Terugblik

Posted on by

De komende tijd zal ik regelmatig terugblikken op wat er vorig jaar allemaal gebeurde. Toen was er te veel om aan te denken en kon ik het schrijven van een blog er niet bij hebben. Inmiddels ben ik gelukkig in rustiger vaarwater gekomen.
Want een stressige toestand was het wel. Het ene ogenblik appte ik dat het prima ging en dat ik alleen nog even moest fietsen en het volgende ogenblik moest ik Leo melden dat hij naar het ziekenhuis moest komen, met nachtgoed en toiletspullen.
Gek genoeg had ik zelf niet de tijd om te schrikken. Er gebeurde zo veel. Onderzoeken, vragen van doktoren en verpleegsters, de hele entourage op zo’n hartbewaking. Ik kende het niet, vond het wel interessant. Gek hè, net of alles een beetje langs me heen ging.

mijn uitzicht van uit mijn bed

mijn uitzicht van uit mijn bed

Het team van cardiologen in het IJsselland ziekenhuis leek me vrij jong. Ik wilde dan ook niet geloven dat zij het echt bij het rechte eind hadden. Mijn hart? Welnee, ik had een beetje last van mijn maag of mijn slokdarm. Ze vergisten zich natuurlijk. Maar op zaterdagmorgen, toen ik me in de badkamer zelf mocht wassen, bleek dat de diagnose wel degelijk juist was. Ik werd weer beroerd, kreeg het benauwd en toen sloeg de schrik echt toe. Zou ik de rest van mijn leven nou als een zielig vogeltje moeten doorbrengen? Zou ik het bij elke inspanning benauwd krijgen? En hoe moest dat dan…? Konden we nog wel in ons huis blijven wonen? Konden we nog wel op reis gaan? Hoe afhankelijk van zorg zou ik worden en kon ik of Leo daar wel mee omgaan? Het waren vragen die niet meteen een antwoord kregen. De doktoren en verplegend personeel zijn aardig, maar hebben niet veel tijd om eens even een gesprek te beginnen.
Maar na een paar uur nam mijn optimistische aard de overhand. Het zou wel goed komen. Tenslotte had mijn vader na een hartinfarct in 1953 ook nog 34 jaar geleefd. Toen was de medische wetenschap nog lang niet zo geavanceerd als nu. In ieder geval zou er alles aan worden gedaan om me beter te maken. Hoe, daar had ik nog geen idee van. (wordt vervolgd)

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Glutenvrij…?

Posted on by

Het is heel vervelend als je coeliakie hebt en dus geen gluten kunt verdragen. Dan moet je bij alles wat je koopt, klaar maakt en eet opletten of er niet het kleinste piezeltje gluten in zit. Gelukkig is daar nu veel meer aandacht voor en kun je gemakkelijker (maar wel duurder?) glutenvrije spullen kopen. Maar glutenvrij is toch ook

😉 glutenvrij…

wel een beetje een hype, heb ik wel eens het idee. Te pas en te onpas hoor je mensen beweren dat ze geen gewoon brood of wat dan ook kunnen eten. Maar goed, dat is hun keuze, dus wat zal het mij bommen?

Gisteren zag ik bij de grootgrutter echter wel iets heel bijzonders. Hondenvoer (!) zonder granen. Glutenvrij dus… Googlen leerde me dat er een heel assortiment aan luxe diervoer is. Ach gut, dus ook honden en katten moeten meedoen met de hype. Het zal allemaal best goed spul zijn, maar overdreven vind ik het wel enigszins. Zeker als je weet dat elders op de wereld mensen nog zoveel honger lijden.

Bewaren

Bewaren

Recept

Posted on by

Dit recept stond al eens op Facebook en komt uit een interview met Wouke van Scherrenburg.  Ik heb het al diverse malen met succes gemaakt. Het is snel, lekker en vegetarisch.

pasta-van-woukeVoor 2 personen:
2 flinke rode uien, in halve ringen
3-4 tenen knoflook, gehakt
4 middelgrote tomaten, gesneden
2 eetl. kappertjes (het liefst in zout)
10-20 zwarte olijven, evt. grof gehakt
1 bol (buffel-)mozzarella, in kleine stukjes
Basilicum blaadjes (vers natuurlijk)
Olie, peper en zout
Eventueel wat rode peper of chilipoeder
ca. 140-150 gram pasta

Zet water op voor de pasta.
Verwarm een hapjespan met wat olie, doe er de uien en wat later de knoflook in.
Laat even zachtjes sudderen tot de uien glazig zijn.
Voeg de tomaten toe, zet het vuur wat hoger.
Doe kappertjes en olijven erbij, breng op smaak met peper en zout, eventueel wat extra rode peper of chili.
Doe de pasta bij het kokende water.
Leg even voordat de pasta gaar is de mozzarella in de pan.
Giet de pasta af, roer de saus goed tot de mozzarella draden trekt.
Roer de basilicum door de saus, bewaar nog wat voor over de schotel.
Verdeel de pasta over de borden, leg de saus er op en strooi het restant basilicum er over.

EET SMAKELIJK!

Armoe

Image

geld

Bron: Google

Steeds vaker hoor je over armoe in Nederland. Ongetwijfeld zijn er mensen die niet in de welvaart van nu meedelen. Die hun baan verloren, ziek zijn geworden, gescheiden zijn en daardoor voor veel te hoge kosten in vergelijking tot hun inkomen zitten. Het lijkt me verschrikkelijk, zeker als je niet in staat bent om je vaste lasten naar beneden te brengen. Want de bank wil dat de hypotheek wordt betaald; de woningbouwvereniging wil elke maand het huurbedrag overgemaakt. En zo zijn er meer instanties, die geen pardon kennen.
Toch denk ik weleens dat mensen armoede verwarren met onvrede. Dat weinig geld hebben gelijk staat met ongelukkig zijn.
Wij hadden het vroeger thuis ook niet rijk, al werd het woord arm niet in de mond genomen. “Kijk naar je minderen, dan ben je tevreden”, zei mijn moeder. Bij mij thuis werd niet geklaagd, maar de tering naar de nering gezet. En mijn moeder had zo haar trucjes. Zo rond 1962 moest ik op handwerkles een petticoat maken. Ik wist natuurlijk precies wat ik wilde. Meters tule en kunstzijde. Het liefst in neonkleuren. We zouden het zaterdags gaan kopen. Steeds stelde moeder het met een smoesje uit en toen puntje bij paaltje kwam, was de winkel gesloten en moest ik mijn petticoat maken van een stuk oud laken. Daar zou ik net zo goed mee kunnen leren naaien, vond moeder. Er was helemaal geen geld voor meters stof.  En zo belangrijk was die petticoat tenslotte ook weer niet. Het leerde me relativeren, dat wensen niet altijd en zeker niet meteen in vervulling kunnen gaan.
Je bent arm als je echt geen geld hebt om eten te kopen, niet als je geen geld hebt om naar de snackbar te gaan. En je broek mag dan niet van de laatste mode zijn, je hebt een broek en dus hoef je niet in je blote bast te lopen.
Als je tevreden bent, ben je rijk zonder een cent te bezitten.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Wandelen

Posted on by

reigerZomaar even een stukje lopen, omdat het zonnetje lekker scheen en we toe waren aan een frisse neus. En dan kom je, bijna om de hoek, deze reiger tegen. Hij zat rustig te staren over de sloot, boven op het hek van de brug. Keek eens even wie er nou weer voorbij zou komen. Misschien was hij wel gewend aan de belangstelling. In ieder geval deed hij geen poging om op te vliegen. Dus had ik alle tijd om mijn telefoon te pakken en een foto te maken. En kreeg de wandeling een klein gouden randje 😉

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Begin de week met muziek

Posted on by

Dit jaar begin ik elke week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.

In week nummer 2 heb ik gekozen voor Billy Joel, die The pianoman speelt.

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Strandbeesten

Posted on by

De strandbeesten van Theo Janssen kende ik al langer door een filmpje dat ik eens zag. Ik had het absoluut heel leuk gevonden hem eens op het strand bezig te zien, maar dat is me nog niet overkomen.
Maar zijn tentoonstelling in het Prinsenhof in Delft bezoeken, dat deden we de laatste week van 2016. Strandweer was het allesbehalve, maar de enorme beesten konden we wel bekijken. En een film bekijken, waarin de kunstenaar liet zien hoe de beesten in de loop der tijd geëvolueerd waren. Hoe hij geleerd heeft, met vallen en opstaan, wat de beste constructie is. Hoe hij uit vrij simpele middelen, elektrobuis, tiewraps en touw, lege petflessen, een bijna levend wezen creëert. Ik blijf dat bijzonder fascinerend vinden.

Glad ijs

Posted on by

We kunnen het in de winter natuurlijk verwachten, gladde straten en wegen. Dan is het oppassen geblazen. Wie loopt, kan zich wapenen tegen de gladheid door stevige schoenen aan te trekken met goed profiel. Maar ook door op te letten hoe je loopt. Niet stoïcijns rechtop blijven lopen, maar een beetje naar voren toe. Een beetje alsof je een pinguin bent. En die raad heb ik niet zelf bedacht, maar komt van Duitse orthopeden. Dit was het plaatje bij hun bericht:

pinguingang

Anders bekeken

Posted on by
cholesterol-molecuul

bron: Google afbeeldingen

Deze foto zegt me eigenlijk niks. Het is een model van een cholesterol molucuul. Ik heb geen idee hoe ik het moet bekijken en wat er mee kan. Natuurlijk weet ik wel wat cholesterol is, dat wil zeggen ik weet dat je er vooral niet te veel van in je lijf moet hebben. Heb je dat wel,  dan zijn er medicijnen voor, die je moet slikken. Tot zover mijn kennis.

Nooit gedacht dat het ook mooi kon zijn. Maar in een interview met Prof.dr . Ben Feringa, die de Nobelprijs voor chemie kreeg, las ik dat hij met heel veel plezier naar zo’n mooi molecuul als cholesterol kan kijken. Het is dus maar van welke kant je het benadert 😉

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Verrassingsei

Posted on by

Vaste prik was het, als wij in Duitsland op vakantie waren.
Dan kreverrassingseigen de kinderen een verrassingsei. Zo’n ei van chocola, waarin een klein speeltje zat. Meestal moest je dat in elkaar prutsen. Tientallen hebben we er gekocht, zelfs later, toen ze de leeftijd er niet meer voor hadden. Het was bijna een soort running gag.
Nu is de man, die het hele concept bedacht, overleden. Geen idee of hij er rijk van geworden is. Wel is het nog steeds een leuk cadeautje voor kleine kinderen. En ouderen verzamelen de speelgoedjes en krijgen er soms een goede prijs voor. Die van ons zijn vrijwel allemaal ten prooi gevallen aan moeder’s opruimwoede, helaas!