Allemaal hebben we er mee te maken, met de naam van ons adres. Of je nou woont op de chique Burg. Lefèvre de Montignylaan, in de Vossensteeg of op de Binnenweg. Maar hoe komen ze nou aan al die namen en zit er een regel of idee achter? Daar werden we over bijgepraat bij een Bibiliotheekcollege, afgelopen vrijdag. René Dings vertelde over de eerste straatnaam in Nederland, wat wel of niet zou kunnen, waarom mensen pas jaren na hun dood worden vernoemd en welke uitzonderingen er soms gemaakt worden. Dat wat er soms gedacht wordt (Voor de blanken heeft niets met wit of zwart te maken maar dat gebied stond vaak onder water = blank), welke lastige zaken er kunnen optreden (Zeisstraat wordt zo snel verward met zijstraat). Leuk college, met humor gebracht en… we hebben weer wat geleerd 😉
Category Archives: Persoonlijk
Begin de week met muziek
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor mijn jeugdidool Rob de Nijs met zijn eerste hit, Ritme van de regen
Deel dit op:
Nijntje
Ik geloof dat er geen Nederlander te vinden is, die de bedenker/tekenaar/schrjver van de Nijntje boeken niet kent. Elke kleuter roept meteen “Nijntje” bij het zien van zo’n lief klein figuurtje. Niet alleen hier, maar in vele landen over de hele wereld was Dick Bruna bekend en niet alleen met Nijntje. Want alles wat hij tekende was zo herkenbaar. Hij sprak een universele taal, die iedereen begrijpt en geen grenzen kent.
Zoals wij in Japan ontdekten, waar zijn boekjes en tekeningen en alle andere bijbehorende uitingen soms een heel prominente plaats in een winkel innamen. En dat streelde natuurlijk ons Nederlandse ego. Kijk hier, in Yokohama, waar wij als door een magneet getrokken werden naar deze schappen, met van verre herkenbare figuren.
We zullen Dick Bruna missen, want wat hij tekende leek wel heel eenvoudig, maar was onmiskenbaar alleen van hem.
Deel dit op:
De Ganzenpas
Andrew Hutchinson Watercolour
De Ganzenpas, dat was de naam die gekozen werd voor onze wandelclub.
Alle leden voelden wel wat voor een What’s app-groep, zodat we elkaar makkelijk kunnen bereiken. Maar ja, dan moet die groep wel een beetje leuke naam ktijgen. Och, we hadden natuurlijk voor zoiets als “club van donderdag” of “dameswandelclub” kunnen kiezen.
Maar dit klinkt toch leuker, nietwaar? En het ooknog eens een toepasselijke naam, want we starten altijd vanuit “De Gulle Gans”. Daar hoort natuurlijk ook een mooi plaatje bij, maar Google gaf raad en toen kwamen we op deze mooie aquarel van Andrew Hutchinson uit.
Deel dit op:
Valentijn
Dit kalenderplaatje van Peter van Straaten deed me ’s morgens vroeg al glimlachen. Ach ja, Valentijnsdag… Voor jonge mensen, onze leeftijdscategorie heeft zulke verrassingen niet meer in petto. 😉 
Maar hoe kon ik weten dat er ’s middags zo’n leuke Valentijnskaart op de mat zou liggen. Nee, niet van een geheime minnaar. Leo mocht hem gewoon lezen en vond het ook een super lief gebaar.
Van wie die kaar
t dan wel is? Ja zeg, dat ga ik hier toch niet vertellen. Maar de afzender weet natuurlijk wel hoe de vork in de steel zit.
Ik heb de kaart meteen op een mooie plek in mijn werkkamer gehangen. En die afspraak maak ik natuurlijk per e-mail!
❤
Deel dit op:
Modewoord
“Killerbody” is op dit moment een modewoord. Maar van mij mogen we het bestempelen tot het vervelendste woord van dit jaar, ook al is het jaar nog geen twee maanden oud. Ik ben het woord spuugzat en alle commotie er om heen ook. Je kan geen krant, blad, tv-programma meer bekijken, of dit woord duikt op. Alsof je leven afhangt van de maten van je lijf. Of we allemaal wel tijd en zin hebben om je in het zweet te werken om een wasbordje te krijgen. Er zijn toch wel belangrijker dingen in het leven? En of we gelukkiger worden van een gespierd lijf, als dat betekent dat je op elke gram en elke calorie moet letten?
Deel dit op:
Begin de week met muziek
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor Adamo en Olivia Ruiz, met een chanson over die Georges.
Deel dit op:
Rosie
Nu is het heel normaal dat je als vrouw kunt en mág werken, een carrière opbouwen. Maar nog niet zo lang geleden was dat helemaal niet vanzelfsprekend. Waren mannen de werkende klasse en hadden vrouwen maar één recht, het aanrecht. Trouwens, men dacht dat ze veel te teer zouden zijn om die mannenberoepen uit te oefenen. Hun hersens en hun fysieke kracht zouden onvoldoende zijn om dat alles te leren en uit te voeren. Maar als de nood aan de man komt, dan veranderen die mannen hun ideeën maar al te snel. Want wie konden in de oorlog, als zoveel mannen naar het front zijn, nou wapens produceren, vliegtuigen maken, bussen besturen, de economie draaiend houden? Juist ja, die zwakke vrouwtjes (!!) Met opmerkelijke flexibiliteit werden ze omgeturnd tot stevige vrouwen die hun mannetje stonden. Ze kregen zelfs een bijnaam: ze werden een “Rosie, the riveter“. Rosie staat voor al die vrouwen die in fabrieken in Amerika, Engeland en andere landen het werk van de mannen overnamen, zorgden dat de oorlogsmachine kon blijven doordraaien. Ze namen het hele proces over, van ontwerpen tot bouwen, monteren, schroeven en lassen. Zo kon het leven op een min of meer normale manier blijven doorgaan. (Klik op een foto om te vergroten)
Klik op de foto voor een filmpje
In het Bevrijdingsmuseum in Groesbeek is er momenteel een leuke tentoonstelling aan al die Rosies gewijd. Je ziet ze op fraaie reclameposters staan, maar ook zijn er foto’s en films van vrouwen aan het werk.
Dat de vrouwen na de oorlog hun plaats in de werkende maatschappij zouden opgeven, bleek ijdele hoop te zijn. Zoveel vrijheid, niet alleen financieel, lieten de vrouwen zich natuurlijk niet meer afnemen. Konden ze dat wel? Wat dacht je?
YES, WE CAN!
Deel dit op:
Waanzin
Het duurde nog een tijdje voor de trein zou komen en omdat het zo koud was, wachtten we beneden in de hal. Ik stapte even de AH To Go in en zag toen dit.
Dit vind ik een voorbeeld hoe idioot de economie verworden is.
Een zakje met 15 gram gedroogde ananas, puur natuur, dat wel. Die ananas groeit in Costa Rica, wordt vervolgens naar Polen verscheept of gevlogen om daar te worden verwerkt en dan weer verladen voor verkoop in Nederland of welk ander land dan ook. De prijs per zakje is al niet mis (€1,99), maar op het kaartje stond ook de prijs per kilogram: €132.67.
Nou ja, het is wat de gek er voor geeft. En blijkbaar is er een markt voor dit soort dingen, want anders heeft AH het niet in haar assortiment. Maar jullie begrijpen toch wel dat ik het niet gekocht heb!
PS: als je het wel kopen wil, doe je dan na afloop het plastic zakje in de juiste afvalbak? Want afval scheiden is zo veel beter voor het milieu 😛
Deel dit op:
Scrabble
Elke dinsdagavond speel ik een potje Duplicate-scrabble.
Het lijkt allemaal heel officieel, maar het is ook heel gezellig. Ik b
en geen grote ster, in tegendeel. Want in twee-en-een-halve minuut kom ik niet altijd tot de beste combi’s. En tegen Vader Denktank, de computer die ook meespeelt, valt natuurlijk niet op te boksen… al komen sommige spelers bij tijd en wijle een heel end. Maar Vader Denktank weet gewoon alle worden die in de Dikke Van Dale staan. Ook die woorden die nog maar net zijn toegelaten, of zelden worden gebruikt, of horen bij een heel speciale tak van wetenschap.
Want doen jullie het wel eens… winozzen…? Ik zie iedereen zijn schouders ophalen, vast niet denk je. En toch… dat doen we steeds meer en meer. Want winozzen is een woord voor “waar was ik naar op zoek” en dan speciaal wanneer je zoekt op internet. En dat is herkenbaar. Je wilt iets weten, tikt in Google een of meerdere woorden en…. binnen no time weet je niet meer wat je nou wilde zoeken, want ben je terecht gekomen op heel andere pagina’s. En voor je het weet ben je een half uur verder. Dan winoz je dus.
Ik denk niet dat het woord snel weer gelegd zal kunnen worden, maar dat ik het snel vergeet, nee. Ik doe het namelijk ook veel te vaak 😉
