Omdat ons modem het begeven heeft, hebben we geen internet. Een nieuw modem was wel snel te leveren, maar toen gingen we net op vakantie. Dus komt het modem pas deze week. Even geen blogjes dus. Er liggen wel wat ideeën klaar, maar zo’n blogje typen op m’n telefoon vind ik maar niks. Tot gauw dan maar.
Het gebeurt niet vaak, dat maakt zo’n maansverduistering zo bijzonder.
VU
Vannacht stonden Leo en ik dan ook klaarwakker te kijken naar dit natuurverschijnsel. Ver weg van randstedelijk rumoer en lichtvervuiling. Rondom ons alleen de stilte van de natuur. Indrukwekkend!
We bleven wel binnen, want met een temperatuur bijna bij nul was het ons te koud.
Eerst mijn smartphone kapot; toen viel het modem uit, dus geen internet meer. Het was al een ouwetje en nu wachten we op een nieuwe. En als klap op de vuurpijl kregen we gisteren met geen mogelijkheid onze voordeur open. Leo niet, ik niet en de buurvrouw niet. Slotenmaker gebeld. Die neemt mijn sleutel, trekt even flink aan de deur en floep…. deur weer open. En ja, we konden pinnen om de tekening te betalen.
Murphy regeert weer. Gr@#%***
| Als je niet oppast, kom je bijna om in het afval. Om alles zit tegenwoordig wel plastic. Sinds enige tijd proberen we dat consequent te scheiden. Dat levert elke week zakken vol plastic troep op. Je kunt natuurlijk al die verpakking weigeren. Maar dat vergt wel enige aanpassing in je leven.
|
 |
Maar het kan! Een tijdje geleden waren we bij een lezing van Emily-Jane Lowe-Townley, die een afvalloos leven met man en 3 kinderen in praktijk brengt. Ik geloof niet dat ik echt helemaal afvalloos zal worden. Daar moet je je toch wel helemaal op instellen. En om zelf tandpasta, wasmiddel en schoonmaakmiddelen maken…. nee, daar zie ik geen been in.
Maar boodschappen doen we eigenlijk altijd al met een stevige tas, die al jaren in gebruik is. En in mijn handtas zit standaard een opvouwbaar tasje, dat scheelt toch weer zo’n plastic gevalletje. Ach, alle beetjes helpen nietwaar?
 |
Op een zonnige dag ging ik met vriendin Irene naar Delft. We namen dit keer niet de trein, maar de bus. Lekker op ons gemak, ondertussen rondkijken en een tour door het Groene Hart van Nederland maken. Na zo’n rit lustten we wel een kopje koffie en dat is in Delft geen probleem. We ontdekten op de Markt een echte tearoom. Voor het terras was het nog niet zonnig genoeg, maar binnen konden we ook prima zitten. Bij Ten to Three Teakozen we weliswaar niet voor thee, maar voor een heerlijke koffie met iets erbij. Alles gezellig geserveerd in mooie kopjes en op leuke schoteltjes, geheel in stijl. |
De naam van de zaak is geïnspireerd op de laatste regels uit het gedicht “The Old Vicarage, Grantchester” van de geliefde Engelse oorlogsdichter Rupert Brooke, die met deze slotregels de Engelse traditie van afternoon tea vastlegde.
“Say, is there Beauty yet to find? And Certainty? and Quiet kind?
Deep meadows yet, for to forget The lies, and truths, and pain? . . .
oh! yet Stands the Church clock at ten to three?
And is there honey still for tea?”
Hoewel er erg veel roze in het interieur zit, is het toch niet zoetig of kitscherig. Echt een zaakje om lekker met vriendinnen bij te praten. Ze zitten ook in Rotterdam en bij de volgende shoppingtour ga ik ook daar eens kijken.
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Als alle dagen hetzelfde lijken, komt dat doordat we de goede dingen niet meer zien die zich aandienen in ons leven. |
Als pure Rotterdamse ben ik trots op onze stad, maar vooral op de haven. Zeker één keer per jaar maken we een havenrondvaart en het eerste weekend van september staat bij steevast gereserveerd voor de Wereldhavendagen.
Daar is altijd iets leuks te ontdekken, interessants te bezoeken of gewoon maar rond te slenteren om de sfeer op je in te laten werken. Ook dit jaar gaan we weer met schoonzus en zwager op stap. Die waren vorig jaar op vakantie, maar dit jaar is er rekening gehouden met een bezoek aan Rotterdam.
Dit is een plaatje van vorig jaar. Zo te zien amuseren deze kinderen zich prima en wie weet… zit er wel een toekomstige kapitein of stuurman tussen.
Natuurlijk zijn er meer havens dan in Rotterdam alleen. Daarom is deze week “havens” het thema bij Stuureenfoto. Heb je ook een leuke havenfoto, doe dan mee!
| Vele, vele jaren geleden kochten wij voor Leo’s moeder een wekkerradio. Met een duidelijke display, zodat ze de tijd goed zou kunnen zien. Helaas vergaten we dat de bediening wel erg ingewikkeld was. En zo kregen wij de wekkerradio en staat hij sindsdien op onze slaapkamer. Toen we nog werkten, gebruikten we de wekkerfunctie nog regelmatig. Maar nu we (bijna) geen verplichtingen hebben blijft die optie onbenut. En als we er eens op een bepaalde tijd uit moeten, stel ik mijn smartphone in. Dat is stukken eenvoudiger en het melodietje dat ik heb gekozen wekt ons vriendelijk en zacht 😉 |  |
De radio gebruikten we nog wel, maar sinds de verdwijning van de AM-uitzendingen denken we eraan een ander apparaat te kopen. Een DAB+ radio. Die zijn er in diverse maten en modellen, van pakweg 50 euro tot een veelvoud daarvan. Helaas hebben die allemaal één in het oog springend minpunt. Er zit een levensgrote telescopische antenne op. Niet alleen vinden wij dat erg storend, maar ook onhandig. We zien het al gebeuren: bij het aan- of uitzetten zwiept gegarandeerd een keer het hele apparaat om. Midden in de nacht, goed voor een acute hartkwaal! Die digitale uitzendingen zijn ook nog niet buiten de grenzen te ontvangen. Vrijwel alle Nederlandse stations zijn te horen, maar Belgische, Franse of Duitse zenders blijven vooralsnog onbereikbaar.
En we vragen ons af, had dat nou niet anders gekund? Ik vrees echter dat als iedereen zo’n ding met antenne in huis heeft er een volgende generatie op de markt komt. Met een ingebouwde antenne natuurlijk en met de mogelijkheid om ook over de grens te zoeken naar stations. Is dat mijn achterdochtige aard, die een marketing-stuntje vermoed? Ik denk dat we er nog maar eens een nachtje over slapen.
Ommoord, de wijk waarin wij wonen, bestaat dit jaar 50 jaar. Ze ziet dus Sarah. Wij wonen er sinds 1972, zijn er twee keer in verhuisd en wonen er nog steeds met plezier.
We waren blij met ons 2-kamer flatje en later met het ruime appartement met veel groen ervoor.
Nu wonen we alweer ruim 35 jaar in onze eengezinswoning. Er waren al wel plannen om weer naar een appartement terug te gaan, maar die kregen nog steeds geen vaste vorm. En dan zou ik wel graag in de wijk blijven. Want er is hier alles dicht bij de hand: goed openbaar vervoer, veel groen, allerlei winkels en prima voorzieningen.
Natuurlijk is er in al die jaren veel veranderd. In het begin was het vooral de wijk van de vele hoge flats, zand, bouwlawaai en ongezelligheid. Mijn collega van toen “wilde er nog niet dood gevonden worden”. Het toen geplante prille groen is uitgegroeid tot leuke plekken met statige bomen. Sommige flats zijn al een keer gerenoveerd en er is veel laagbouw bij gekomen. En de wijk vergrijst. De kinderen van toen zijn inmiddels volwassen, vertrokken naar weer nieuwere wijken. Hopelijk komen er weer wat jongeren hier, zodat de balans wat verbetert 😉 Wij hebben het hier nog steeds erg naar onze zin!!
 |
Oh, wat duurde het lang voordat ze een beetje rood werden. Maar al dat wachten werd wel beloond. Ruim 30 (!) tomaatjes leverde ons moestuintje op. En ze waren heerlijk.
En niet alleen de tomaatjes deden het goed, ook peterselie en basilicum groeide goed. Volgend jaar zet ik er beslist meer van op mijn vensterbank. |
