| Vele jaren stond hij in de hal. Nogal zwak op zijn pootjes en eigenlijk altijd een beetje in de weg. Maar ik had hem met zoveel plezier gemaakt van stukken karton en kranten. En we vonden hem wel erg grappig.
Toch heeft hij de opruimwoede niet overleefd en is hij in de kliko gestopt. Hij paste gewoon niet meer tussen de andere dingen. En ineens vond ik hem ook wel een stofnest worden. Nou hebben we alleen nog de foto en dit blog. Arme haan 🙁 |
 |
Category Archives: Persoonlijk
Zomaar
Vandaag geen eigen blog, maar een filmpje. Even iets vrolijks tussen al het nare nieuws.
Deel dit op:
Boek
 |
Ik ben weer helemaal in de ban van het lezen. Misschien heeft het te maken met het seizoen, met de donkere dagen of het vervelende nieuws, dat elke dag over ons uitgestrooid wordt. Bij dit boek trok vooral de titel mijn aandacht. Het is het autobiografische verhaal van Judith Uyterlinde, die uiteindelijk te horen krijgt dat ze geen kinderen kan krijgen. Daarop besluiten zij en haar man een kind te adopteren. Dan komt ze stukje bij beetje tot de ontdekking dat ook haar moeder en haar opa door omstandigheden door een andere vrouw dan hun eigen moeder werden opgevoed. Het is alsof ze aan de keukentafel haar verhaal verteld, staat op de achterflap en zo lijkt het mij ook. Zonder opsmuk, zonder theater. Maar wel realistisch en met veel gevoel. Heel goed geschreven. |
Deel dit op:
Oog in oog
Natuurseries zijn leuk, maar dieren in het echt zien, is nog leuker. En daarom gaan we naar de dierentuin. Waar we van dichtbij kunnen bekijken hoe exotische dieren er uit zien. Waar ze zich ook laten bekijken, omdat ze minder schuw zijn.
Ook bij Stuureenfoto is het thema “oog in oog”. Heb je ook een leuke foto, doe dan gerust mee!
Deel dit op:
Wat moet je dan?
Ik zal wel niet de enige zijn die in deze dagen een beetje verdwaasd rondloopt. Want wat moet je nu doen? Ik word een beetje eng van alle foto’s in de krant, van de berichten, van de TV die alleen maar over “terreur” gaat. De geruststellende woorden van de politici in binnen- en buitenland, die alleen de angst nog maar versterken.
Zullen we nog wel naar voetbalwedstrijden, concerten of andere manifestaties kunnen gaan? Ik denk dat we wel moeten, want anders is ons leven geen leven meer. Dan kun je niet meer naar de markt, niet meer gaan winkelen of met de trein mee. Dan zijn we levend begraven.
Wij waren afgelopen weekend in Berlijn. Het viel op dat er zoveel meer politie op de been was en elke sirene gaf een wee gevoel in onze maag. Er klapte een ballonnetje in de MacDonald en iedereen schrok op. Toen we eruit liepen, stonden er twee gewapende agenten voor de deur. Bah, wat een wereld.
Deel dit op:
Messenleggers
 |
Nee, thuis hadden we ze niet. Maar messenleggers hoorden wel bij de uitzet van mijn zus. Destijds vond ik het een toppunt van “chique”. Later, toen ik mijn eigen spullen ging kopen, vond ik ze vooral overbodig. Ik heb ze dan ook nooit gehad. Deze set lijkt me ook niet al te vaak uit de doos gehaald. Het was vast een geijkt huwelijkscadeau, waar je jaren later met weemoed naar kijkt. |
“Och ja, nog van tante en oom gekregen. Wat lief. Maar ja, wat doen we ermee?” Naar de rommelmarkt dus!
Deel dit op:
Natuur in de stad
| Het begon met een tegeltuintje, waarin een zaadje zich genesteld had, dat als een klein sprietje uit de grond stak.
Maar na verloop van tijd werd het toch een aardig struikje. Nu is het bijna een boom, die alle licht weg neemt. Hebben de buren er al over geklaagd? Ik heb geen idee, maar ik ben benieuwd hoe lang hij er nog mag blijven staan… |
 |
Deel dit op:
Hap!
 |
Een vriendin van ons is vreselijk bang voor de tandarts. Maar ja, we worden allemaal wat ouder en dan komen de gebreken. Ook aan je gebit. En dus werden er afspraken gemaakt voor een algehele renovatie. De details bespaar ik jullie. Maar dat ze de tandarts in zijn vinger beet, wil ik toch wel even vermelden.
Gelukkig is de behandeling inmiddels afgerond. En heeft de tandarts nog alle tien vingers. Maar onze vriendin nog steeds een trauma 🙁 |
Deel dit op:
Frans
Vandaag is het de Dag van de Franse Taal. Mooie dag voor een Frans chanson. Van Francis Cabrel, dit keer, met “Petite Marie”.
Deel dit op:
Geen commentaar
