
Je kunt het wel op je klompen aanvoelen. Die hebben vandaag weer veel visite. Wat zou er zijn? Oma of opa jarig…, jubileum…? Tja… ik weet het ook niet.
Wie is die vrouw, op hoge hakken, die de bal wegschopt? Het is Jayne Mansfield, filmster uit de jaren vijftig. Ze bracht een bezoek aan Rotterdam en trapte in 1957 af voor een wedstrijd van Sparta tegen DOS.
Ik groeide op naast het Sparta-stadion (het Kasteel) en zag dus regelmatig de hordes mannen en een enkele vrouw op zondagmiddag naar het voetballen gaan. Wij zaten dan aan tafel, meestal met een kopje soep. Mijn zwager ging vaak kijken en bij deze wedstrijd was hij ook. Want na afloop kwam hij vertellen. Over die mooie vrouw, die zo soepeltjes de aftrap verrichtte. De foto van Kees Molkenboer hangt nu supergroot aan de muur van een school in de Nicolaas Beetsstraat, vlakbij het Kasteel.
Het is al lang niet meer de straat die zoals ik de kende. De huizen zijn gerenoveerd, de school is nieuw gebouwd. Maar Jayne Mansfield trekt nog steeds alle ogen naar zich toe 😉
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor Elton John, die You Song speelt en zingt:
Tja, dat valt natuurlijk niet mee. Scheiden doet lijden. En dan gaat je leuke auto zomaar in tweeën. Hoe moet je dat nou uitleggen? Gewoon, eerlijk zeggen en het er met grote letters op zetten. Zodat iedereen meteen weet dat zij die andere helft heeft en daar net zo min een meter verder mee komt. Maar het is eerlijk gedeeld, dus klagen heeft geen zin!
Midden in de nacht werd ik wakker voor een sanitaire uitstap. Ik vind dat heel vervelend, maar goed, er is niks aan te doen. Maar ik ben dan altijd meteen klaarwakker. Dus las ik een paar hoofdstukken en besloot toen toch nog maar wat te slapen.
Bijna was ik onder zeil, toen ik in de verte een zacht gefluit hoorde. Het werd sterker en sterker en was echt heel mooi. Ik weet niet zeker welke vogel het was, maar het zou zo maar kunnen dat het een nachtegaal was. Heerlijk toch om daar weer mee in te slapen…
Frisdrank is mij al jaren veel te zoet. Maar drinken moet en altijd maar water is ook zo saai. ’s Morgens drinken Leo en ik een flinke pot koffie leeg, maar verder op de dag kan ons dat niet zo bekoren. Dus drinken we ’s middags een flinke pot thee. En dan heb ik graag rooibos thee. De “Rooibos Spicy Chai” van Simon Levelt vinden we erg lekker. Thuis heb ik een grote glazen theepot van Ikea. Die is handig, ziet er goed uit maar voor de rest valt er niks over te zeggen.
Maar vorige week in Het Theehuis in Arboretum Trompenburg zag ik wel heel bijzondere potten. Of ze handig zijn, weet ik nog niet zo net. Ze staan er ook voor sier. Maar grappig zijn ze zeker. En die met het konijntje zou ik eigenlijk wel heel graag op mijn paastafel willen 😉
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor Pastorale van Liesbeth List en Ramses Shaffy
Het overkomt me steeds vaker. Dan sta ik in een winkel en denk “Oh nee, wat moet ik kiezen? Is merk A het nou, of zou het beter zijn merk B te nemen. Of dat nieuwe, nee die daar achter…” Gisteren overkwam het me bij de roomboter. Vroeger lagen er stapels van één soort in het schap, nu kun je kiezen uit wel 12 verschillende soorten. Gewoon, bio, uit Nederland, Ierland, Bretagne, gezouten of juist ongezouten. En dan raak je snel het overzicht kwijt. En kwam ik met gezouten in plaats van ongezouten bioboter thuis. Dus terug naar de winkel. Gelukkig bleek het niet moeilijk om te ruilen, de dame van de servicebalie ging zelfs een nieuw pakje voor me halen.
Maar ja, volgende keer heb ik weer stress bij iets anders. Want ik zag al dat er nu wel 15 verschillende soorten mayonaise zijn, ik weet niet hoeveel soorten beschuit, havermout, jam, stroop of sap.
Vind je het gek dat ik soms terug verlang naar die goeie ouwe winkel op de hoek. Waar de kruideniersvrouw met helder wit schort je helpt en pakt van overzichtelijke schappen.
Met de geur van oude kaas en boterhamworst en het geluid van zo’n grote rode snijmachine “schliff, schliff”. En zo nu en dan een praatje over het weer….
Gisteren was het weliswaar wat kouder en niet zo zonnig, maar wel prima wandelweer. Dat kwam mooi uit, want De Ganzenpas had afgesproken naar Arboretum Trompenburg te gaan.
Andere mensen, andere wegen. En zo liep ik opeens een heel andere weg vanaf het metrostation naar de ingang. En zag ik een voor mij totaal onbekend stukje van Rotterdam. Maar dat bewaar ik tot een volgend blog.
Eigenlijk is er geen moment waarop je kunt zeggen “de tuin is nu op z’n mooist”. Er is altijd wel wat bijzonders te zien. Maar met al het tere ontluikende groen, de bollen en lentebloeiers die kleur geven en niet te vergeten de camelia’s en rododendrons die bloeien, is het nu wel erg aantrekkelijk lopen daar. Pa en moe Nijlgans hielden hun kroost goed in de gaten. Nel wees ons her en der op heel bijzondere bomen en struiken. Kortom een zeer geslaagde wandeling.
(klik op een foto om te vergroten)
Ja, een echt huisje kan ik het natuurlijk niet noemen, meer een kastje. Maar er zat beslist iets van elektriciteit in, daar op de Westzeedijk in Rotterdam. En iemand had de moeite genomen om er iets leuks van te maken en er een tekst op te zetten. In ieder geval dus iemand die de zaak een beetje wilde opfleuren. En of dit nou valt in de categorie “trafohuisje” dat weet ik echt niet. Ik denk eigenlijk van niet. Doet dat er toe? Welnee…! Ik kwam er langs en mijn oog viel er op.