De tapijtverkoper

Laatst vond ik in de bibliotheek, eigenlijk zuiver intuitief, weer zo’n boek waar ik stil van werd.

De tapijtverkoper van Meg Mullins vertelt over een bijna onmogelijke liefde tussen twee eenzame mensen. Hij is alleen uit Iran gekomen, verkoopt tapijten en wacht op zijn vrouw. Zij is een studente, die zich onnoemelijk alleen voelt in New York.
Ze ontmoeten elkaar op het vliegveld, waar ze beiden in feite niets te zoeken hebben. Maar daar val je tussen alle vertrekkende en aankomende mensen niet zo op.
Meg Mullins beschrijft dan op prachtige wijze hoe de onmogelijke liefde tussen deze twee mensen opbloeit.

LOL…..?????

Deze foto maakte ik op 2 januari, niet ver van mijn huis in de wijktuin van Rotterdam-Ommoord. Normaal gesproken een idyllisch plekje tussen hoge flats. Maar op oudjaarsavond zal het er wel flink geknald hebben, gezien de toestand waarin dit bord verkeerde. Er omheen lagen restanten vuurwerk, sommige pijlen waren in de klimop tegen de bomen gestoken.
Ik vraag me af wie doet zo iets? En wat is de lol van dit soort activiteiten?
Maar vooral: wie gaat dat betalen?
Ik las in de krant dat het vervangen van (papier)containers 700,00 euro bedraagt, de kosten voor een vernielde parkeermeter bedragen ruim 5000,00 euro. Nog afgezien van het verlies aan parkeergeld.
Die rekening wordt betaald door brave burgers, die alsmaar meer belastingen krijgen voorgeschoteld. Niet door de raddraaiers en relschoppers. Dat zijn de kale kikkers, waarvan niet te plukken valt.

In dezelfde krant las ik dat de meeste relschoppers op 1 januari nog niet uit hun roes waren ontwaakt en dus geen taakstraf konden uitvoeren. Wat zijn we toch een softies aan het worden. Bij ons thuis was de leus: ‘s-avonds een vent, ‘s-morgens een vent. Brak of niet, ze hadden moeten werken. Dat helpt een kater te verdrijven.

Schoonmaak

Nu al het vuurwerk weer is uitgeknald, de lege wijn- en champagneflessen in de glasbak gedumpt en de kerstedities van alle dag-; week- en maandbladen zijn gelezen en bij het oud papier zijn gelegd, is het tijd voor de opruimploeg.
Hier in Rotterdam worden rond Oud- en Nieuw de afval-containers afgesloten. Er zouden eens domoren op het idee kunnen komen een flinke partij strijkers in zo’n bak te gooien…

Maar op 1 januari komen de mannen van de Roteb in actie. Ze openen de containers, vegen de rommel bij elkaar en zorgen dat de stad er weer toonbaar uit ziet.
Natuurlijk zou je als burger zelf de rotzooi van het vuurwerk moeten opruimen. Of dat ook overal gebeurt…..?

Spreuk van de week

Ook dit jaar wil ik de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Dit is hem voor deze week:

Het werk wacht wel tot jij jouw kind de regenboog hebt laten zien. Maar de regenboog wacht niet tot jij klaar bent met je werk.
P. Cloffard

Knutzel’s Duplicate Spel (1)

Dit is de start van het nieuwe spel op zaterdag.
We spelen een duplicate-spel. Leg met de getrokken letters een goed Nederlands woord en probeer de hoogste score te behalen. Uitgebreide spelregels zijn te vinden op deze pagina.

Van het eerste woord moet altijd ƩƩn letter op het middelste vak liggen.

Stuur je woord in met het duplicatebriefje. De inzendtermijn sluit a.s woensdag om 24.00 uur.
Het woord dat de hoogste score heeft, wordt gelegd. Niet gebruikte letters gaan weer terug in het spel. Met de letters van de volgende week wordt dan weer verder gespeeld.
Er zijn geen grote prijzen te winnen, maar misschien is er aan het eind voor de winnaar een klein (zelfgemaakt) aardigheidje.

Fout: Contact formulier niet gevonden.

Veel succes!

Prikkelbaar

Een overgevoelig tiepje ben ik, ik zeg het maar even. Er hoeft geen naadje scheef te zitten of een bloesje wat slordig tussen de broek- of rokband gestopt. Ik heb er last meteen van. Vandaar dat ik altijd naarstig op zoek ben naar naadloos ondergoed. Het liefst van zijde, maar een zachte soort katoen kan ook. Geen kunststof, dat ademt niet en plakt teveel.
Laatst had ik een leuk hemdje gevonden, geheel naadloos, met een beschaafd kantje en ook nog zo lang, dat het mijn ruggetje warm hield.
Ik dus blij. Want ik mag dan lastig lijken, ik ben toch redelijk snel tevreden. Maar wat blijkt? Heeft de fabrikant er een labeltje met wasvoorschrift in genaaid en dat was van een soort stof met de aaibaarheid van rozendoornen. Geen halve minuut kon ik het geprikkel op mijn rug velen. Uit met dat ding en waar is de schaar? Hup, hup, labeltje weggeknipt en zelfs de laatste restantjes draad eruit gepeuterd.
Daar moet ik dus voortaan ook nog op letten!!

Reclame

Reclame op zich is soms al vervelend genoeg, maar sommige uitingen vind ik ronduit ergerlijk.
Zoals deze advertentie van Brabantia. Goeie producten, daar niet van.
Maar waarom moet de aanprijzing ervoor in het Engels? Naar mijn gevoel ook nog krakkemikkig “Google”-engels. Terwijl de zin ook in prima Nederlands geplaatst had kunnen worden. We hebben tenslotte toch een eigen taal, een eigen identiteit.
Doe dus normaal en hou het bij onze eigen taal.

Kerststress

Deze Kerst waren er op sommige plaatsen winkels open, ook 1e kerstdag. Zodat je toch je dagelijkse portie inkoopgeluk kon scoren.
Ik had gedacht dat er nauwelijks mensen voor te vinden zouden zijn, maar het personeel stond in de rij.

Voornamelijk mensen die geen Kerst vierden, maar bijvoorbeeld weer wel met het Suikerfeest vrij willen zijn. En de bonus van 300% was ook mooi meegenomen. Prima geregeld dus.
Maar ik vraag me wel af, moet je nou uitgerekend op Kerst nog je dagelijkse boodschappen doen. Dat kun je toch plannen? En als je iets vergeten hebt, dan is er toch wel een alternatief te verzinnen, of te lenen bij de buren?