Afgelopen zondag in De Sandwich van Jacques Klöters. Prachtig lied, en helaas, alweer of nog steeds, actueel. Want hoeveel moeders treuren om hun kind, dat nooit meer terug zal komen….
Category Archives: Uncategorized
Nostalgie
Met de Scrabble/spelletjesclub een dagje uit. Al vroeg is er koffie en zelf gebakken cake. Het weer is nog regenachtig, maar als we verdeeld over drie auto’s vertrekken, is het droog en piept de zon net door.
We gaan naar Terschuur, naar het Ambachten- en speelgoedmuseum. Nu eens niet een museum waar alles achter glas en dus onbereikbaar staat, maar waar je veel, heel veel, mag vasthouden om het nog eens even goed bekijken.
Een museum ook dat propvol staat met van alles, van oude strijkijzers tot poppenhuizen, van Mecanno tot Barbie. Met oude winkeltjes, poppenhuizen, naai- en breimachines, verzamelingen van pannen, eierdopjes, koffergrammofoons.
De foto’s zijn met mijn mobiel genomen, dus niet zo erg goed. Maar als impressie kan het er mee door.
Het was een geslaagde dag, met veel verhalen over vroeger. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk in zo’n omgeving.
Deel dit op:
Spreuk van de week
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Zeg wat jij wilt zeggen, in plaats van wat anderen willen horen. |
Deel dit op:
Hap!
 |
Een vriendin van ons is vreselijk bang voor de tandarts. Maar ja, we worden allemaal wat ouder en dan komen de gebreken. Ook aan je gebit. En dus werden er afspraken gemaakt voor een algehele renovatie. De details bespaar ik jullie. Maar dat ze de tandarts in zijn vinger beet, wil ik toch wel even vermelden.
Gelukkig is de behandeling inmiddels afgerond. En heeft de tandarts nog alle tien vingers. Maar onze vriendin nog steeds een trauma 🙁 |
Deel dit op:
Frans
Vandaag is het de Dag van de Franse Taal. Mooie dag voor een Frans chanson. Van Francis Cabrel, dit keer, met “Petite Marie”.
Deel dit op:
Appen
Nee, ik ben geen tegenstander van de moderne digitale technieken. Maar soms denk ik dat we compleet doorslaan met al die apps. Want maar liefst 4 van de 5 “beste zorgideeën van Nederland” waren een app of website.
Allemaal digitale oplossingen. Maar of ze nou ook zo gemakkelijk zijn voor degenen die er gebruik van maken…..? Op zich waren de oplossingen niet verkeerd, maar het is allemaal zo onpersoonlijk. Geen mens, maar sensoren of beeldschermen. Terwijl persoonlijk contact toch zoveel prettiger is.
Want wat moet je als demente oudere nou met een polsbandje, dat een muziekje laat horen als je bij jouw deur bent. Kun je die deur niet herkenbaar maken met een grote (familie)foto?
Kan de behandelend arts/therapeut niet gewoon even zeggen wat ie doet en daarbij een visitekaartje laten drukken met op de achterkant een opgave van zijn werkzaamheden, zodat je dat thuis nog even rustig kunt nalezen? Moet dat nou echt met een QR-code?
Is het niet veel fijner om met een taxi naar een zaaltje gebracht te worden, waar je met nog wat andere lotgenoten therapie krijgt? In plaats van alleen thuis te oefenen via de web-cam?
Eigenlijk vond ik alleen het “Whats upp” een goed (digitaal) idee. Maar misschien is het toch beter om meer wijkverpleegkundigen aan te stellen (en iets minder managers).
Deel dit op:
Spreuk van de week
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Piekeren is net als schommelen. |
Deel dit op:
Gebouw
Afgelopen week waren we in Baarn. Daar maakten we vorig jaar een wandeling, die we in dit seizoen nog eens wilden herhalen. Dat was een goeie keus, want het weer was prachtig, de kleuren van het bos overweldigend. ’s Avonds aten we in het zelfde restaurant bij het station, waar we ’s morgens ook koffie dronken.
De natuur verandert natuurlijk per seizoen, de huizen en gebouwen blijven gewoon zoals ze waren. En omdat we dezelfde route namen als vorig jaar, kwamen we weer langs dit huis. Vorig jaar stond het te koop. Het is een bijzonder huis, waarbij je met wat fantasie een heel verhaal kunt maken. Dat Leo en ik daar een bed-en-breakfast in wilden beginnen, leek twee voorbijkomende dames dan ook helemaal niet raar. Ze zagen het wel zitten. Leo niet. Hij werd al wat zwak in de knieën bij het idee van al dat klussen dat daar nog moest gebeuren. Het was dan ook zomaar een hersenspinsel van mij 😉
Deze week leek het huis verkocht. Maar nu werd er gefilmd. Ik verwachtte stiekem dat we wel even zouden mogen figureren. Maar nee, helaas, ze ruimden net op. En welke film het wordt, dat weet ik niet.
Het huis past ook in het weekthema “Gebouwen” van Stuureenfoto. Neem eens een kijkje en doe mee als je wilt.
Deel dit op:
Angst
| Deze plaat uit 1974 staat in onze platenkast. Deze week moest ik er ineens aan denken, speciaal aan het nummer “Allemaal angst” (klik hier om het te horen). En het is nog helemaal actueel.
Want als je alles moet geloven, dan gaan we dood van worst en rookvlees, is dit te vet, dat te zout en iets anders weer te zoet. Om nog maar te zwijgen van alle andere dingen die ons angst in zouden boezemen. Maar die allerlaatste zin, die is waar. Van leven ga je dood! |
 |
Deel dit op:
Vraagteken
| Zo’n versierde deur maakt me reuze nieuwsgierig. Want wat betekent die grote roze strik? Gaan ze trouwen of zijn ze ze net getrouwd? Is er een meisje geboren? Is het een manier om een seksuele voorkeur aan te geven?
Ik zal het wel nooit weten, want aanbellen in zo’n onbekende straat, bij wildvreemden… nee dat durf ik echt niet. Maar leuk en lief vind ik het wel! |
 |
