Hoe druk het ook is op het Binnenwegplein, de meeuwen laten zich niet verjagen. Driftig stappen ze rond, hun kraaloogjes gericht op iedereen die iets eetbaars in zijn hand heeft. En dat zijn er op vrijdagavond nog wat mensen. Want overal staan eettentjes en zo rond zessen valt er dus heel wat te snaaien. Wat zou hij kunnen scoren…? Een kind laat een patatje vallen en hup, daar heeft de meeuw het al opgepikt. Er lopen ook wat duiven, maar die zijn een beetje dom. Voordat die in beweging komen, is de meeuw hen al voor. En alles wordt gulzig opgeslokt.
Niet iedereen kan de dieren waarderen en eigenlijk vind ik het wel een beetje vies. Maar zo nu en dan heb ik ook bewondering voor hun handigheid. Ach, zo komt elkeen wel aan zijn kostje…
Category Archives: Persoonlijk
Grappig..!
Deze kaart zag ik ergens onderweg, ik weet niet eens meer waar. Dat is toch leuk gevonden..? Die fiets, de mand voorop, de bloemen, het heeft allemaal iets heel vrolijks. Als je zo’n kaart krijgt, is je dag weer helemaal goed.
Deel dit op:
Muzikale maandag
Ook in 2019 begin ik elke week met een muzikaal filmpje. Vrolijk, ontroerend of bijzonder. Maar altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.
In gedachten ga ik even terug naar Griekenland. Geen idee van de tekst, maar het maakt me zo blij: Nikos Vertis – An eisai ena asteri
Deel dit op:
Bloemen, bijtjes en moederdag
Rotterdam, bij de Laurenskerk
Bijen blijken het in de stad beter te doen dan op het platteland. Je zou dat zo op het eerste gezicht niet denken, maar ook de gemeente Rotterdam besteedt heel wat geld en arbeid aan mooie en rijk bloeiende plantsoenen. Met heel veel bloeiende planten, zodat er ook veel bijen nectar kunnen halen. Ik heb er al diverse malen wat over geschreven, want niet alleen in mijn stad gonst het zo nu en dan. Ook in Berlijn, Wenen en Parijs worden bloeiende planten speci
aal neer gezet voor de bijen. Gelukkig maar, want van al die egaal biljartgroene weides hoeven de bijen het niet te hebben. Daar bloeit geen bloem, helaas.
En omdat het vandaag moederdag is, kocht Leo deze week een mooie bak met planten voor bij de voordeur. Ik had hem enigszins aangestuurd, want de opbrengst van deze bak ging naar het crowdfundingproject van Marlika. Dat waren dus twee bijen… eh… vliegen in één klap. Dat project loopt nog steeds en er is al veel geld binnen. Maar we zijn er nog niet, dus is elke donatie nog altijd van harte welkom. Dus mocht je het vergeten zijn, dit was een (sstt….) stille hint…. 😉
En moeders, laat je vandaag maar lekker verwennen!
Deel dit op:
Trafo-huisje
Blogger Sjoerd verzamelt trafohuisjes, virtuele dan hè. Want je zet zulke dingen natuurlijk niet zo gemakkelijk in je tuin. En als ik zoiets weet, dan kijk ik ongemerkt met wat meer interesse naar al die gebouwtjes die ik onderweg tegenkom. En denk “die is voor Sjoerd”. Jammer genoeg vergeet ik ook vaak dat ik iets gefotografeerd heb, maar een beetje spitten in de archieven bracht deze naar boven.
Of het nu een echt trafo-huisje is, weet ik niet. Wel waar het staat, namelijk op de Heemraadssingel, op de hoek van de Mathenesser-laan. Het valt me op dat in Rotterdam die huisjes vaak beschilderd zijn. Vraag me niet waarom. En Sjoerd, dit is er dus ook een voor jou. Morgen volgt er nog een, ook herrezen uit mijn archief 😉
Dit is het Google-maps plaatje:
Deel dit op:
Bibliotheek
Soms is gebrek aan inspiratie juist de bron voor nieuwe. Want struinend door mijn foto’s kwam ik deze tegen. Gemaakt in het voorjaar van 2016, ergens in het Zeeheldenkwartier in Den Haag. Een nostalgische reclame voor een “Leesinrichting” en stammend uit een tijd dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend was dat iedereen de beschikking had over eigen boeken. Maar lenen kon natuurlijk wel, bij zo’n leesinrichting. Dit was waarschijnlijk een chique zaak met zo’n mooi tegeltableau in het portiek. Welke boeken zouden ze daar gehad hebben.
Vast veel Couperus, wat Cissy van Marxveldt en dan natuurlijk Engelse, Franse en Duitse literatuur.
Het was er beslist ook mooier dan in het piepkleine winkeltje bij ons vroeger thuis aan de overkant. Met een stoffige etalage, waar ik meisjesboeken leende en een beetje bang was voor de eigenaar. Zo’n grijze man met een dikke snor en een stofjas.
Gek toch, dat zo’n foto je ineens terugbrengt in een heel andere tijd.
Deel dit op:
Film
Zaterdag gingen we naar de film “Claire Darling” met in de hoofdrol Catherine Deneuve en haar dochter Chiara Mastroianni, beiden goed voor mooi acteerwerk.
Claire Darling woont alleen in haar grote huis, vol met antiek en herinneringen. Er is veel gebeurd, maar er werd weinig over gesproken. Maar nu Claire begint te dementeren lijkt het of haar herinneringen haar terugvoeren naar oud zeer, oude pijn en schuldgevoel. En dan neemt ze een besluit. Alles moet weg, hup in de verkoop. En wel nu meteen. Wat kan haar al die ouwe zooi nog schelen?
De film werkt met flashbacks, die geruisloos overlopen in het heden en weer terug. Dat maakte het voor mij lastig om te focussen op wat er gebeurde. Was het nou toen of is het nu? Droomt Claire of is het werkelijkheid? Een film met prachtige beelden, een mooi Frans sfeertje en uiteraard goed geacteerd. Maar geen film die erg lang bij zal blijven.
Deel dit op:
Muzikale maandag
Ook in 2019 begin ik elke week met een muzikaal filmpje. Vrolijk, ontroerend of bijzonder. Maar altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.
Hoe in Nürnberg iets kleins begint en uitgroeit tot een veel groter geheel.
Ode an die Freude
Deel dit op:
Omgewaaid…
Na de heerlijke warme dagen van april belandden we vorige week in de kilte van mei. Nou ja, beetje hoogdravend gezegd. Maar het voelde gisteren wel heel erg koud aan. En het woei zo hard dat wij als het ware voort geblazen werden op weg naar de film. En niet alleen wij, maar ook de fietsen op de Wilhelminakade lagen bijna allemaal op de grond, ondanks de mooie “fietsnietjes”. Hoe de film was? Dat vertel ik later. Nu eerst die fietsen 😉 
Deel dit op:
Laten staan…
Telkens als ik hier langs loop vraag ik me af wat voor plantjes het zouden zijn. Ik denk dat het een soort sieruitjes zijn. Dat is heel makkelijk op te zoeken, maar dat heb ik tot nu toe niet gedaan. Zou ze ook best graag in de tuin willen hebben. Maar om nou met een schepje een paar plantjes uit het plantsoen te steken, dat gaat me te ver. Nu kijk ik er niet alleen met veel plezier naar, ook anderen kunnen er van genieten.
Dat niet iedereen er zo over denkt, blijkt wel uit een artikel dat ik vandaag in de krant las. In een natuurgebied in Drenthe stonden drie zeldzame orchis-plantjes. Die zijn nu “vakkundig” uitgegraven. Alleen drie gaten in de grond herinneren aan hun aanwezigheid. De dader ligt helaas op het kerkhof. Maar ik hoop natuurlijk dat zijn gestolen goed niet gedijt. Al blijft het eeuwig zonde van de leuke plantjes!
