Ik had me nog zo voorgenomen om me niet meer te ergeren, maar ja… Soms ontkom ik er toch niet aan. Ik erger me niet meer aan mensen of rare situaties. Maar als mijn telefoon ineens een eigen karaktertje blijkt te hebben, kan ik toch wel heel erg boos worden. En het nare is, ik kan er niet eens veel tegen doen. In een Whatsapp berichtje typ ik “Cornwall” en de spellingscontrole maakt er “Corneille” van. En veel vaker geeft ie zijn eigen draai aan mijn woorden. Ik zet het uit, dacht ik. Maar dat valt beslist niet mee. In sommige programmaatjes lukte het me wel, in sommige niet. Ik moet het apparaat leren wat er moet staan. Oh…. wat word ik daar moe(deloos) van. Vanmiddag maar weer eens proberen die controle uit te zetten. En stiekem hoop ik dat iemand de gouden tip voor me heeft 😉
Category Archives: Persoonlijk
West Side story
Eigenlijk nam ik Netflix voor “The Crown”, maar daarna stopte ik het abonnement niet. Weken, ja maandenlang keken we er niet naar, totdat er weer nieuwe afleveringen van “The Crown” waren. En toen zochten we nog eens goed en ontdekten een aantal films die we eigenlijk toch wel wilden zien. Alle twee hadden we “West Side story” hoog op het lijstje staan en dus bekeken we die gisteravond. Jeetje, al meer dan 55 jaar geleden zag ik die film en las ik het boek. Zo lang geleden en toch, nu is het nog steeds een steengoeie film, met een nog steeds actueel thema. Dus vooruit, kijk nog een keertje naar dit super-nummer:
Deel dit op:
Bakken
De periode rond kerst is echt zo’n tijd om te bakken. En dat deed ik dan ook vorige week. Manlief was gezellig stappen met een vriend en ik dook de keuken in om kerststollen te bakken. Binnen de kortste keren geurde het huis heerlijk. Uit bloem gist, rozijnen en krenten en natuurlijk amandelpers maakte ik 3 kerststollen. Voor onszelf en de kinderen, een tulband voor schoonzus en zwager en als klap op de vuurpijl een doos met “rugelach”. Daar geef ik het recept binnenkort van door, want ze zijn echt heel erg lekker.
Deel dit op:
Neutraal
Geen vlees, geen vis, geen man, geen vrouw, niet dames en heren.
Wat ik daarvan vind? Nou… een beetje overdreven, te ver gezocht. Moet dat allemaal nou zo ver doorgevoerd? Maar ja, ik heb daar niks over te beslissen. Maar dan ineens, zie ik iets waar ik erg om moet lachen. Omdat de oplossing zo eenvoudig is, dat iedereen zich daarin kan vinden.
Dit is een toiletdeur in Restaurant Leipzig, dat bij het Nieuwe Luxor theater gevestigd is. Naast mannetjes, vrouwtjes, invalidenplaatjes ook eenvoudigweg “Zittend”, “Staand” of “Rollend” op de toiletdeuren. Simpel en doeltreffend. Ik zou bijna zeggen…. geniaal. Niemand hoeft zich meer onaangenaam verrast of gediscrimineerd te voelen. Mooie (Rotterdamse…?) oplossing.
Deel dit op:
Uitbuiken
….Och, och wat heeft een mens altijd toch veel te doen.
En vooral rondom Kerst. Boodschappen halen, eten koken, tafel dekken, bakken, optutten, op visite…
Nou ja zeg…, hou eens op. Nee, zoveel had ik nou ook niet te doen. Zondag alle tijd om rustig wat voor te bereiden en onze traditionele kerstfilm “Scrooge” te bekijken
Gisteren waren we met de hele familie bij schoonzus en zwager. Hadden allemaal een deel van het kerstdiner gemaakt en zaten aan een lange gezellige tafel. Er werd gelachen, gepraat, herinneringen opgehaald. Het rook heerlijk en we voelden ons allemaal geborgen in de knusheid van de familie. Dus nee, geen Kerststress. En vandaag….? We buiken een beetje uit. Doen we het rustig aan. Beetje lezen, muziek luisteren, misschien een wandelingetje. En het blog is gewoon wat later dan normaal 😉
Deel dit op:
Vrolijk kerstfeest
Omdat Eerste Kerstdag op een maandag valt en ik dit jaar elke week met muziek begonnen ben, staat er hier een muzikale kerstwens.
Klik hier of op de afbeelding om naar de toepasselijke muzikale kaart te openen. 
Deel dit op:
Musical
Eigenlijk houden we niet zo van musical. Zo’n verhaal waarin plotseling iemand in zingen uitbarst, nou …nee. Maar toen ik zag dat er een musical over het leven van Annie M.G. Schmidt zou komen, wilde ik er per sé naar toe. En het heeft ons niet gespeten. Wat een heerlijke avond, wat een prachtige musical, die gebaseerd is op de biografie die Annejet van der Zijl schreef. Met in de hoofdrol Simone Kleinsma als Annie M.G. en William Spaaij als haar zoon Flip. Met heel veel heerlijke liedjes en muziek van Harry Bannink. Liedjes die de hele zaal zowat woordelijk mee kon zingen en dat hoorde je dan af en toe ook. Eén wervelende show, waarin heel vele humor, zang, dans en vrolijkheid werd afgewisseld met ernstige dingen.
Deel dit op:
Kerstkaarten schrijven
Dit jaar was ik vroeg met het maken van de kerstkaarten. Al eind oktober had ik een groot deel van de ruim 90 kaarten klaar. Want hoewel we elk jaar tegen elkaar zeggen dat we volgend jaar maar aan de digitale kaarten gaan, komt dat er niet van. Zo’n persoonlijk kaartje is toch veel leuker? Zeker als het zelf gemaakt is. En het is weliswaar nogal wat werk, maar dat doe ik nou juist zo graag. Dus stempel, knip, plak en kleur ik uren achtereen.
Onze adressenlijst staat natuurlijk netjes in de computer en zou dan ook prima kunnen dienen om etiketten mee te maken. Maar dat is me dit jaar niet gelukt. Ik weet dat het kan. Maar omdat ik het zo weinig doe, moet ik elk jaar weer opnieuw uitzoeken hoe het gaat. En dan is gewoon ouderwets schrijven net zo vlug. Samen met manlief een of twee avonden aan tafel en de klus is geklaard. Inmiddels heeft iedereen onze goede wensen ontvangen, dus kan ik wel een foto tonen van hoe onze kaarten er dit jaar uitzagen.
Deel dit op:
High tea
Afgelopen maandag kregen de spelletjesdames een high tea aangeboden. Erg letterlijk een “high” tea, want we gingen naar de Euromast. Om 2 uur zat het hele gezelschap keurig klaar bij de metro. Eén van de dames is soms een beetje in de war en dacht haar OV-pas kwijt te zijn. Dat gaf nogal wat reuring bij het uitchecken. Maar een vriendelijke RET-beambte hielp ons en uiteindelijk kwam de pas toch weer terecht. Nog een stukje met de tram, wat lopen en dan waren we bij de Euromast. Met de lift in no time naar boven, waar onze tafel al gereed stond. We werden verwend met diverse soorten thee, er werd een kopje bouillon geserveerd en er kwamen heerlijke hapjes op tafel. Voor ieder wat wils. En ondertussen konden we genieten van het uitzicht over Rotterdam. Jammer genoeg scheen de zon niet, maar vooruit, je kunt niet alles hebben. We lieten het ons allemaal heerlijk smaken en voor de altijd regelende en zorgende Ria waren er cadeautjes. Toen de schemering viel, kregen we ook nog de lichtjes van de stad te zien. Een super gezellige en geslaagde middag!
Deel dit op:
Visite
Nu de dagen kouder en korter zijn, komt er zo nu en dan een grote reiger in onze tuin. Hij staat op de rand van de vijver en kijkt of er iets te snaaien valt. Soms vangt er een een kleine salamander. Maar gek genoeg liet hij die ook weer vallen. Misschien was dat een beetje onhandig type. Zijn honger stilde hij in elk geval niet erg.
Ik vind zo’n beest beslist erg mooi, maar ben toch niet zo blij met zijn komst.
Te groot, te veel aanwezig, een beetje buiten proportie. Hopelijk poept ie niet, want een reigerflats is enorm en stinkt als de hel. Maar ja, hij komt en hij gaat zo hij wil. Aan mij wordt niks gevraagd en wegjagen, nou ja dat gaat me te ver.
In het wild, in de polders rondom Rotterdam zitten tegenwoordig veel reigers. En ook in de wijktuin zie je ze vaak. Als het heel koud wordt, bivakkeren er soms wel meer dan vijftig bij de grote vijver daar.
