Tour de France

Zomer betekent niet alleen zon, warmte en vakantie. Zomer is voor mij ook onlosmakelijk verbonden met de Tour de France. Als kind al luisterde mijn vader naar de radioverslagen. Later kwam daar ook de TV bij. En ik ging ook wel eens mee, kijken naar een wielerronde.
Ik vind het ’t toppunt van sport. Pezige mannetjes, zwoegend op twee dunne  bandjes. Moeiteloos laverend over kasseien, asfalt, bergwegen en snoeihard afdalend.
Toen dan ook de Tour de France vanuit Rotterdam startte, stonden we natuurlijk op de Erasmusbrug te juichen.
Maar eerst kwam de reclamecaravaan. En daarin rijden de meest vreemdsoortige wagens.


Ook herinneringen aan de Tour de France? Kijk dan ook eens bij Stuureenfoto, want Tour de France is ook daar het thema van de week.

Natuur in de stad

Wat weken geleden kon je in Rotterdam open tuinen bezoeken. Dat gebeurt elk jaar en deze keer besloten we wat echte stadstuinen te gaan bekijken. Midden in de stad, aan drukke verkeersaders verwacht je geen groene oases. Maar schijn bedreigt, want de drie tuinen die wij bezochten, waren wel degelijk rustpunten te midden van de hectiek van Rotterdam.

Hier geen beton of stenen, maar weelderig groen, oude bomen en kleurige planten. Kijk even mee (op de foto klikken is hem rechtzetten en vergroten):

 

Natuur in de stad

Geen fraai perk met bloemen, geen monumentale boom.
Gewoon een paardenbloem, groeiend tussen stenen, tegen beter weten in.
Vrijwel iedereen loopt er aan voorbij, onnadenkend gooit iemand zijn afval er naast. Een hond snuffelt aan haar en heft dan zijn poot op. Och, je zou voor minder het bijltje er bij neerleggen.Maar nee hoor, ze blijft fier rechtop staan en bloeit alsof ze in een frisse wei staat.

Hoge nood

Ooit stond ik op een Chinees toilet (nou ja, een paar gaten in de grond met een huisje erboven) samen met nog twee Nederlandse reizigsters. Samen een plas doen, werkt prima voor de groepsvorming. Maar geef mij toch maar liever een privé gelegenheid.

Ik zag ze in soorten en maten. Uiterst primitief, niet meer dan wat gaten in de grond met een afdak, zeer luxueus met glimmend chroom en marmer, met een emmertje ernaast of met superluxe doorspoeling. Schoon, minder schoon en zeer smerig. Maar ja, hoge nood breekt wetten. Soms moet je echt zoeken naar zo’n privaat en weet je niet of je de tekens wel goed interpreteert. Achter deze deuren vermoedde ik toch echt iets anders….

..

   

Ook hoge nood bij Stuureenfoto deze week. Neem een kijkje en doe eens mee!

Verdienen

Al meer dan 5 jaar maak ik elke dag een blog. Dat doe ik voor mijn plezier.

Ik ben niet de enige, Bettie, Wieneke, Marthy, Chantal en nog vele anderen schrijven ook blogs.

Die doen dat allemaal, net als ik, voor niks en niemendal. Maar er zijn mensen die met het schrijven van een stukkie (understatement van Kronkel) geld verdienen. En soms is er zelfs wel eens één die zijn honorarium fors weet te verhogen.

Zoals Jan Mulder, die per column (duur woord voor zo’n stukkie in de krant) zo’n 500 euro per keer (= per week) verdiende. Maar sinds hij is overgestapt naar de Vlaamse krant “Het Laatste Nieuws” ontvangt hij ruim 10x zoveel, namelijk 5.000 euro per keer. Drie jaar lang mag, oh nee, moet (!) hij elke week een column schrijven. Maar dat levert hem dan in drie jaar 750.000 euro op. Oh ja, hij moet er ook nog wat promotionele dingen voor doen, als ambassadeur van de krant.

Zou er ook iemand zijn die ons voor al die blogs zou willen betalen? Laten we klein beginnen, voor pakweg één vijfde van de prijs, dus zo’n 50.000 euro per jaar. Dat is dan toch een koopje voor elke dag een blogje, en vaak een zelfgemaakte foto als bonus gratis erbij. En wat mij betreft, voor dat bedrag wil ik best nog wel eens ergens leuk komen opdraven!

Eh….. wie biedt? Bij meerdere aanbiedingen wordt geloot 😉 😉 😉

Lekker

Dit is een typisch Rotterdams plaatje! Een beetje sombere dag, op het Binnenwegplein.
Mensen op bankjes, met in hun hand een grote zak met echte Rotterdamse patat. Van Bram Ladage, die een grote friettent heeft op het plein. Met een enorm blik cola als aandachtspunt. Je kunt hem bijna niet missen. En er omheen dus altijd een heleboel mensen, een beetje gebogen over hun friet. “Ladage bocheltjes” noemen we dat thuis. Maar dat weten deze mensen natuurlijk niet 😉 😉 😉
Hier geen chique terrassen, geen dure glazen wijn of luxe bier. Gewoon, op z’n Rotterdams. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. 😉 😉 😉

Wereldberoemd

In Tuindorp Vreewijk ontdekten we ook deze muurschildering. Ter herinnering aan Milkbar Aurora, destijds wereldberoemd op Rotterdam-Zuid. Daar kwamen jongens en meisjes bij elkaar, om te praten en milkshakes te drinken. En gehaktballen te eten. Onschuldig vertier, maar o,o, wat waren de ouders van die jongens en meisjes destijds bezorgd om hun kroost. Wat moest er terecht komen van die nozems, met hun lawaaiige brommers en hun vetkuiven?

Wat voor toekomst hadden die meisjes, met hun petticoats, korte rokjes en hun opzwepende dansen? Nou ja, we weten het nu. Ze zijn brave burgers geworden. Opa’s en oma’s, die soms verhalen vertellen over die goeie ouwe tijd 😉 😉 😉