn… 

Maar wat zagen we ook prachtige dingen, door geduldige vrouwen gemaakt. Handschoenen, mutsen, tasjes met kralen.

Maar mij trof het meest deze set. Die ik om het lijf van een Spaanse schone gedacht had, maar die toch echt ondergoed bleek te zijn. Zoveel werk om dat te maken en dan verborgen onder nog meer andere rokken.

Het patroon om het na te maken heb ik meegenomen, nu nog even opzetten en aan de slag.

En nou denken jullie vast “Hee, dat gewaad is nu dan eindelijk af.” Maar nee, ik ben er nooit aan begonnen. Want ik zou zoiets nooit dragen, als onder- of als bovengoed. Het patroon ben ik inmiddels ook kwijtgeraakt. Ach, alle (dag)dromen hoeven ook niet uit te komen.

Warm

Posted on by

Ja het is weer warm. Ik mag wel zeggen bijzonder warm. Maar dat hebben we al vaker meegemaakt. Elke zomer kent toch wel zo’n hete periode.

We hebben jarenlang LADA gereden. Die was uitgerust voor Russische winters. Hoe laag de temperatuur ook was, hij startte altijd.

Maar zodra het warm werd kreeg de motor kuren. Dan dreigde de temperatuur in het “rode vlak” te geraken en dat was funest. En dat gebeurde dan natuurlijk tijdens bloedhete vakantieritten.

Leo zette dan de verwarming voluit aan. Alle ramen open en ik drapeerde een wegenkaart om mijn benen om die warme lucht een beetje naar buiten te sturen. Natuurlijk parkeerden we regelmatig ergens in de schaduw om alles weer op normale temperatuur laten komen.

De kinderen achterin werd ijs in het vooruitzicht gesteld. En we draaiden wat muziek van Bert en Ernie. In het beste geval vielen ze als een blok in slaap.

Nu hebben we alweer vele jaren airco en dat vinden we heerlijk. Maar zo nu en dan denk ik terug aan zulke “barre tijden”. 😉 😉 😉

Fiep Westendorp

Posted on by

Tekeningen van Fiep in het Rijksmuseum. Die tentoonstelling wilde ik zien! Of Leo het ook wel leuk zou vinden, wist ik niet. Maar die wilde graag naar Ed van der Elsken. En zo ging hij de trap op en bleef ik beneden.

Geen grote tentoonstelling, maar met heel veel tekeningen van Fiep. En voor velen een feest van herkenning, ook voor mij natuurlijk. De originele tekeningen voor Jip en Janneke, Otje, Floddertje, Pim en Pom.

Maar ook wat “oud” werk, dat eigenlijk nog steeds springlevend en actueel is. De moeder die haar dochtertje weg wil houden van die blote kunstmadam of Otjes vader Toss, die geen papieren heeft….., museumbezoekers in adoratie voor een kunstwerk. Dat blijft altijd wel een thema en daar wisten Fiep en natuurlijk ook Annie M.G. Schmidt op weergaloze wijze mee om te gaan.

Zo te kunnen tekenen, wat lijkt me dat fijn. In een paar lijntjes mensen neer te zetten, die zo echt en zo menselijk zijn. Wie goed kijkt, ziet ze nog dagelijks op straat, op TV of in de tram.

Ik vond het een heerlijke tentoonstelling.