Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag André van Duin, die met veel liefde zijn vader bezingt:
Category Archives: Persoonlijk
Herinnering
Bron: Nationaal Archief/Collectie Spaarnestad
Een tijdje geleden las ik een artikel over de lagere school. Zo heette dat toen ik nog een strik in mijn haar had. De klassen waren groot, maar stil. Tenminste als de juf er was 😉
We zaten allemaal in houten banken, met een kastje erin en een inktpot boven op. Met gootjes voor je pennen en potloden.
In de pauze dronken we schoolmelk. Brr, lauwe melk, wat vond ik dat vies. We schreven met een kroontjespen, later met een pen speciaal voor blokschrift. Balpennen waren niet toegestaan. We hadden een zwart bord, met krijt. En groene schriften met een etiket voor je naam. Daarin mocht je alleen schrijven, tekenen was ten strengste verboden. We leerden hoofdrekenen en tafels opzeggen. En rijtjes stampen: de veenkoloniën en de eilanden van Indonesië. Bij onze school was een speelplaats met louter tegels en voor zover ik me herinner heel weinig zon. Geen speeltoestel te bekennen.
Het artikel was een recensie van het boek “De lagere school” van Wim Daniels, waarin ook hij herinneringen ophaalt en verhalen van anderen vertelt over de schooltijd. Ik ga dat boek eens lezen. Misschien herken ik nog wel meer. Of zou alles vervaagd zijn. Het is tenslotte al een hele tijd geleden.
Deel dit op:
Hongerig
Ja, hongerig, dat word je van al dat shoppen op Black Friday. Niet dat wij het waren. Wij gingen naar de film en na afloop lieten we zelfs stoïcijns de Febo voor wat het was. Maar al die duizenden die zich wel op de enorme koopjes hadden geworpen, die voelden hun maagjes knorren. En in Rotterdam ga je dan al gauw naar de grote friettent van Bram Ladage, die prominent op het Beursplein staat. Geen terras erbij, dus ben je gedoemd om je frietjes met of zonder saus staande op te eten. Of je vindt een plekje op één van de banken die er staan. En daar zitten ze dan, lichtjes gebogen. Bij ons thuis heet zoiets een Ladage-bocheltje. Wij vinden het iets typisch Rotterdams, maar ongetwijfeld wordt er ook zo gegeten en gezeten in andere steden. Misschien is het zelfs wel een internationale houding 😉
Deel dit op:
Zijn jullie er klaar voor?
Zo, zitten jullie al klaar om van start te gaan? Jassen aan, tassen en koffers mee, creditcard direct bij de hand? Nee…???? Gaan jullie niet? Nou ja, zeg…!
Oh…., ik begrijp het, jullie laten je ook niet opfokken door de reclame, het enorme mediaoffensief dat ons met man en macht en veel blabla aan de BLACK FRIDAY wil hebben. Die ons gebiedt om vandaag vooral héél véél te kopen. Wat, dat maakt niet uit. Of je het nodig hebt ook niet. Kopen, kopen, kopen, zullen we.
Dit was de oogst van reclame gisteren in de krant en ik kan niet anders zeggen dan dat ik er kotsmisselijk van wordt. Want het lijkt wel alsof er niets anders belangrijks is dan kopen, kopen, kopen. Maar ik laat me niet gek maken!
Deel dit op:
Aan de oever van de Rotte
Nee, ik ga het niet hebben over die ongelofelijke leemte in mijn culturele ontwikkeling: de totale onwetendheid van het schone lied “Langs de oevers van de Rotte”. Dat heeft Bettie al gedaan en zij deed dat op verbluffende wijze.
Maar toch wijd ik vandaag een blogje aan die prachtige Rotte, die zowat langs mijn huis stroomt. Vele malen al wandelde ik er, met man, met kindere
n, met vrienden en vriendinnen. En altijd was er wat te zien, in elk seizoen is het er mooi. Meestal is niet erg druk, al zoeven er soms wel wat wielrenners voorbij.
Maar in de winter, als het vriest dat het kraakt, dan vind ik de Rotte op haar mooist. Met enthousiaste schaatsers die zich uitleven op het ijs.
Met spontaan opgezette en wat rommelige koek en zopies, een zonnetje en niet te veel wind.
Wie weet, ondanks de klimaatsverandering, lukt dat binnenkort weer eens een keer.
Het kan natuurlijk altijd nog. Wat zou dat toch heerlijk zijn. Deze foto’s zijn uit 2009, dat is nog geen 10 jaar geleden….
Deel dit op:
Harry Bannink
Wie kent ze niet, de liedjes van Harry Bannink. Zelf was ik nog maar een tiener toen Ja zuster, nee zuster op TV kwam, mijn kinderen werden groot met Edwin Rutten als Ome Willem en de onnavolgbare Harry als hoofdgeitenbreier in het orkestje. Er zijn de talloze liedjes uit de musicals van Anne M.G. Schmidt, de prachtige cabaretliedjes. Nou ja, te veel op op te noemen. Maar horen we ze nog vaak? Ja, sommige en dan voor mijn gevoel altijd dezelfde. Zo’n schat aan muziek en zo weinig te beluisteren.
Maar dankzij een verrassend appje van zoonlief weet ik nu dat er een enorme voorraad geluidsfragmenten is waar de muziek van Harry Bannink de hoofdrol in speelt. Gijs Groenteman, zelf enorme bewonderaar, maakte tientallen interviews met diverse mensen, die Harry Bannink goed gekend hebben, met hem hebben gewerkt of waarvoor hij muziek heeft geschreven. Ik regelde meteen de podcast op mijn telefoon en luisterde onder het stoffen en dweilen naar een interview met Jenny Arean. En wat een heerlijke liedjes kwamen daar voorbij, gelardeerd met herinneringen, anekdotes en verhalen. Heerlijk, het saaie schoonmaakkarwei was ineens een stuk aantrekkelijker.
Klik op het speciale blog van Gijs Groenteman, haal de podcast binnen, luister en ga genieten van die heerlijke muziek.
Deel dit op:
Workshop
Afgelopen zaterdag kwam Bettie uit Hoorn in alle vroegte naar Rotterdam. Ik haalde haar af van het station en we gingen linea recta naar een workshop van Stampingcorner.
Chaootje als ik soms ben, was ik helemaal vergeten de mail van Stamingcorner eens goed door te lezen en kwamen wij aan zonder ook maar iets van stempel- of hobbyspullen. Een tikkeltje onhandig, maar gelukkig konden we toch aanschuiven en leenden we her en der de benodigdheden bij elkaar en werd het toch een heel geslaagde workshop onder leiding van Corine van Kuilenburg
We werkten met distress oxide inkten en leerden leuke en nieuwe technieken om kleurige achtergronden te maken. Heerlijk kliederen met inkten, embossingpoeder, water en stempels. En het resultaat was een leuke en vrolijke kaart. En denk je “die bloem staat op zijn kop”, dan klopt dat. Het was niet de bedoeling, maar ik drukte mijn tekststempel per ongeluk onderste-boven af. Dat kun je natuurlijk corrigeren door de tekst op een kaartje er over heen te plakken. Maar die tekst was gewoon heel toepasselijk, dus vooruit dan maar…. die bloem kwam op zijn kop. Want als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat, is mijn devies. Dat wordt dus een kaart met een knipoog 😉
Deel dit op:
Begin de week met muziek
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Een liedje om vrolijk van te worden, Yves Montand met A bicyclette
Deel dit op:
ATC’s
Omdat niet iedereen weet wat ATC’s zijn: een kaartje ter grootte van een creditcard, versierd met dat jij leuk vindt. Dus met stempels, collages, glitter, kraaltjes, veren of weet ik niet wat. Je maakt ze en ruilt ze dan met anderen. Dat kan in een club, een Facebookgroep of met vrienden en vriendinnen. Al meer dan 10 jaar maak ik ze en sinds kort maak ik weer deel uit van een FB-groep.
Het zijn leuke en kleine kaartjes, maar wat doe je ermee? Ik legde ze voorlopig in een, ook zelfgemaakt, doosje. Maar allengs wilde ik ze toch ook wel regelmatig zien en bewonderen. Dus kocht ik vorige week een prikbord, manlief bevestigde het aan de muur in mijn werkkamer en kijk, dit is het resultaat. Een beetje van mezelf en een beetje van heel veel anderen 😉
Deel dit op:
Boek
Adam Raine, bevindt zich eigenlijk altijd in een niemandsland. Hij voelt zich nergens bij horen, niet in het armoedige Islington, niet in Scarsdale, bij de mijnwerkers, niet in het gezin van de mijneigenaar en ook niet in Oxford, waar hij gaat studeren. Dat maakt hem tot buiten-beentje, maar geeft hem ook de gelegenheid om scherp te observeren. Hij heeft niet veel vrienden, maar zijn vriendschappen zijn trouw en zeer waardevol. Hij wordt verliefd op Miriam, de dominees dochter. Maar hij twijfelt, wat zal hij haar te bieden hebben? Haar moeder heeft heel andere plannen voor haar dochter en manipuleert haar kind. Maar wie jong is, denkt de toekomst naar zijn hand te kunnen zetten. Even gloort er hoop, maar dan breekt de eerste wereldoorlog uit. Adam wordt opgeroepen en vertrekt naar het front. Hij komt in de slag om de Somme terecht en beweegt zich dan dagelijks in het werkelijke niemandsland, het stuk grond tussen de loopgaven van de Engelsen en de Duitsers. Wonder boven wonder overleeft hij de hel. Maar is hij nog wel de zelfde man als toen?
Ik las dit boek al een tijdje geleden. Niemandsland werd geschreven door Simon Tolkien, de kleinzoon van J.R.R. Tolkien, bekend van o.a. “In de ban van de ring” en “De Hobbit”.
Het is niet toevallig dat deze recensie vandaag hier staat, want ook Simons grootvader vocht aan de Somme. Ongetwijfeld verwerkte hij de herinneringen van zijn grootvader in dit prachtig geschreven boek. En vandaag is het precies 101 jaar geleden dat de slag om de Somme gestaakt werd. Tienduizenden soldaten vonden hier de dood.
Opdat we dat niet zullen vergeten!
