Category Archives: Persoonlijk

over mijzelf, hobbies en zo

Reclame

Posted on by

Het is natuurlijk één grote brok reclame, maar wat vind ik hem telkens weer leuk, de Allerhande van onze grootgrutter. Met bewondering bekijk ik elke maand die nieuwe recepten met de mooie foto’s. Het is allemaal super doordacht, gemaakt om ons te verleiden. Maar wat laat ik me dan ook graag verleiden. En hoe slim ook de opmaak. Alles is op internet terug te vinden en te bewaren, maar veel mensen zullen de bladen aan stukken knippen en in hun eigenste kookplakboek stoppen. En dus is het zo gedrukt dat er op de achterkant van een recept geen ander recept te zien is. Daar is is dus heel goed over nagedacht.
En iedereen komt aan bod. Moeder die steevast kookt, vader die ook met de pollepel wil zwaaien. De kinderen die hun neus op trekken voor een nieuw gerecht, maar en passant worden gefopt met een lekker glaasje waarin stiekem een heleboel groente verstopt zit. Er zijn luxe gerechten, budget- vriendelijke schotels, makkelijk te maken pannetjes voor op de camping en in december natuurlijk het uitgebreide Kerstdiner.
Nee, voor mij is dit echt de top, daar kan geen andere supermarkt tegenop!

Allerhande

Bewaren

Voor altijd

Posted on by

In Keulen, waar we laatst een paar dagen waren, zagen we dit. Een beetje raar fenomeen. Want is dit nou echt nog van deze tijd?
Als ik lees dat 1 op de 3 huwelijken stuk loopt, dan zet ik mijn vraagtekens bij al die mooie beloften over “eeuwige trouw”.
Maar ja, als je verliefd bent, dan denk je dat het voor eeuwig is en dan koop je een slot, laat je naam en die van je geliefde erin graveren en hangt het aan de brug. Sleutel meteen met een zwierige boog de Rijn in. Zo, dat is voor nu en alle verdere dagen in de toekomst bevestigd.
Wie maalt er om of het later nog klopt…
sloten-jkeulen
Oh ja, we zagen dit al in meerdere steden en ook in Rotterdam is er zo’n slotenbrug. Maar zoveel sloten als in Keulen…. nee, dat was wel een beetje bizar.

 

Schrik

Posted on by

Vorige week liep ik op weg naar de kapper. Plotseling kwam er uit een zijstraatje een man met twee grote honden. Die honden sloegen meteen aan en met ontblote tanden blaften ze fel en vijandig naar me. De man hield ze maar met moeite vast.
Ik schrok me lam. Ik ben een beetje bang van honden, vooral van dat soort en zoiets geeft me helemaal de rillingen.
Snel liep ik door. De man riep iets, maar wilde er geen aandacht aan schenken. Tot ik hem plotseling hoorde ik zeggen “Ja, nu hoort u niks hè?” Ik draaide me om. Hij bleef gelukkig op afstand, want de honden stonden al weer dreigend te blaffen. “Ik ben heel gespannen en dat voelen die honden ook. Ik ben hier al eens overvallen, door zware criminelen. Dus dan weet u het. Mijn excuses hiervoor.” Ik zal de man wel perplex hebben aangekeken. Ik stamelde wat, voelde me totaal uit het lood geslagen.
Daarna ben ik snel doorgelopen, maar ondertussen raasde er van alles door mijn hoofd. De man leek best een nette vent, geen branieschopper. Zou het waar zijn? En wat betekent dat dan? En wat zou er gebeurd zijn als hij de honden niet had kunnen houden. Ik moet er niet aan denken. Zelfs toen ik na een paar uur thuis kwam, moest ik mijn verhaal nog kwijt.
Blaffende honden bijten niet, zegt het spreekwoord. Maar mijn hand steek ik er niet voor in het vuur!

Oormerk

Posted on by

ov-chip

Klik om te vergroten

 Al weer een aantal jaren geleden voorspelde ik in huiselijke kring dat we binnen niet al te lange tijd allemaal geoormerkt zouden worden. Want als dan toch alles digitaal zou gaan, leek me dat reuze handig, zo’n plastic kaartje aan je oren. Daarin zou dan een chip zitten, met daarop alle digitale rimram van deze tijd. Dus je bankpas, je creditkaart, je OV-chippas, het kaartje van de sportschool, je studenten-inschrijving, en noem nog maar een paar dingen die er aan gekoppeld zouden kunnen worden.
Er werd wat besmuikt om gegiecheld. Die mama, met haar rare ideeën. En lees nu eens dit artikel, dat vorige week in de krant stond.
Wie krijgt er gelijk? Ja, juist…!!

 

Pluk van de Petteflet

Posted on by
Pluk-boek Annie M.G. Schmidt, Ik ben er mee opgegroeid. Eén van de eerste boeken die ik kreeg, was “Het fluitketeltje”. In mijn herinnering zit ik weer op het stoepje van ons balkon, stilletjes te lezen. En nog steeds lees ik haar werk met heel veel plezier.

Voor onze kinderen kocht ik al gauw “Jip en Janneke” en startte ik met voorlezen toen onze oudste 3 maanden was. Elke avond, jarenlang, las ik of Leo voor als onderdeel van het “slapengaan ritueel”.
Pluk van de Petteflet kochten we ook. Dat las ik voor, maar konden ze al snel ook zelf lezen.
Maar nu is diezelfde Pluk van de Petteflet door de statige Engelse Times verkozen tot “Book of the Month”.

Daar gaat ie dus, Pluk in zijn rode kraanwagentje. Als tie nou maar weet dat ze in Engeland nog steeds links rijden….

Recept

Posted on by
Ik kende het al lang, maar had het nog nooit gemaakt. Maar wel geproefd, want in diverse Duitse hotels staat Bircher-Benner muesli ’s morgens bij het ontbijtbuffet. En toen ik het eenmaal een keer genomen had, vond ik het zooooo lekker. Maar ja, ook veel gedoe voor één klein bordje. Toen proefde Leo het de laatste keer dat wij in Keulen waren en ook hij vond het heerlijk. Dus maak ik het nu regelmatig als ontbijt.
Veel werk is het niet, al moet je dat wel de avond tevoren al doen.
Het vooral een kwestie van even alles afwegen of afmeten, een appel raspen en alles goed mengen.
Hier is mijn recept. Ik gebruik voor dit recept een Amerikaanse cup, omdat ik dat het makkelijkst vind, vandaar 2 soorten maten 😉		  Bircher-museuli
Voor 2 personen:
50 gr havermout
125 ml melk + 25 ml. appelsap
2 flinke eetl. kwark of (Griekse) yoghurt
1 appel + evt. wat extra om te garneren
Klein handje rozijnen
Klein handje noten
1 eetl. lijnzaad (optioneel)
Snuf kaneel		 Voor 2 personen:
½ cup havermout
½ cup melk + ¼ cup appelsap
2 flinke eetl. kwark of (Griekse) yoghurt
1 appel + evt. wat extra om te garneren
¼ cup rozijnen
¼ cup noten (1 soort of gemengd)
1 eetl. lijnzaad (optioneel)
½ theel. kaneel

Doe de havermout in een kom. Voeg rozijnen, noten, lijnzaad en kaneel toe en meng goed.
Doe de melk, de yoghurt en het appelsap erbij en meng alles goed.
Rasp een (ongeschilde) appel en roer ook die bij de havermout.
Laat de bircher muesli afgedekt een nachtje weken in de koelkast.
De volgende morgen verdeel je het over 2 kommetjes. Wil je het liever warm eten, dan kan je het op dit punt verwarmen.

LEKKER ONTBIJTEN!!

Kappertjes

Posted on by
kappertjes Vorig jaar in Italië zagen we in een kustplaatsje mensen languit liggen om iets van de rotskust beneden hen te pakken. Nieuwsgierig als ik ben, vroeg ik in mijn beste steenkolen-Italiaans wat ze daar nou aan het doen waren. Met veel handen-en voetenwerk kwamen we erachter dat ze de bloemknoppen van een prachtige plant zochten, om er thuis kappertjes van te maken.

Tja, Italianen doen dat dus zelf. Die lopen niet naar de supermarkt en grissen een potje uit het schap. Die liggen op hun buik om de mooiste knoppen te vinden, gaan dan naar huis en leggen hun eigen kappertjes in.
Natuurlijk zou ik zo’n mooie plant ook in de tuin willen hebben. Maar zouden ze hier overleven? Het zijn echte zonaanbidders en kunnen heel goed tegen droogte. We ontdekten ze in Italië op rotsige plekken, in de volle zon. En er is veel na te maken, maar die zon hè…….

Verzamelen

Posted on by

Waar laat je al je spullen als er geen zakken in je kleding zitten? Dat is niet mijn probleem, maar was de vraag in Japan, toen er nog heel veel kimono’s gedragen werden. Vrouwen stopten hun kleine spulletjes in de mouwen. Daar was ruimte genoeg voor. Maar mannen hadden meer en vaak grotere dingen bij zich. Die hingen hun spullen aan een koord dat door hun riem werd gehaald. En dat werd dan weer gesloten met een verschuifbare knoop, een netsuke. En omdat in Japan van bijna alles kunstwerkjes worden gemaakt, gebruikten ze dus men niet zomaar een blokje hout met een paar gaten. Nee, het waren vaak kleine maar prachtig gesneden ivoren of (hard)houten beeldjes. Niet veel groter dan een lucifersdoosje, vaak veel kleiner, maar zo gedetailleerd.
Ik heb al vaak zo’n mooie netsuke gezien op een antiekmarkt, maar nooit gekocht. Omdat ze meestal ver boven mijn budget zijn.
Maar nu heb ik dan toch een kleine en mooie verzameling. Okay, niet in het echt, maar via Pinterest. En ik laat jullie even meegenieten 😉 (Dubbelklik op een foto om te vergroten)

Cadeaubon

Posted on by
bolcom En heeft het klagen bij Bol.com zin gehad? Wel wis en waarachtig!
Al na een paar dagen kreeg ik via Klachtenkompas een reactie van de Klantenservice van Bol.com. In het kort kwam het er op neer dat de klant via de site dan wel kan zien hoe lang een bon geldig is, maar dat zoiets niet te vinden is op het plastic kaartje zelf. En ja, het mocht dan wel allemaal

juridisch goed dichtgespijkerd zijn, maar de mevrouw van Bol.com-Klantenservice begreep wel dat er ergens iets wrikte. En dat je op die manier geen tevreden klanten kweekt. Dus is er inmiddels gezorgd dat ik alsnog de cadeaubon kan inwisselen.

Daarmee ben ik tevreden gesteld. Het ging in dit geval om een bon van 15 Euro. Geen bedrag om failliet te gaan.

Maar goed, de Klantenservice van Bol.com heeft zich van haar beste kant laten zien. En dat wilde ik niet onvermeld laten!