Met bijna 68 jaren op de teller, kun je me natuurlijk geen snotneus meer noemen. Want zo kan ik mezelf wel noemen, omdat ik regelmatig met een druipneus door het leven ga. Hier in huis liggen dan ook zakdoekjes op allerlei strategische plekken. Zo kan ik meteen in actie komen wanneer er zich weer een lijn 11 onder mijn neus vormt. Het is niet de hele dag, maar zo nu en dan. Het is een rare bijwerking van één van mijn medicijnen. Och, het kon erger en ik maak er dan ook niet zo’n punt van. Er valt tenslotte goed mee te leven…
Author Archives: KnutzEls
Ergernis
Laatst kocht ik in een groot kledingbedrijf een aantal broeken en t-shirts. “Gaat het zo mee?” vroeg de kassière. Het paste niet in mijn opvouwtasje en ik zag het me ook niet over de arm mee nemen. Dat we niet meer overal een plastic tasje krijgen, daar ben ik het volkomen mee eens. Maar nu slaan we soms echt door naar de andere kant.
Vorige week kocht ik iets in een hobbywinkel. Het was niet groot, maar paste net niet in mijn handtas. Ik weet wel dat ik eigenlijk altijd een opvouwbaar tasje bij me moet hebben en in de meeste gevallen is dat ook zo. Dit keer niet, maar een papiertje om de aankoop was blijkbaar te veel. Ik vind dat echt slordig en een gemiste kans. Een leuk tasje met een mooi logo is toch prima reclame?
Deel dit op:
Wachten
Daar zit ie, wachtend… Hij heeft geduld, want zeker weten dat er straks iets lekkers te vinden is. Nu staan er nog allemaal mensen bij die tent, maar straks wordt het stiller. Er is vast wel iemand die toch niet zo’n grote honger heeft… En hij hoopt dat ze hun afval naast die grote bak gooien… Dus nog even wachten…
Deel dit op:
Beroemd
Of je werkelijk gelukkig wordt van beroemd zijn, daar twijfel ik wel een beetje aan. Ik hoef niet zo nodig met mijn hoofd op de TV of BN’er worden. Elke dag die stress, die aandacht… Maar een kwartiertje, om eventjes te proeven, ach waarom ook niet?
Deel dit op:
De zomer van ’76
 |
Emie en Marthy schreven er ook al over, over die bloedhete zomer van 1976. Die zomer die voor ons (en wie weet voor welke lezers nog meer) zo’n impact had. Emie kreeg haar eerste kind, een dochter, bij ons werd ook de eerste geboren, een flinke jongen. Marthy verhuisde naar Stolwijk. Voor haar toen een onbekend en klein dorp, al is ze nu helemaal ingeburgerd en wil ze niet meer weg. Dat het bloedheet was, die zomer, kan ik me nog goed herinneren. |
Van 11 tot 8 kwam je tot niks, veel te warm. Dus zat ik ’s morgens al om half 7 op het balkon, voedde Jorik en viel soms met hem op schoot weer in slaap.
1976 was sowieso een heel bewogen jaar. Ik kreeg niet alleen een kind, maar verloor ook -volkomen onverwachts- mijn zwager. Hoog zwanger stond ik aan zijn graf, intens hopend dat dat kind nog even zou wachten. Gelukkig werd hij keurig in het ziekenhuis geboren.
Leven en dood, geluk en verdriet, het loopt soms heel erg door elkaar.
Deel dit op:
Spreuk van de week
Elke eerste maandag van de maand vind je hier een poster van Loesje. Zodat we de week in ieder geval met een (glim)lach kunnen beginnen.
Deel dit op:
Zomercarnaval
Dit jaar gelukkig weer een zomercarnaval in Rotterdam. Vorig jaar was het weer te slecht en ging het niet door. En al was het gisteren niet echt hoog zomers weer, het plezier was er niet minder om. De stad denderde van het geluid dat uit de verschillende luidsprekers kwam. De vele kleurige groepen hadden niet bespaard op het aantal veren en glitters, alhoewel de dames vaak maar miniem gekleed waren. Op hoge hakken werd er gedanst en gezongen en de muziek bracht ook veel toeschouwers tot (voorzichtig 🙂 ) heupwiegen. Hieronder een impressie van een echt multi-culti feest! (klik op een foto om te vergroten)
Deel dit op:
Rotterdams
 |
In Rotterdam worden de overhemden verkocht met de mouwen al opgestroopt, dat is bekend. In mijn stad zeggen ze “niet lullen, maar poetsen”. Geen flauwe verhalen dus, maar meteen tot de kern van de zaak en aan de slag. En gisteren zag ik, nota bene voor het nieuwe Museum Rotterdam, een echt “Rotterdamse” plantenbak. Want hier staan geen leuke blommen, maar nuttige gewassen. Snijbiet, venkel, kruiden en uien. Je hoeft ze alleen maar te plukken en je kunt je avondmaal koken. Ik heb het niet geprobeerd hoor. Ik denk toch dat zo niet bedoeld zal zijn. Maar ik vond het wel een leuke bak! |
Deel dit op:
Ergernis
 |
Herhaling, herhaling, herhaling is het wat de klok slaat op de TV in het zomerseizoen. Oude successen worden opnieuw in de roulatie gebracht. Moeder ik wil bij de revue, Langs de Yangste, Kunst en Kitsch…. Een paar avonden geleden heb ik het geteld. Maar liefst 18 programma’s werden er tussen 18.00 en 24.00 uur herhaald. |
En de nieuwe detective begon pas na tienen, zodat je nog laat naar bed gaat ook.
Grrr… kunnen ze daar in Hilversum nou niet es wat creatiever worden. Oh, oh, wat kan ik me daar toch aan ergeren!!
Deel dit op:
Reclame
Het is natuurlijk één grote brok reclame, maar wat vind ik hem telkens weer leuk, de Allerhande van onze grootgrutter. Met bewondering bekijk ik elke maand die nieuwe recepten met de mooie foto’s. Het is allemaal super doordacht, gemaakt om ons te verleiden. Maar wat laat ik me dan ook graag verleiden. En hoe slim ook de opmaak. Alles is op internet terug te vinden en te bewaren, maar veel mensen zullen de bladen aan stukken knippen en in hun eigenste kookplakboek stoppen. En dus is het zo gedrukt dat er op de achterkant van een recept geen ander recept te zien is. Daar is is dus heel goed over nagedacht.
En iedereen komt aan bod. Moeder die steevast kookt, vader die ook met de pollepel wil zwaaien. De kinderen die hun neus op trekken voor een nieuw gerecht, maar en passant worden gefopt met een lekker glaasje waarin stiekem een heleboel groente verstopt zit. Er zijn luxe gerechten, budget- vriendelijke schotels, makkelijk te maken pannetjes voor op de camping en in december natuurlijk het uitgebreide Kerstdiner.
Nee, voor mij is dit echt de top, daar kan geen andere supermarkt tegenop!
